Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 2

Probeert u het zich eens voor te stellen: een verwaarloosde varkensstal midden op een overdrukke markt met misschien wel duizend kraampjes en winkeltjes en de daarbij behorende herrie en rommel en dat alles doorkruist door een aantal zandweggetjes. Dat is het ziekenhuis van Serekunda. We hadden er al een kijkje genomen in januari bij ons eerste bezoek en toen kwamen we niet verder dan de binnenplaats en de personeelskamer. Nu wel! We zagen als eerste de mannenzaal, een miezerig zaaltje met drie bedden. Alle drie bezet. Op een van de bedden lag een man met z’n kont bijna op de grond omdat in het midden van het matrasje en van het bed een groot gat was ontstaan. Bij alle drie de bedden familie van de patiënten. Op het derde bed een man die er slecht aan toe was. Het zaaltje zag er niet uit, allerlei dode en levende beestjes op het plafond, spinrag en cocons, de muren te goor om aan te zien en ook nog eens flinke scheuren, de tegeltjes hadden de onderste gedeelten van de wanden voor een groot deel verlaten. Een lamp maakte soms nog contact door een opgerold papiertje dat er was tussengeklemd. Een van de ventilatoren heeft ooit gewerkt maar nu niet meer (40 graden!) in de rechterhoek een behandelkamer bestaande uit een zwaar verroest leeg ijzeren kastje en een infuus standaard die het gewicht van een infuus niet meer aan kon. En geen behandelbed. Verder één wasbak zonder water en een toilet (afgesloten), bij navraag bleek dit het enige toilet in het ziekenhuis te zijn (werkgebied 190.000 inwoners).

De reden dat het was afgesloten zou zijn omdat mensen van de straat het ook zouden gebruiken. We vroegen de deur te openen maar misschien hadden we dat beter niet kunnen doen. De eetlust verging ons direct voor de komende decennia. Gauw maar weer dicht! We namen verder nog een kijkje op de vrouwen/kinderzaal, de injectieruimte, de eerste hulp en de uitgifteapotheek. Op de binnenplaats stonden wat betonnen banken waarop de open wonden en kleinere beschadigingen worden behandeld en rondom het ziekenhuis wordt de zandbak gebruikt..als toilet. De lucht is niet te harden en daar bevindt zich dan ook nog de enige waterput (niet diep genoeg voor zuiver drinkwater) en daar doet men ook de was van het ziekenhuis. Snel klaar want er zijn geen lakens, kussens, handdoeken enz. Een lap om op te liggen brengen de patiënten zelf mee. In deze bende worden per dag soms tien kinderen geboren en delen drie net bevallen moeders een bed, zittend en of liggend. Na een paar uur moeten zij plaats maken voor de volgende verse moeders en wandelen soms uren door de immense zandbak naar huis. Om u even de sfeer te laten proeven. In deze sfeer hebben de afgelopen twee weken zich afgespeeld.


NIEUWSBRIEF 2 – 21 maart 2008

We kwamen op vrijdag 7 maart 2008 aan in Gambia en we hadden dit keer een aanmerkelijk beter hotel direct aan de oceaan.Door een recente kustafslag kwamen de golven tot aan de fundering van het hotel. Zaterdag en zondag hebben we het er lekker van genomen. Gezwommen, in de zon gelegen, over het strand gewandeld. Maandagochtend vroeg met onze vaste taxichauffeur “friendly brother” naar het ziekenhuis in Brufut waar we bekeken hoe we de sanitaire ruimte konden opknappen (project nr. 8) Douchebak weg, wc overal lek en onderdelen weg, wasbak los en lek en in de aangrenzende gang kon een wasbak geheel worden verwijderd. Deur kapot en alles te vies om aan te pakken

Oké, eerst naar de GAMMA voor onderdelen. Nou ja, de dichtstbijzijnde Sunnu Kerr (de gambiaanse gamma) is toch altijd nog zo’n twintig kilometer door de zandbak. We zagen al snel in dat dat heen en weer rijden met taxi’s geen optie was en hebben voor de hele periode behalve de laatste twee dagen een leuke 4×4 jeep gehuurd. Stuntje, Dick reed de auto bij de verhuurder vóór de deur muurvast in het losse zand. Spullen gehaald bij Sunnu Kerr en aan de slag. Plaatstalen douchebak was niet meer te gebruiken dus besloten om een nieuwe te metselen.Afvoer bleek ook zwaar defect dus eerst maar gerepareerd tot aan de hoofdafvoer. Cementen bak gestort. Roeren met de handjes want stroom is er alleen een paar uur per dag voor het laboratorium van het ziekenhuis.

Lizet constant aan de schoonmaak. Cement moet drogen dus ’s avonds lekker wezen eten met Thea, de Nederlandse reisleidster die zich zo inzet voor dit ziekenhuisje, haar zoon Mike met vriendin die in Gambia bij haar op bezoek waren en nog een vriendin van Thea. Dinsdagochtend weer naar Brufut. De eerste laag cement was droog maar er moest als het ware een nieuw muurtje rond de douchebak komen want het langdurig gebruik zonder afvoer had de grond ook onder de gewone vloer weggespoeld, dus wandjes gemetseld en weer laten drogen. Wc gerepareerd en deze moest ook drogen, andere wasbak verwijderd en leiding afgesloten.Ook maar even de deur gerepareerd. ’t Werkt niet echt makkelijk zonder elektriciteit maar vooruit… Nog wat knuffels (afkomstig van Geraldine) uitgedeeld aan de op dat moment aanwezige kinderen.

’s Avonds de verjaardag van onze gids van januari gevierd. Woensdagochtend een verfrissend bezoek aan het weeshuis van de Sisters of Mercy. We wisten dat het weeshuis achter het S.O.S.- dorp moest liggen maar dat bleek een rekbaar begrip. Wel erg ver achter…maar we zijn er met veel gevraag toch gekomen. Het was een oriënterend bezoek maar na een vriendelijke rondleiding door een van de zusters die ons het hele kraakheldere gebouw liet zien met een eetkamer voor de kleintjes, netjes op een stoeltje aan tafel en ieder een eigen eetschaaltje, de geordende slaapzaal en de speelruimte besloten we toch alvast een deel van de kleertjes die we bij ons hadden en een voorraadje paracetamol (kleertjes afkomstig van Geraldine en de paracetamol van onszelf) achter te laten. We willen hier zeker nog een keer terugkomen. Het hele gebeuren draait op donaties en giften in natura, als ze iets over hebben helpen ze ook de omgeving daar nog mee. We mochten hier helaas geen foto’s maken. Petje af voor deze sisters!!!

En dan zaterdag…naar Serekunda.Patiënten verkassen, niet te veel om je heen kijken en schilderen. Op een tafel want van een ladder hebben ze in Gambia nog nooit gehoord.Verf wordt door het vele ongedierte automatisch structuurverf maar een kniesoor die daar op let. De scheuren dichtgemaakt en de tegels gereinigd. We hadden overigens hulp van een viertal mensen van eerdergenoemde stichting en van de apotheker van het ziekenhuis, onze arbeid werkte aanstekelijk want er bleken werkvrouwen te zijn gecharterd die meehielpen bij het poetsen.Vóór het schilderen ná het schilderen (Project nr. 7, zie deel 2 van deze nieuwsbrief). Eerst de mannenzaal en daarna de injectieruimte. Een van de dames van de stichting heeft van ruime afstand de inhoudvan een bus ontstopper in het toilet geworpen en een aantal emmers lysol tegen de wanden gegooid waardoor de stank enigszins draaglijk werd. De werksters hebben daarna nog het nodige gepoetst. Geweldig werd dat niet maar als de loodgieter geweest is zal het er best aardig uitzien. Deze toiletruimte stond overigens niet op onze activiteitenlijst.Zondag verder met schilderen en geloof ons: een wit plafonnetje en crème wanden fleuren de ruimten ineens zo op, dat is echt niet te geloven. Iedereen kwam kijken, er werd gezongen en gedanst en ons werd een schier onmogelijk lang leven toegewenst.Bij ons vertrek zondagmiddag waren ook de eerste hulp en de uitgifteapotheek geschilderd.We kunnen alleen maar hopen dat het er in november nog een beetje redelijk uitziet en misschien kunnen we dan nog wat meer doen zodat het misschien zelfs op een echt ziekenhuisje gaat lijken.

Met het schilderwerk kwam een eind aan het echte werk en stonden ons nog een aantal fijne dingen te wachten. We reden naar Thea die woonachtig is in Madiana en daar in de “middle of nowhere” een eigen huis heeft gebouwd.Met haar reden we naar verloskundige Marie Joof. Overigens kunnen we wel zeggen dat we met Thea en Marie goede vrienden zijn geworden. Geweldige mensen die ook echt iets dóen. Thea krijgt daarbij dan weer hulp van familie in Nederland.We hebben op de compound van Marie koffie gedronken en op een gegeven moment waren daar wel zo’n veertig tot vijftig mensen aanwezig. Zo’n twintig kinderen van de plaatselijke voetbalclub kwamen binnenstormen want zij hadden die middag de match gewonnen.

Ze moesten uiteraard op de foto en wij hebben beloofd in november voetbalshirts voor ze mee te brengen ( och jee, wat hebben we ons nu weer op de hals gehaald) en uiteraard de gemaakte foto’s. We hebben Marie voorzien van de nodige babykleertjes (rompertjes van Heidi met bijbehorende mutsjes) voor haar thuis te verzorgenbevallingen en de medische spulletjes die ma ons had meegegeven. Tevens hebben we haar de brandzalf, overige babywashandjes, babydoekjes en paracetamol gegeven, (afkomstig van ma, marlies en onszelf).De vrouwenbond was ook aanwezig en Dick heeft er een vriendje bij. Ebrima. Een lilliputter van 6 maanden oud, dikke pootjes, dikke armpjes en handjes achterstevoren. Heeft zo’n manneke het in onze maatschappij al moeilijk, in Gambia zal hij zeker een zwaar leven krijgen. Maar nu kan hij nog lachen ( trouwens ook huilen maar dat was snel over) . Z’n vader heeft na de geboorte twee uur stil naar hemzitten kijken maar nu…zo trots op hem als een pauw! Foto’s zeggen hier meer dan woorden.Na dit bezoek aan de compound (= een ommuurd stuk land waarop zeer primitief met de hele familie en aanloop gewoond wordt) zijn we gezellig gaan eten met Thea en Marie en twee familieleden van Thea die op bezoek waren. Na afloop van het etentje wilden we afrekenen maar Marie vond de tip veel te hoog, pikte er een briefje vanaf en huppelde als een klein kind van 52 jaar naar de kassa.Helemaal in haar nopjes omdat ze zo’n groot bedrag mocht afrekenen in een restaurant. Een bescheiden etentje met 6 personen kost ongeveer haar maandloon!

Maandag een geweldige dag gehad. Eerst lekker gezwommen en toen naar Nema Su, naar onze Lisa (project nr. 5 door onszelf). Het hele dorp was stomverbaasd dat we al zo snel weer terugkwamen. Het werd een drukte van belang want Lizet had voor alle kleintjes een knuffel meegenomen (afkomstig van chantal en geraldine) en we haddende foto’s van ons vorige bezoek meegenomen. We kregen het geboortebewijs van Lisa te zien met daarop keurig de inmiddels gekregen inentingen. Ze zag er kerngezond uit en had alweer een prachtig krullebolletje. Uiteraard hebben we weer een baal rijst van 50 kg en 20 liter palmolie gehaald en achtergelaten. Verder hebben we kleertjes uitgedeeld (afkomstig van geraldine) aan diverse moeders in het dorp. Dit mede om de familie van Lisa niet in een isolement te brengen door alleen hén te helpen.

Overigens leverde dat grote hilariteit op want Dick ging de kleertjes brengen bij de moeders en dat is op z’n zachtst gezegd wat ongebruikelijk. Echt onvergetelijke uurtjes beleefd. Toen we het dorp wilden verlaten kwam de moeder met de tweeling, u kent ze nog van ons bezoek in januari, ons nog tegemoet. Ook 2 heerlijk gezonde moppies geworden. We verlieten het dorp met weerde gebruikelijke horde kinderen achter ons aan.’s Avonds in het hotel nog even de spulletjes klaargemaakt en ingepakt voor ons bezoek aan het schooltje in Brikama de volgende dag. Dinsdagmorgen alweer vroeg op. Windstil, bloedheet en alles kleddernat. Het regenseizoen is in aantocht. Na het heerlijke dagelijkse ontbijtje aan de oceaan op weg naar Brikama.

Daar blijkt dat niet alle kinderen op school zijn want de volgende dag begint de Paasvakantie. De kinderen die er wel zijn lopen allemaal keurig gekleed in een groen/wit uniform. De bedoeling van die kleding is dat alle kinderen gelijk zijn.Je kunt dan niet zien of ze straatarm of iets minder arm zijn. We werden ontvangen door de hoofdmeester en hebben eerst het schooltje nog eens goed bekeken (project nr.6). Daarna hadden we voor alle kinderen een aardigheidje. (afkomstig van Michiel en Frank en onszelf). Voor de allerkleinsten (2 en 3 jarigen) een velletje tekenpapier, een dubbelgevouwen A-4tje met een leuke sticker er op en een kleurige viltstift. Voor de iets grotere kinderen (4 en 5 jaar) een leuk schrijfblokje met een potlood endaarbij voor de onderwijzer een aantal puntenslijpers. Voor de twee hoogste klasjes (6 en 7 jaar) een schrift met een balpen. Voor de 4 onderwijzers een schrijfblok en een doosje witte en een doosje gekleurde krijtjes.Verder hadden we voor alle kinderen een lollie als traktatie. Toen we wilden vertrekken bleek echter dat dat niet zomaar ging. Er was duidelijk het een en ander ingestudeerd. Één van de kinderen speelde op de djembé en er werdgezongen en gedanst dat het een lieve lust was. Zelfs de tekst was aangepast en klonk als: Bedankt Lizet en Dick. Keileuk.We hebben beloofd terug te komen maar daarover later meer.

Na dit bezoek hebben we een kleine omweg gemaakt naar de badplaats van de toekomst in Gambia t.w. Sanyang maar naar onze mening zal dit toch pas in de verre toekomst zijn. Er staat nu één strandtent op een oneindig maar schitterend strand.Douche op het strand in Sanyang Hadden we best nog even wat langer willen blijven maar we hadden een opleveringsafspraak in het ziekenhuis in Brufut. Daar aangekomen stond een deel van de personele bezetting klaar om op de foto te gaan met de 5 weegschalen die we hadden meegebracht voor de hulpposten van het ziekenhuis(afkomstig van els, esther, colette, sandra, anita).De weegschalen met een verpleegkundige, dokter Per en Marie Joof Onvoorstelbaar hoe blij ze daar mee zijn want nu kunnen ze op elke hulppost zo’n weegschaal laten staan en hoeven die niet meer mee heen en weer genomen te worden voor gebruik op een andere plaats. We hebben trouwens nog 2 weegschalen in reserve in Nederland (dankzij sandra) voor het geval in de tussentijd een weegschaal het begeeft.

We hebben de deur van de sanitaire ruimte geopend en zoals op de foto’s te zien is ziet het er heel aardig uit en heeft Lizet het in ieder geval kraakhelder gepoetst. De werkster van het ziekenhuis heeft beloofd dat het er in november nog zo zal uitzien.We hebben haar de overgebleven chloor, de vim en de lange werkhandschoenen cadeau gedaan.Van de dokter van het ziekenhuis (Per) moesten we nog een ellenlang dankwoord aanhoren waaruit toch wel bleek dat ze er erg prijs op stelden dat we dit voor het ziekenhuis hadden gedaan. In de afgelopen 8 jaar zijn er diverse toeristen langsgekomen en hebben nieuwsgierig rondgekeken en daarbij van alles beloofd maar er is er tot op heden nóóit één teruggekomen. Dat wilde hij ons toch nog even duidelijk vertellen.Vanaf nu kon de douche weer gebruikt worden na 1,5 jaar. Wat een aanwinst weer voor de moeders die net bevallen zijn. We vergeten nog om even te vermelden dat terwijl wij de douchebak aan het metselen waren in de verloskamer naast ons zo’n 7 baby’s zijn geboren en elke keer als er weer een geboren was werden we erbij geroepen om de nieuwe wereldburger te bewonderen. Stonden we daar met onze werkkleren en handen onder het cement. We hebben enkele moedertjes wat leuke rompertjes meegegeven (afkomstig van Heidi).Op de terugweg naar ons hotel zijn we op een paar plaatsen gestopt en hebben aan groepjes kinderen de nog overgebleven lollies uitgedeeld. Het leuke daarvan is dat als je ergens stopt er onmiddellijk hordes kinderen rond de auto staan en ook grote kerels om een lollie lopen te bedelen.Gelukkig hadden we er meer dan genoeg. Door ervaring wijzer geworden!!

Met Thea hebben we nog even heerlijk op ons gemak koffie gedronken en gekletst.’s Avonds nog even de voetballertjes opgezocht die in januari een bal van ons hebben gekregen, ook die waren helemaal gek van de foto’s die we hadden meegebracht.De bal heeft alweer de geest gegeven maar in november krijgen ze een nieuwe.Op een gegeven moment had Lizet zo’n 6 á 7 ventjes om haar nek hangen. Toen we vertelden dat we de volgende dag naar Nederland vertrokken was de reactie: We’ll miss you Lisa and Dick.Op weg naar het vliegveld de volgende dag hebben ze ons nog rijkelijk uitgezwaaid.

Zelf zijn we redelijk tevreden over hetgeen we in deze 13 dagen hebben kunnen doen. Zeker gezien de gebrekkige omstandigheden. Wat we niet hebben kunnen realiseren is ons bezoek aan de Vrouwenraad van Busumbala. We zijn er wel langs gekomen maar hadden niet voldoende tijd om hier nog een bezoek te brengen. Dat laten we graag tot november staan. En dan de medicijnen. In het begin was het even moeilijk om hierover duidelijkheid te krijgen. Gebleken is nu dat de ziekenhuizen van overheidswege zijn en worden voorzien van de benodigde malariamedicijnen. Er is gegarandeerd dat er genoeg is voor het komende regenseizoen. Of dat zo is ……….. het is vaker beloofd maar voor ons in ieder geval een reden om de aankoop van malaria- en/of brandwondenmedicijnen uit te stellen. Daarbij hebben we inmiddels een adres voor aankoop van medicijnen via de groothandel maar ook dat is door tijdgebrek onmogelijk gebleken. Het is het eerste dat wij in november gaan realiseren.

Van de spullen die we voor de schoolkinderen kochten hadden we ook wat over en die hebben we in koffer bij Thea mogen stallen zodat we die in november alvast minder hoeven te kopen. Diegenen die via het 5xD plan een ander eigen project hebben gekozen krijgen in de komende week de financiële verantwoording toegezonden. Onze eerstvolgende nieuwsbrief met (grote) plannen voor november ontvangt u ook binnenkort.We hebben 2 schitterende en onvergetelijke weken meegemaakt. We zijn weer een heleboel wijzer geworden en we zijn erg blij dat we ook al uw projecten hebben kunnen uitvoeren. Misschien hebben we u door deze nieuwsbrief (in 5 delen) een klein beetje kunnen laten meegenieten. Wij gaan in ieder geval met nog meer plezier door met onze activiteiten. Groetjes van heel veel lieve en blije mensen in Gambia en van ons, salam malekum, Lizet en Dick

P.S.
1. Nog maar even om elk misverstand te voorkomen: reis en hotel, autohuur, allevervoerkosten etc. etentjes en terrasjes zijn uiteraard voor onze eigenrekening. Daarnaast hebben we dus ook nog een aantal eigen projecten.
2. Speciale noot van Dick: Lizetje is weinig op de foto’s te zien maar dat heb je als je ze zelf maakt. De foto’s van Lizet komen van de film maar die is nog niet klaar en staan zeker in de volgende nieuwsbrief.

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp