Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 31

     

Vrijdagmorgen 11 december 2009, 07.00 uur ’s ochtends, vertrekken we richting Polen met als doel Gniezno (kleine 1000 km) om te overnachten. We zijn van plan om 10 gezinnen te bezoeken waarvoor we 10 kerstpakken en 207 cadeaus bij ons hebben. Alle kerstpakketten (3e foto) hebben we voorzien van een versiering met papier, een strik (Jes) en een kerststicker met de naam van het gezin. In de vorige nieuwsbrief hebben we al gemeld dat er zo’n 30 artikelen in een pakket zitten en dat er voor alle personen van een gezin een persoonlijk cadeau is gemaakt.

De rit gaat vlot zonder files of andere opstoppingen. De volgende morgen vertrekken we om 08.30 uur uit het hotel richting Swiete waar we om 09.45 uur arriveren. We kloppen aan en binnen horen we wat tumult……. ze zijn net wakker en schrikken van ons vroege bezoek. Vlug wordt het beddengoed dat natuurlijk in de kamer ligt opgeruimd (alles, ook dekbedden, kussens en overtollige kleding, wordt in de enige kast gepropt) en wordt er voor ons koffie gezet. Voor de jongens hebben we een racebaan (Hoeve Stepekolk) bij ons die meteen in elkaar gezet wordt….

   

We hebben een brief bij ons waarin staat dat het kerstpakket meteen geopend mag worden maar dat de cadeautjes voor elk gezinslid onder de kerstboom moeten blijven liggen tot kerstmis. Dit snappen ze en de kerstboom wordt tevoorschijn gehaald zodat we de cadeautjes er onder kunnen leggen.

          

Dochterlief heeft ons afgelopen week (zonder medeweten van haar moeder) nog een mail gestuurd vanaf een mailadres van een vriendin van haar waarin ze ons vertelt dat moeder droomt van een stofzuiger, een wasmachine en een kast voor kleding etc. Hadden we maar meer tijd en 20 paar handen……. Dankbaar en blij met onze aandacht en de spullen krijgen we een “katholiek” presentje mee met de boodschap dat ze aan ons denken met Kerstmis.

Op weg naar het volgende gezin in Bobrowniki. Dit is het gezin met elf kinderen waarvan een foto van een van de jongste kinderen iedereen zich nog wel herinnert….. Als we in de keuken zitten komen er overal kinderen vandaan. Jongens en meisjes van klein tot groot en alles er tussenin. Het oudste meisje van 16 spreekt een woordje Engels en ze snapt wat er in de brief staat. De dozen met cadeaus worden binnen gebracht en netjes dichtgelaten maar het kerstpakket wordt opengemaakt en er verdwijnen meteen een zak popcorn en twee snoepzakken uit. Er wordt wel netjes rondgedeeld. We halen nog een superleuk meisjesjack naar binnen en een rood leren damesblazer die door Marlena (16) meteen wordt aangetrokken. SUPER is haar eerste reactie. Voor de allerkleinste hebben we nog een hele grote beer. Die is groter dan het kind zelf en ze vindt hem na enig aarzelen toch erg leuk.

   
  

Nadat we onze koffie op hebben vervolgen we onze rit naar Okragla. Een gezin met 7 kinderen waarvan er 4 thuis zijn. Moeder is naar oma en de oudste van de aanwezige kinderen (18) weet zich geen raad met deze situatie. We brengen het kerstpakket en de dozen met cadeaus toch naar binnen en ze biedt ons netjes thee en koffie aan. Ze weet zich helemaal geen houding meer te geven als we een computer (Frank, Jelle) naar binnen brengen en ook installeren. Windows 98 zit er op en dus kunnen de kleinere kinderen zich al vermaken met de kaartspelletjes die er op zitten. Er zit zelfs een cd-speler in die het ook doet. Dat demonstreren we ook nog even.

  

Het kerstpakket wordt uitgepakt en ook hier verdwijnen de snoepzakken meteen in de handen van de kinderen. De rest wordt netjes op zijn plaats gezet in de keuken, badkamer en uiteraard in het wandmeubel.

Het volgende gezin in Lochochin heeft ons onlangs nog een brief geschreven. Ze vragen om een wandelwagen voor de huidige kleinste want de volgende baby is al weer op komst. Michal (oudste zoon van 14) doet zijn uiterste best om een beetje Engels te praten maar we krijgen niet aan hem of hij niet aan zijn moeder, dat kan ook, uitgelegd dat de cadeautjes eigenlijk voor Kerstmis zijn. Alle cadeaus en ook het kerstpakket worden opengemaakt en de kleinsten reageren alleen maar met “wauw” terwijl Michal zichtbaar blij is met de Gameboy (fam. Koetsier). Moeder is happy met haar tas met toilettas met inhoud en de buurvrouw die op visite is maakt van de gelegenheid gebruik om te vragen of ze ook een formulier in mag vullen want ze heeft een gezin met 8 kinderen waarvan de jongste net 6 maanden is. Moeder Izabela krijgt ook nog een wandelwagen en een kinderwagen krijgt ze over 2 weken als Dick hier weer in de buurt is. De buurvrouw krijgt dan ook meteen de door haar gevraagde spulletjes.

    

Met dit gezin komt aan deze zaterdag een einde want het is in deze tijd van het jaar al vroeg donker in Polen (16.00 uur) en het is bijna onmogelijk om dan nog naar adressen te gaan zoeken in het aardedonker want bij de adressen waar wij komen is straatverlichting niet aanwezig en fatsoenlijke straten al helemaal niet, sterker nog er zijn in de meeste gevallen niet eens straten maar zand- en of grindpaden. We rijden nog een klein uur in de richting van ons eerste adres op zondag en stoppen vervolgens in Ostroda waar we een leuk hotel zien bij het station. Leuk hotel inderdaad, ziet er keurig uit maar de disco onder het hotel verstoort tot 03.00 uur ’s nachts onze nachtrust. Nou ja, je kunt niet alles hebben zeggen we dan maar. ’s Ochtends om 08.30 uur vertrekken we richting Gladysze naar het gezin met 16 kinderen waar Dick al eerder was. Om 10.00 uur staan we voor de deur en je gelooft het niet maar al het kroost is wakker, aangekleed en verzorgd, zelfs de allerkleinsten. In de kamer die vierkant is en waar slechts een paar bankjes en een wandmeubel tegen de muren staan is alles opgeruimd, geen bergen kleding of beddengoed. Ook hier komen uit alle hoeken kinderen kijken wat er aan de hand is. De grootste groep is zelfs op een moment tegelijk aanwezig en laat ons nog een foto nemen van hen allemaal. Ik (Lizet) neem mijn petje af voor deze moeder met haar kinderen en inmiddels 1 kleinkind want stel het je eens voor om 18 man ’s ochtends aangekleed te krijgen, voor 18 man ontbijt te hebben, van alle 18 kleding en beddengoed op te ruimen. Ik zou niet weten hoe dat georganiseerd zou moeten worden elke morgen en zeker niet met zo weinig ruimte want dat de hele kamer ook gebruikt wordt om te slapen mag duidelijk zijn. Natuurlijk zijn er grotere kinderen om te helpen maar dan nog……..

 

Het kerstpakket wordt opengemaakt en de oudste dochter (in het midden vooraan) begrijpt uit onze brief dat de kerstcadeaus voor Kerstmis zijn en dus dicht moeten blijven. Uit het kerstpakket verdwijnen ook hier chips, snoepzakken etc. onmiddellijk in kleine handjes. Als we vragen of er in het huis inmiddels een computer aanwezig is denkt de dochter eerst dat we bedoelen of er kinderen zijn die met een computer overweg kunnen. Ja natuurlijk, zegt ze, op school wordt er mee gewerkt. Als we vervolgens vragen of ze een computer voor thuis zouden willen hebben worden haar ogen (en de ogen van broers en zussen die “eigenlijk” geen Engels verstaan of spreken) zo groot als kwartjes.

   

Een geweldig gezin, leuke vriendelijke kinderen van klein tot groot en zelfs de jongens gedragen zich voorbeeldig. Moeder Teresa (wat een toepasselijke naam) die ook nog eens ontzettend lief is voor allemaal in een huis dat er bouwtechnisch gezien niet uitziet maar waar het huishouden “op rolletjes” draait voor zover dat kan onder deze omstandigheden. Je zou ze allereerst een aantal kamers aan het huis wensen waar alle kinderen fatsoenlijk zouden kunnen slapen,leven,leren, spelen etc. Dat we maar 4 handen om wat te doen en maar 24 uur in een dag hebben is soms lastig in dit soort gevallen…….

Het volgende gezin woont met 4 meiden (2, 5,9, 11) op een bovenverdieping waar een verschrikkelijke trap naartoe leidt. De kamer is redelijk ruim maar naast een keukentje is dat ook weer het enige wat ze hebben. Aan de dochters had Dick de vorige keer een poppenwandelwagen beloofd en die hadden we nu dan ook bij ons. Moeder Justyna begreep niet goed wat de bedoeling was en maakte meteen alle dozen open. De 2 kleinsten zagen dat er cadeaus in zaten en begonnen gewoon met uitpakken waarna er gevochten werd om de inhoud van de pakjes. Zelfs de cadeaus van de twee oudste meiden werden alvast opengemaakt (die waren niet thuis). Het kerstpakket kwam als laatste aan de beurt en die kleine handjes hadden ook hier natuurlijk meteen de snoepzakken te pakken. Kinderen zijn over de hele wereld hetzelfde……

  

Bij het volgende gezin in Slobity is moeder Kamila met haar tweeling van 2 en een jochie van 3 niet thuis. Alleen oma was aanwezig en die vond het maar raar. We hebben het kerstpakket op de aanrecht uitgeladen en de dozen met cadeaus op de keukentafel gezet. Dat komt wel goed.

En vervolgens een gezin in Pierlawki in “the midde of nowwhere”. Eerst een heel eind door het zand langs een spoorweg en vervolgens nog een paar kilometer over een padje tussen de maisvelden door om uiteindelijk bij een oude boerderij uit te komen waar een aantal honden aangeriemd zaten, zo’n 40 kippen los liepen en pa naar buiten kwam en ons heel hartelijk omhelsde. Het gezin bestaat uit pa en ma, 4 kinderen tussen 16 en 25 en sinds 1 maand nog een baby van de op één na oudste dochter. Vader van de baby is niet in beeld maar ja, het kleintje is er toch maar. Wat een frummel met een rose dekentje en een rose babypakje voor …… Hubert, een jongen dus. Maar ja, als je niets anders hebt. De vorige keer hebben we dit gezin voorzien van kleding, schooltassen en babyspullen waaronder een kinderwagen,luiers, aankleedkussen, babyspeelgoed, babykleding, beddengoed en een matras voor een ledikant etc.

   

Moeder Danuta was aan het bakken en de kolen die in de hoek liggen zullen wel op de markt verkocht worden of ingemaakt voor eigen consumptie in de winter. In het kerstpakket van deze familie zaten een flink aantal potjes babyvoeding als extraatje omdat we die toch hadden gekregen. Zoals maar weer blijkt kunnen we alles gebruiken wat we van iedereen krijgen en weten we altijd wel een gezin waar dit welkom is.

In Pielgrzymowo bezoeken we nog moeder Goranca met 7 kinderen en een man die in Noorwegen zit om wat te verdienen. Het keukentje waar we binnenkomen is piepklein, véél te klein dus, en de kamer waar de kinderen zitten en spelen is door een wandmeubel in tweeen verdeeld. Achter deze kast slapen de kleintjes. De anderen natuurlijk in de kamer. Zodra we binnenkomen wordt er koffie gezet en gebeld???? Drie minuten later komt oma met koekjes voor ons in een plastic zakje die netjes op een bord worden gelegd. We geven Goranca de brief en ze snapt de bedoeling van de cadeaus. Alleen snapt ze niet dat ze het kerstpakket meteen kan openmaken. Dat doet ze dan uiteindelijk en ze heeft moeite om haar tranen in bedwang te houden. Wat ze nu nog niet weet is dat er bij de cadeaus een stofzuiger zit voor haar want daar had ze om gevraagd bij een eerder bezoek. Buiten aan de waslijn hingen nette héle spijkerbroeken en truien die we de vorige keer gebracht hebben. Dat wordt dus allemaal gedragen.

   

Als laatste adres van deze rit kwamen we bij Ilona Miasek. We komen binnen in een keurig nette keuken die weliswaar nog niet helemaal af is maar toch keurig schoon en opgeruimd is. Ilona heeft het moeilijk, dat is haar duidelijk aan te zien. Na van koffie te zijn voorzien en het kerstpakket geopend te hebben

(de doos met cadeautjes blijft dicht, dat heeft ze begrepen) komt het ellendeverhaal er uit. Met ons Pools-Nederlands woordenboek komen we een heel eind en begrijpen we wat er gaande is. Ze is broodmager en het huilen staat haar nader dan het lachen. Teveel drank zorgt hier voor de grote problemen. Zodra we thuis zijn hebben we een mail van haar waarin ze vertelt dat ze de rekening van de electriciteit niet kan betalen. Wat een ellende toch.

De middelste jongen komt vervolgens met een boekje waar Engelse woorden in staan en om het gesprek een andere wending te geven probeert hij aan ons duidelijk te maken dat hij graag een fiets zou willen hebben. Dat komt goed. De eerstvolgende keer brengen we die mee. De andere kinderen vragen om een poppenbuggy, een gameboy en puzzels. Geen probleem. Zo vertrekken we van het laatste adres van deze reis. Het laatste maar meest schrijnende geval van alle gezinnen die we zaterdag en zondag bezocht hebben. Je zou haar met haar kinderen in de auto willen laden en ergens naar toe willen brengen waar zij en haar kinderen het beter krijgen. Maar waar naartoe? Met de ondergaande zon voor ons en een moeder die haar best doet maar geen stap verder komt door haar man achter ons latend vertrekken we richting Nederland.

Na een afstand van ongeveer 400 km hebben we nog een hotelletje langs de snelweg opgezocht. Als we’s morgens na een goede nachtrust wakker worden heeft het toch nog gesneeuwd.

Nadat we nog van een uitstekend ontbijt hebben genoten hebben we de resterende kilometers naar huis afgelegd. Maandagavond 14 december 2009 thuis aangekomen met goede herinneringen aan al hetgeen we meegemaakt en gezien hebben maar met een machteloos gevoel over m.n. het laatste gezin en de dingen die we voor dit soort gezinnen niet kunnen verwezenlijken…….

Toch was dit een geslaagde reis met veel blije gezichten. We zijn er stellig van overtuigd dat we al deze gezinnen zo vlak voor de feestdagen iets extra’s hebben kunnen geven en dat alleen al is de moeite en al het werk van de afgelopen weken waard geweest. Al diegenen (A.Mols, Marlies en Wim, Ria en Jos, Najattoub, fam.Koetsier, Karin Verschuuren, Gerian en Willem, B. Been, Martijn en Nicole, Priscilla, Sandra en Oscar, mw.Buurman, Peter en Paula, Bas van Riemsdijk, G.v.d.Wal, Wilma en Ruud Beisser, Meriam Mol, Dewi & Samuel, Audrey, Frank Stegers, Maaike Blom, N.Keeris, Josie, H.F.C.M.Martens, L.Croonen,Edwin en Fannie, Peter van den Hurk, Hoeve Stepekolk, Helma Martens, Marja Sabel, fam.Ariëns, Saskia en Maarten Coenen, Miranda van Riemsdijk en zus, Eveline, Jolianne, Nadine, Susanne, Bas en Sandra, Samira, Ilse Klinkenberg, Vanessa, Jelle Ossewaarde, Karin Farla, Louise, Aline, Frank en Annemarie, Anouk, Nel, Corrie Arnout, Mariska, Frans en Henriette, Daniëlle, Colinda, fam. Sebregts, Irene en Peter, RJ Bouw, Zaned, Jeanne en Sjaan, Jacqueline, Peter en Anneke, fam Swemmers) die spullen voor de kerstpakketten, kleding, schoenen, speelgoed, huishoudelijke artikelen of wat dan ook beschikbaar hebben gesteld in de afgelopen weken willen wij hierbij namens alle bezochte gezinnen bedanken en een
ZALIG KERSTFEEST
toewensen.

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp