Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 11

Het is gelukt!

In de afgelopen drie weken hebben we in Gambia alles kunnen doen wat we van plan waren én meer én zijn we netjes binnen de geplande budgetten gebleven! Er is zoveel gebeurd dat we hier een verhaal van een heleboel a-4 tjes van kunnen maken maar we gaan proberen voor de geïnteresseerden het verloop en de resultaten van drie weken beknopt weer te geven.

31 Oktober- voorspoedige vlucht naar Gambia met 130 kg aan gewicht in onze koffers, dus 90 kilo overgewicht waarvan ter plaatse 20 kg door arke-fly werd geschonken. Waarvoor onze dank. Bij aankomst al onze koffers door de douane geloodst zonder problemen (kostte een paar euro’s maar daar heb je ook wat voor!) Onze gehuurde 4×4 mitsubishi-pajero stond klaar op de parkeerplaats van het vliegveld en binnen de kortste keren stonden we bij ons hotel. Alleen het benodigde uitgeladen en de rest in de auto achtergelaten die op de dag en nacht bewaakte parking stond. Zaterdagochtend direct naar de Santo Su Nursery school, hernieuwde kennismaking en het plan besproken. Weet u het nog, zo zág het er uit:

Wij hadden gepland 18 november helemaal klaar te zijn waarna we op 19 november ter afsluiting een speldag wilden organiseren. Alles in overleg met de leraren uiteraard. We hebben zelf een planning gemaakt voor de aankoop van de verf want volgens het lijstje dat de gambianen hadden gemaakt was er verf nodig waarmee we zo’n beetje alle scholen in Gambia zouden kunnen schilderen. Op naar de plaatselijke verfwinkel die we drie topweken hebben bezorgd. Groene- en crèmekleurige olieverf en schoolbord gekocht. De kleuren uiteraard op verzoek van de school. Zaterdagmiddag al een leuk beginnetje gemaakt.
Ook op zondag en de daaropvolgende week dagelijks gewerkt, iedere middag rond vier uur gestopt, boodschappen doen en dan een duik in het zwembad. Was wel nodig ook. Temperaturen regelmatig tegen de 40 graden. Iedere dag tot 13.00 uur 200 joelende kleuters om ons heen dus uiteraard eerst de bovenkanten geverfd waar ze niet bijkonden en dan ’s middags de onderkanten.Vrijdagmiddag 7 november waren we uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de plaatselijke voetbalmatch. We zijn geen voetbalfans maar met alles erom heen hebben we toch van de middag genoten.

Op zondag 9 november zijn we ’s ochtends op visite geweest bij Marie Joof. Alle voetballertjes hebben hun eigen foto gekregen en uiteraard wat te drinken en te snoepen. Voor Marie hadden we prachtige babykleertjes (Maï, mw. Veraart) die door alle vrouwen één voor één aandachtig werden bekeken. Diezelfde middag hadden we terug gewild naar de school maar…. we kozen uiteindelijk voor het zwembad! Luieren dus! Maandagochtend weer vroeg begonnen en we schoten lekker op. De eerste resultaten begonnen zich al duidelijk af te tekenen. Zouden we eerst de buitenkant van de school in half crème- half groen schilderen, op verzoek van de leraren, die de lokalen welke inmiddels voor het overgrote deel klaar waren in crème, zo mooi vonden hebben we ook de buitenkant in één kleur geschilderd.

We hebben de tralieramen eerst dik in de menie gezet alsmede de verroestte deuren en luikenen daarna gelakt dus die kunnen er ook weer even tegen. We waren eigenlijk niet van plan om de achterzijde van de school te schilderen omdat die helemaal begroeid was met struiken maar inmiddels had een van de leraren het terrein helemaal schoongemaakt, een zwaar karwei dat we hebben beloond door ook de achterzijde van de school net zo netjes af te werken als de voorzijde. Waren wel zo’n dikke 60 m2 extra. Al met al schoot het lekker op, in de loop van de week hebben we mede door de uitzonderlijk hitte en geen zuchtje wind, wel even een dipje gehad maar dat konden we qua tijdverlies best hebben. Aan het eind van de tweede week konden we de uiteindelijke afwerking dan ook goed plannen. Zondag 16 november waren we uitgenodigd voor de opening van de Gunjur- vrouwentuinen, een project van de stichting HFAE (Holland Foundation Adult Education). 220 Vrouwen bewerken daar een eigen stukje tuin waarvan ze de opbrengst zelf verkopen en zo een eigen inkomen kunnen genereren. Mooi project, groot openingsfeest en we hopen dat dit project een succesvolle toekomst voor alle deelnemende vrouwen tegemoet gaat. Maandag en dinsdag hebben we nog hard gewerkt maar dinsdagmiddag om 15 .00 konden we melden: F I N I S H E D !! We hadden alles nog even nagelopen, spetters weggewerkt, vergeten randje bijgewerkt etc.

Inmiddels was er wel het één en ander gebeurd in de afgelopen dagen: in het hotel hadden we kennisgemaakt met een ontzettend aardig Zweeds echtpaar Jan en Anita. Zij wilden graag eenkeer mee naar de school en wilden graag ook nog iets doen.. ;maar wat. We hebben twee houtenschommels laten maken (hardhouten planken met vier gaten, alleen het uitleggen wat we wilden hebben duurde langer dan het maken) en nieuwe touwen gekocht. Op school lagen nog twee plasticschommelzitjes maar ook zonder touwen dus ook daarvoor nieuwe gekocht. Jan en Anita zijn meegeweest, we hebben de schommels meteen geïnstalleerd en ze werden op z’n zachtst gezegd meteen in gebruikgenomen. Dat gaat daar niet bepaald zachtzinnig. Uiteindelijk werd door de kinderen en de leraren overeengekomen dat ieder kind tien keer heen en weer mocht!!

Feest dus. Jan en Anita hebben de school bekeken, de planken en de touwen betaald en een stevige donatie in de schoolpot gedaan. Daarvan zullen in de komende tijd schoolmeubeltjes worden gerepareerd. Jan en Anita hebben plezier gehad met de kinderen, we hebben mooie foto’s van hen gemaakt. We hopen deze fijne mensen nog eens te ontmoeten! Ook een Nederlands echtpaar was graag met ons meegegaan maar gingen alweer naar huis en hadden dus helaas geen tijd meer. Wél hebben die op ons advies een kleuterschooltje bezocht in Brufut waar ze spulletjes hebben uitgedeeld en foto’s gemaakt van de school zodat wij konden zien hoe die er uitzag. Gaan we misschien nog iets mee doen. Is in ieder geval de helft kleiner!! Cilia en Sylvester waren overigens behoorlijk ontdaan en geëmotioneerd na dit schoolbezoek.

Tijdens onze schilderswerkzaamheden kwam ook het Engelse echtpaar op bezoek dat voor de omheining (gemetselde muur) voor de school heeft betaald en daaraan ook gedeeltelijk eigenhandig heeft meegebouwd. Zij hadden ooit geld achtergelaten voor het afbouwen van de muur maar dat is kwalitatief niet zo’n geweldig succes geworden met als gevolg dat de muur bij de laatste storm is omgewaaid. Niet zo’n prettig gezicht voor deze mensen.. Zij zijn eigenlijk de grondleggers van het schooltje dat later door medewerkers van BP van een nieuw dak is voorzien. Mogelijk gaan we in de toekomst samen met deze mensen
nog iets aan de school doen. Leuk gesprek mee gehad op een bloedhete ochtend en adressen etc. uitgewisseld.

Inmiddels hadden we van Thea (u kent haar nog wel) gehoord dat een Nederlands echtpaar aan haar had laten weten ons te willen helpen tijdens de woensdag-speldag, want Lizet had in de afgelopen weken alle voetjes al wel opgemeten maar ga 200 van die ukkies maar eens een paar schoentjes aantrekken. Met de hulp van de leraren, de hulp van Thea en de door haar meegebrachte verloskundige Marie Joof (wat een prachtmens is dat toch!!) én de hulp van het echtpaar Peter en Irene is dat toch supersnel gelukt. Mogelijk een paar gekneusde pootjes maar dat gaat wel weer over.

Zo begon de laatste woensdag.
WE HADDEN INGECALCULEERD DAT HET EEN CHAOS ZOU WORDEN. Met 200 van die opdondertjes die zoveel nieuwe dingen zien en meemaken en zoveel witte mensen om zich heen zien, viel er weinig te organiseren maar het is een topfeest geworden. Eerst uiteraard die nieuwe schoentjes. We hadden een muziekinstallatie gehuurd en op een gegeven moment kwamen ze allemaal tegelijk dansend naar buiten, allemaal op hun nieuw verworven stappertjes, een geweldig gezicht.

Daarna een spelletje en dan voor allemaal een drankje, netjes uit een plastic bekertje. Limonade gemaakt van zuiver drinkwater. We hadden twee 12-liter schenkkannen gekocht en pakken limonadepoeder (hebben we in Nederland nog nooit gezien) . Eén pak op 6 liter water en je hebt echt heerlijke vruchtenlimonade. Eerst uitgeprobeerd wantje wilt toch weten wat je weggeeft. Even de tel kwijt geraakt maar met de bezoekers mee hebben we daar toch zo’n dikke 500 bekertjes geschonken. Weer een spelletje en dan voor allemaal een koekje . Voor allemaal 4 biscuitjes in een pakje, ook voor alle bezoekers. De leraren organiseerden een dance-contest en een stoelendans. Grote hilariteit. Daarna het officiële deel. Een speech van de hoofdmeester (waarin hij overduidelijk heeft vermeld dat dit alles een particulier initiatief was zonder stichtingen o.i.d. hetgeen met een luid applaus werd gewaardeerd), waarna ook Dick een woordje wilde zeggen maar dat ging niet lukken
want het werd hem toch even teveel. Gelukkig heeft Lizet dit leuk en netjes kunnen afmaken. Voor de hoofdmeester hadden we een lijst voor zijn “office“ waarop o.a. de namen van allen die aan het schilderen van de school hebben meebetaald staan vermeld, de tas met speelgoed overhandigd (Marlies, Geraldine, Chantal) alsmede voor alle leraren een tasje met o.a. een T-shirt en een telefoon, suiker en groene thee, schrijfblok,kaarsen, krijtjes en een pennenset en wat te snoepen. EN DAN….het uitdelen van de tasjes (Wouter) met inhoud aan de kinderen. We hebben de tasjes gevuld op onze hotelkamer en het is maar goed dat de werksters dat niet hebben gezien!! De kamer stond echt mudvol!!

Kleurboeken (zelf gemaakt, weet u nog), schriften, balpennen, potloden, een frisbee, snoep, snoep en nog eens snoep (Karla), een zak chips, flippo’s, kleurpotloodjes en ook nog eens 220 knuffels (we hebben thuis dit aantal kleine knuffels bij elkaar gezocht uit de verzameling van knuffels die we hier in Nederland en België bij iedereen hebben opgehaald) Ieder kind een kleurig tasje met daarop onze sticker met de groetjes uit Holland in hun eigen taal!!Echt een onvergetelijke gebeurtenis. Kijk maar eens naar de foto’s. AFGELOPEN? Nee, want de dinsdagmiddag ervoor zijn we met een van de leraren naar de markt geweest en hebben daar een baal rijst van 50 kilo, een zak uien van 25 kilo, 20 liter palmolie, 20 kilo diepvrieskippoten, een groot blik tomatenpuree, een fles azijn en een maxi-pot mosterd gekocht. De vrouwen zijn zelf nog wat specerijen gaan kopen en begonnen dinsdagmiddag al met koken en braden. Aan het eind van het feest was er op die manier voor alle 220 kinderen en de leraren een warme maaltijd. Na afloop van het feest zijn we gezellig met Thea, Marie Joof, Peter en Irene een kopje koffie wezen drinken en daarna……een heerlijk verfrissende duik!

ZIJN WE GEK? Ach, als je het nu allemaal leest vanuit je gemakkelijke stoel misschien wel maar als je dáár bent gun je het iedereen zo!! En als je alles zelf in de hand houdt, zoals wij, hoeft dat allemaal niet zoveel te kosten. De hele maaltijd kostte zo’n veertig eurocent per persoon.


dit ziet er toch lekker uit…….

Van deze speldag hebben we een behoorlijk aantal pakken limonadepoeder overgehouden en nogal wat koekjes. DAT KOMT GOED UIT! We gaan donderdagochtend bijtijds naar Sukuta Nema, naar onze Lissa. Peter en Irene hebben nog babykleertjes en willen graag met ons mee. Overigens hebben Peter en Irene voor het ziekenhuis in Brufut (waar wij eerder de douchebak maakten) alle nieuwe gordijnen voor alle ramen en deuren betaald, deze zijn inmiddels opgehangen en het ziekenhuis is er een heel stuk frisser en fleuriger van geworden! Geweldig werk!! Cilia en Sylvester hebben bij de receptie vlak voor hun vertrek ook nog een tas met kleding achtergelaten.

We hebben dus heel wat uit te delen. We gaan voor het eerst geheel op eigen gelegenheid naar Sukuta Nema en dat ligt bepaald niet aan de grote weg. Beter gezegd, de weg is helemaal weg. Dit dorpje is echt wel één van de slechtste locaties die we tot op heden gezien hebben. Maar Lizet weet het bijna feilloos te vinden! We arriveren aan het eind van de ochtend, maken eerst een rondje rond de grote kuil en rijdendan naar het hutje van de vader en moeder van Lissa, die overigens nog vijf broers en zusjes heeft. We worden opgewacht door een menigte kinderen en volwassenen, zoveel hebben we er daar nog nooit gezien!

De ouders van Lissa ontvangen ons zoals altijd allerhartelijkst, buiten belegeren alle anderen de auto.

Na een praatje stellen we voor dat de vader van Lissa en een kennis van hem, beiden stevig gebouwd, als bodyguard fungeren. Samen met Peter vult Dick ruim 300 bekertjes limonade en krijgt iedereen een koekje. Irene deelt de babykleertjes uit en alle kleinemeiden uit het dorp krijgen een knuffel. Feest en nog eens feest. De mensen in Sukuta Nema proberen wat te verdienen met batik en Lizet krijgt een mooi batik- laken/tafelkleeddoor de moeder van Lissa. Uiteraard willen we dat niet en kopen het uiteindelijk van haar. Wij geven het gezinnetje een baaltje rijst, kaarsen, suiker, groene thee en de kleding die we kregen van Cilia en Sylvester. We genieten van het feit dat Lissa in blakende gezondheid verkeert en goed groeit. Onze vriend Ebrima heeft de witte katoenen doeken die hij vorige keer van ons heeft gekregen (Wies) prachtig geverfd (batik) en wij kopen de doeken van hem terug. Ook van Fatou kopen we een mooie batikdoek. We gaan Sukuta Nema verlaten nadat Lizet nog een persoonlijk praatje met de moeder van Lisa heeft gehad.

Peter en Irene naar hun hotel teruggebracht, de allerlaatste snoepjes en ballonnetjes, knuffeltjes, schriftjes etc. uitgedeeld aan de op straat spelende kinderen, duik genomen en…….gevloerd!! Laatste overnachting in het hotel, ontbijtje, zwemmen en dan nog even de laatst overgebleven schoentjes afgegeven bij de bananenverkoopstertjes op het strand. Allemaal in het bezit van een rits kleine kinderen. De laatste blije gezichten van deze “vakantie”. Op het vliegveld zien we een aantal van onze nieuwe kennissen terug maar zeker niet voor ’t laatst. Afspraken worden gemaakt en dan….naar huis! We kijken terug op een meer dan bijzonder geslaagde periode van drie weken, hebben geen enkel moment een onprettig gevoel gehad over wat we gedaan hebben. Integendeel, we hebben drie fantastische weken gehad. Veel blije gezichten, veel nieuwe kennissen, veel hele lieve mensen waarvan o.a. Peter en Irene ongeveer net zo werken als wij. Met resultaat!! In de loop van de week op deze pagina de financiële verantwoording naar al diegenen die aan dit project hebben meegewerkt, maar voor dit moment
ALLEMAAL, IN GAMBIA, NEDERLAND, ZWEDEN, ENGELAND en BELGIË,
BEDANKT!!

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp