Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 38

Meestal vertrekken we donderdagnacht maar een beetje vertraging zorgde ervoor dat we afgelopen vrijdagnacht om 01.00 koers zetten naar Polen. Ons eerste adres ligt even voorbij de Duitse grens, het gehucht Dobre. Alle gezinnen op één na zijn nieuw voor ons maar we weten dat hier een tweeling van twee jaar woont en dat ze graag een fietsje willen hebben. En dat kregen we toevallig vorige week binnen.

 

Snel een goede bestemming dus en we hadden ook nog een leuk stepje. ’t Is zaterdagochtend rond 11 uur en ik heb nog een heel ritje voor de boeg naar Lodz. Aan het eind van de middag kom ik aan in een grauwe woonwijk waar ik een gezin bezoek waar ik een jaar geleden ook eens ben geweest. Toen was alleen de grootvader thuis, zittend in een rolstoel. Hij begreep er niets van en wilde de goederen toen niet aannemen. We hebben die destijds verdeeld onder de overige gezinnen in die rit.

Eind vorig jaar kregen we een brief met duizend excuses. De moeder van het gezin vroeg ons of we alsjeblieft nog eens wilden terugkomen. Omdat we in diezelfde straat nog een gezin wilden bezoeken zijn we teruggegaan. Met wederom een basispakket kleding, speelgoed etc. Dat is geen succes geworden. Het huis wordt niet bewoond want opa is kortgeleden overleden en de kinderen zijn uit huis geplaatst omdat moeder met grote problemen kampt. Eén daarvan is de alcohol….

Ook dit keer hebben we de goederen verdeeld over een aantal andere gezinnen in de flat die er maar wat blij mee waren. Dan naar de overzijde van de straat waar het gezin woont waar we nog een keer naar toe wilden. Oók niet echt een succes. Aardige mensen en dolenthousiaste kinderen maar wat een puinhoop in het akelig kleine appartement. Ik rij vast een stuk in de richting van het eerstvolgende adres en vind een leuk hotelletje. Ik heb er dan alweer 18 uur opzitten en val als een blok in slaap.

Zondagochtend naar Wielogora waar we een leuk gezin leren kennen met 6 leuke kinderen.

Er wordt van alles aan woorden- en schoolboeken bij elkaar gezocht om toch enigszins in het Engels te kunnen kletsen. We komen er wel uit en het eindresultaat is dat ik ze een computer heb beloofd. Echt een gezinnetje waar zo iets op z’n plek is.

Na nog twee nieuwe adressen in Wielogora rijd ik naar Jedlnia Letnisko en dat gezinnetje is niet huis. Het hek is dicht en ik zet de spullen voorzichtig over het hek want ik heb geen tijd om te wachten.

Dat blijft uiteraard altijd een risico omdat onze komst nooit wordt aangekondigd. De families weten wel dat we komen maar nóóit wanneer. En ook weten ze niet precies wat ze krijgen.

Door dus naar Marcelow en Pionki (2 gezinnen) ook weer allemaal nieuwe gezichten. Eén gezinnetje springt er uit. Het gezin woont in een grauwe flat (ooit een arbeiders-hotel geweest).

Maar als je de deur van het appartementje opendoet zie je een gezellige en opgeruimde ruimte. Leuke kinderen, keurig opgeruimd miniappartement én een lief babytje.

 

Er wordt een buurmeisje opgetrommeld dat goed Engels spreekt en we zitten zeker een uur te kletsen. De kinderen zijn alweer naar de winkel gestuurd voor een koekje bij de thee. Vader heeft nog in de bloemen gewerkt in Groningen. Tegenwoordig werkt hij als o.a. sprinkler-monteur maar is momenteel zoals zoveel Polen zonder werk . Of ik niets weet in Nederland maar die vraag heb ik inmiddels al tientallen keren met nee moeten beantwoorden. We willen daar, mede gezien alle problemen op dit gebied, niet in adviseren.

Op de terugweg wil ik in Bojanowo nog een TV brengen bij één van de eerste gezinnen waar we ooit geweest zijn. Een rit van bijna 7 uur, veel binnendoor en ik arriveer net na zonsondergang. TV afgegeven mét een video en banden en koffie gedronken. Alle 15 kinderen in één kleine woonkamer. Een drukte van belang.

Ik begin aan de thuisreis maar vind niet snel genoeg een hotelletje en uiteindelijk rij ik maar gelijk door naar huis. Paar keer een oogje dicht gedaan bij een tankstation en maandagmiddag voor twaalven al weer thuis.

Vlotte rit, geen problemen en veel leuke gezinnetjes. De foto’s spreken voor zich.

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp