Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 18

ALWEER EEN NIEUWSBRIEF, want we waren het afgelopen weekeinde alweer in Polen. We, beter gezegd, Dick alleen. We hebben al eens eerder gezegd dat we onze tijd goed moeten benutten en dus heeft Lizet het afgelopen weekeinde gebruikt om het volgende voor te bereiden. En zo vertrok Dick vrijdagochtend 17 april 2009 tegen vijven richting Polen om..ongeveer vier uur later vlak voor Helmstedt (de oude Oost-Duitse grens ) ruim vier uur in de file te gaan staan. Een zeer ernstig ongeluk met een auto-trailer zorgde voor een kanjer van een file en de omleiding hielp ook voor geen meter. Vier uur vertraging dus.


Toch nog naar twee gezinnen in Zary en Trzebos en dan naar het hotel in Lodz.

Een forse rit maar nog net voor twaalven onder de wol. Zaterdagochtend tijdig op pad want het is de bedoeling dat die dag 6 gezinnen worden bezocht Dat is goed gelukt want rond half acht ’s avonds is de auto aardig leeg. Veel indrukken die dag. Aardige mensen ontmoet en verrast met veel kleding (Willie, Ralph en Tamara, Nel, “De Paddestoel”, fam. Arnout, Wies, Marc en Beata, Anouk, fam. Swemmers, Jacqueline, Jeanne), keukenspulletjes, handdoeken (Nel, Corrie, fam.v.Zwol, Jeanne) , beddengoed (Nel, Corrie, fam. v. Zwol, Jeanne) en voor de kinderen veel speelgoed.

 

 

 

 

 

 

 

Op de bijgaande foto’s herkent U misschien het door u beschikbaar gestelde speelgoed. Er was al snel een liefhebber voor de reuze Mickey Mouse die op de heenweg op de bijrijdersstoel had gezeten. En bijv. ook de fraaie step had snel een nieuwe eigenaresse. Ook de vele knuffels vonden gretig aftrek. Elk gezinnetje konden we ook nog een heerlijke Paasstol geven en lekkere gevulde koeken en/of stroopwafels.

Zondagochtend vroeg op want op het programma staat Bojanowo. Één nieuw adres en een adres waar we aan het begin van het jaar al eens waren. 14 kinderen (!) in een Hans en Grietje huisje ( wat de omvang betreft)

Een van de jongens heeft het afgelopen jaar in Nederland gewerkt, in de paprika’s. Vader werkt daar nu nog. Voor de kinderen speelgoed waaronder een hele mooie radiografisch bestuurbare auto waarmee direkt werd geoefend. Verder keukenspulletjes en kleding en uiteraard krentenstol en gevulde koeken.

Vanaf Bojanowo in één ruk naar huis. 1000 kilometer om over van alles en nog wat na te denken en om te evalueren. En dan komt o.a. de gedachte op dat de meeste mensen in Polen waar wij komen eigenlijk nog slechter wonen dan de mensen in Gambia. Huizen van 5 verdiepingen hebben geen lift en de armste mensen wonen echt op zolder. Moeder met 7 kinderen in twee kamertjes waarin ook nog de “keuken” is verwerkt, is geen uitzondering. Afgelopen weekeinde heb ik weer een paar van die situaties gezien. Je houdt het eigenlijk niet voor mogelijk in het moderne Europa. En ook gaan de gedachten terug naar dat manneke dat vanaf het moment dat je binnenkomt met speelgoed etc. THANK YOU blijft zeggen. Totdat je weggaat, bijna aan een stuk door. En aan dat meisje dat haar uiterste best doet een paar woorden Duits te praten. Ze is één van de acht kinderen die samen met moeder “wonen” in een huis… je wil het niet gezien hebben. Wat zijn de vooruitzichten voor die kinderen.. Dan nog een jochie dat aan een stuk door tegen je staat te babbbelen en je begrijpt er geen woord van. Maar dat maakt hem niet uit…hij laat z’n zere vingertje zien, z’n elektrische schroevendraaier en z’n plastic zaag. En kletst maar door. Dozen speelgoed worden opengetrokken en het speelgoed gelijk in gebruik genomen. De paasstollen worden direkt aangesneden en geproefd.

Je weet weer waarvoor je naar Polen gaat!!

Te uwer informatie: op de foto van de kaart van Polen staan vrijwel alle adressen die wij tot op heden kennen in Polen. Er staan er nu zo’n 140 op , dagelijks komen daar nieuwe bij. De groene stippen zijn tehuizen waar wij reeds een bezoek hebben gebracht. De rode stippen zijn gezinnen die zijn bezocht. Geel zijn huizen die nog bezocht moeten worden en blauw de gezinnen waar we nog naar toe gaan.

Afgelopen weekeinde zaten we rechtsboven, komend weekeinde rechtsonder.

WEDEROM BEDANKT AAN ALLEN DIE OOK DIT WEEKEND WEER MOGELIJK HEBBEN GEMAAKT DOOR HET BESCHIKBAAR STELLEN VAN KLEDING, SPEELGOED, BEDDENGOED ETC

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp