Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 46

Een reis die veel voorbereiding kostte en uiteindelijk resulteerde in de verzending per container van 79 dozen en een bed en een 4-weekse reis naar Gambia van 3 november tm 1 december 2010!

Misschien een beetje de omgekeerde wereld maar aan het begin van ons verslag van 4 weken Gambia willen we graag iedereen bedanken die op welke manier heeft meegewerkt aan het welslagen van deze toch behoorlijk bewerkelijke reis. En dan bedoelen we uiteraard in eerste instantie Silvester en Cilia Ruijs uit Nijmegen die de eerste twee weken samen met ons in Gambia waren en Joke Meidl uit Eindhoven en Thea Dinissen uit Overasselt die ons allebei de volle vier weken hebben geholpen. Maar ook alle mensen die goederen hebben ingebracht zoals de enorme hoeveelheid babykleding en T-shirts voor mannen en vrouwen en de honderden kinderspeeltjes en knuffels. En zeker de mensen die ons geholpen hebben met het uitsorteren en inpakken van alle pakketjes baby- en kinderkleding nl. Mariska, Sandra, Henriëtte en Hester, en degenen die alle snoepzakken mee hebben ingepakt nl. Nel en Corrie. De mensen die een eigen projekt hebben gefinancierd zoals medicijnen (Henriëtte en Frans, Rien en Maï), een -deel van- de warme maaltijd (Marlies en Wim), (een gedeelte van) de transportkosten (H.v.Ofwegen), of ter vrije besteding (Annemarie en Frank, Jes, Ine en Jannie). En niet te vergeten SV Valkenswaard waarvan we voor 4 teams voetbalkleding, tassen en ballen kregen. En EKC in Eindhoven waarvan we vrijwel alle schildersmaterialen kregen.

Misschien wel met hoofdletters willen we noemen BENNY AHLERS die het transport van al onze dozen heeft verzorgd. Punktueel en zonder enige beschadiging. Petje af voor dhr. Ahlers!!

Ousman Gaye voor het beschikbaar stellen van de opslagruimte. Tevens veel dank aan alle andere mensen in Gambia die ons op welke wijze dan ook hebben geholpen.

Mede doordat Thea en Joke een dagboek hebben bijgehouden kunnen we u laten meegenieten van deze reis. Ga er maar even voor zitten. Woensdag 3 november hadden we een vlotte vlucht met een tussenstop op Faro in Portugal. Aankomst in de middag op de luchthaven van Banjul- Gambia. Onze huurauto staat al klaar en de vele koffers (tot op het pond nauwkeurig aan het gewicht) worden ingeladen. Na de administratieve plichtplegingen op het autoverhuurkantoor rijden we naar ons hotel. Silvester en Cilia zitten schuin aan de overkant in het Baobab-hotel en Thea en Joke en wijzelf in het Bijilo Beach hotel, op loopafstand van elkaar en dus erg makkelijk. Geld gewisseld en gezamenlijk gegeten bij Yasmina. Thea is vandaag jarig en vanwege deze gelegenheid hebben we op hun balkon nog wat gedronken. Gefeliciteerd Thea, nog vele jaren.

Donderdag 4 november De container is er nog niet (wordt verwacht op 8 november) dus gaan we alvast een kijkje nemen in Brikama waar we twee jaar geleden de Santo-Su Nursery school hebben geschilderd. De school ziet er nog boven verwachting uit, we gaan deze weken de voorkant wat bijwerken. Onderweg een bezoek aan de geitenmarkt en de handcraftmarkt. Dan naar Brufut waar we de school gaan bekijken die we in de komende weken gaan schilderen. Ook nog een kort bezoekje aan het Brufut health-centre waar we bijna drie jaar geleden een douchebak repareerden welke nog steeds dagelijks wordt gebruikt (helaas niet dagelijks wordt schoongehouden….).

Op de terugweg een kopje koffie in één van de duurste hotels, het Sheraton. Koffie wel duur maar niets bijzonders. Gegeten bij Yasmina en een cappucino gedronken bij La Parisienne waar we drie jaar geleden al gratis konden internetten bij een heerlijk koele airco en die sindsdien onze “stamkroeg” is.

Vrijdag 5 november wat verfmaterialen en verf gekocht omdat de container er nog niet is en we graag alvast aan de slag willen. Tevens naar de Serrekundamarkt waar we Ousman ontmoeten, de manager van het New Jeshwan ziekenhuis waar we onze 79 dozen en het bed mogen opslaan voor 4 weken. Ook Ous zien we nog even en na even over de markt te hebben gelopen drinken we wat bij Lana’s bar.

  

Zaterdag 6 november naar onze school in Brufut, de Diana Nursery School. De eerste bus verf leeg gemaakt en het schiet binnen lekker op. Om een uur of twee stoppen we ermee, het wordt te heet en we gaan lekker naar het zwembad.

 

Zondag 7 november verf gehaald en verder gewerkt aan de school. Omdat de buitenmuren grof zijn neemt het schilderen daarvan wat meer tijd in beslag. De zoon van het hoofd van de school begint buiten het terrein te schoffelen. ’s Avonds een diner bij kaarslicht in een aangrenzend restaurant op het strand (kon haast niet anders want alle verlichting was uitgevallen en dat zou ook niet de laatste keer zijn).

Maandag 8 november shoppen, platen voor aan de muur van de school gekocht en een grote landkaart. In hotel Baobab bij Silvester en Cilia aan het zwembad gezeten en naar de aapjes gekeken. Lekker bakkie eigengezette koffie! Lizet en Cecile samen naar een aangrenzend plaatselijk winkeltje waar ze een moeder treffen met een ziek kind (héél warm dus hoge koorts). Geen geld voor medicijnen. Cilia en Lizet nemen moeder en kind mee naar het Bijilo hospitaal en betalen samen de medicijnen. Een dag later nog even bij de familie langs geweest en diverse kadootjes afgegeven. Met de kleine gaat het al weer wat beter.

Dinsdag 9 november, de container is gearriveerd. Omdat deze niet direkt wordt vrijgegeven (Nederlandse containers worden extra gecontroleerd omdat Nederlanders betrokken blijken te zijn bij de grootste drugsvangst ooit, enkele maanden geleden in Banjul) gaan we in de haven van Banjul een kijkje nemen. Lizet moet nog een paar sportbroekjes bijkopen dus we bezoeken ook de markt in Banjul. Tevens 150 doosjes thee ingekocht voor Nema Su. ’s Avonds gegeten bij Ali Baba op de Senegambia-strip, hét uitgaanscentrum van Kololi.

Woensdag 10 november om 07.00 uur op want we willen vandaag lekker opschieten maar….het regent en soms behoorlijk hard. Aangekomen bij de school is het wat droger geworden en we schilderen tussen de druppels door. Thea is niet helemaal lekker maar gaat toch mee schilderen. ’s Middags een bezoekje met Thea en Joke ( Sylvester en Cilia waren hier al eerder geweest en gaan lekker zwemmen) aan het Apenpark, dit keer wel zo’n 30 loslopende apen gezien. De apen hebben er ook vier gezien…….

Donderdag 11 november krijgen we bericht dat we ’s middags onze spullen kunnen afhalen want dan wordt de container uitgepakt. We gaan ’s morgens even kijken op het tuinenprojekt in Gunjur waar we al eens eerder over schreven. De tuinen lagen er prima bij, veel gewas en goed onderhouden. We hadden wat te drinken en te snoepen voor de vrouwen en kinderen die daar aan het werk waren en we hebben beloofd later in de week nog een keer terug te komen met wat zaden. Op de terugweg komen we langs de politiepost in Sanyang waar onze vriend Ebrima werkt.

We hebben hem in eerdere correspondentie beloofd een outfit mee te brengen voor zijn voetbalteam en maken nu ter plekke een afspraak met hem om deze te komen overhandigen. Hij zal zaterdagavond in ons hotel komen eten en vervolgens de kleding meenemen zodat de wedstrijd zondagmiddag in tenue kan worden gespeeld. In de middag naar de containerplaats waar we de dozen voor de Santo-Su Nursery School in onze auto zetten (hebben we morgen nodig) en de overige 74 op een gecharterd vrachtwagentje om die naar het ziekenhuis te brengen waar we ze vier weken mogen opslaan. Ousman is gebeld en komt meteen en we krijgen de sleutel van de opslag en kunnen onze dozen daar dus weer uitladen. Het ritje vanaf de containerplaats naar het ziekenhuis zullen de dames niet snel vergeten. Hobbelen en rammelen, door diepe waterplassen en de vier dames achterop op dozen op de vrachtwagen.

Na al dit gesjouw een drankje bij Jakaranda in het drukke Serrekunda. Het is volgende week dinsdag Tubaski en iedereen is op zoek naar een geit om te kunnen slachten die dag. Even geld wisselen en we ontmoeten onze taxichauffeur van het eerste uur Ous Sanneh. Hij drinkt een drankje mee en brengt met z’n taxi de dames naar huis én Salomon, een jongen die ons goed heeft geholpen.

Vrijdag 12 november is de eerste uitdeeldag. Zoals altijd bij verrassing arriveren we bij de Santo Su school. Kinderen komen naar buiten rennen en Lizet ontdekt direkt haar kleine vriendje Adama van 2 jaar geleden. En Dick herkent een kleine meid, de dochter van lerares Mariama, die nooit wilde lachen maar nu geheel vrijwillig en met een grote smile komt aangehobbeld.

Voor alle kinderen hebben we weer een tasje met van alles en nog wat én voor allemaal wat te drinken. Het is weer feest. We krijgen ook de zoon van de hoofdmeester Akali Cham te zien. De kleine is twee maanden oud en gelukkig kerngezond . (Vorig jaar overleed 5 dagen na de geboorte zijn eerste dochtertje). ’s Middags hebben we nog tasjes ingepakt voor Nema Su

s Avonds lekker gegeten bij een restaurant van een hollandse eigenaar (Bini’s bar). Prima!

Zaterdag 13 november keihard gewerkt aan de school in Brufut want die willen we graag zo ver mogelijk klaar hebben. Tot onze grote vreugde zien we dat de onderwijzers zelf de hele muur rond de school aan de binnenkant én aan de straatkant wit hebben geschilderd, evenals het toiletgebouwtje. Kosten: 200 dalassie ofwel zo’n 5 euro aan krijtverf. Kan er nog wel af.

Een dag later hebben ze wat verf van ons geleend en op de buitenmuur aan de straat met grote letters het hele alfabet en de cijfers 1 tot en met 0 geschilderd. Keileuk. Ook is het hele binnenterrein schoon, het onkruid verbrand en het w.c. gebouwtje gewit.

Om half drie gaan we een bakkie koffie drinken bij verloskundige Marie Joof. We hebben kleertjes voor haar (Maï) en we ontmoeten daar ook Thea Mom, de nederlandse vrouw die zoveel doet voor het Brufut ziekenhuis en voor Marie Joof. Tevens is zij reidsleidster. Er wordt weer wat afgekletst. Sylvester en Cilia maken Marie blij met fleece-dekentjes voor de pasgeboren baby’s en t-shirts met opdruk van een bekende lampenfabriek voor de jongens en mannen.

  

We spreken met Marie af dat we terugkomen met medicijnen die ze van onze Thea krijgt. Joke doneert een bedrag aan Thea Mom voor de noodpot. We hebben kadootjes en drinken voor iedereen en met de kinderen maken we er een feestje van. Spontaan gedanst met Afrikaanse djembeh-muziek. Daarna hebben we nog een “vergadering” op de Diana school met de moeders die het eten voor de kinderen gaan koken. Daar zijn de notabelen van het dorp alsmede de “kooksters” en de hoofdmeester bij aanwezig waarbij uiteraard, zoals de moslims dit gewend zijn, mannen en vrouwen apart van elkaar zitten.

Zondagochtend 14 november gaat Dick heel vroeg, ’t is nog donker, het laatste in het oog springende deel van de voorgevel van de school in Brufut afmaken. Gaat vlot en hij is vóór het ontbijt al weer thuis. Er resten nu alleen nog een paar details maar daar hebben we nog veertien dagen tijd voor en we willen graag, en dat willen ze zelf uiteraard ook, dat Cilia en Sylvester het grote “slotfeest” meemaken op de Diana Nursery School. En dat feest staat gepland voor morgen!

We doen wat boodschappen en gaan de school en het schoolplein versieren. De platen worden opgehangen en de vele meegenomen slingers. In de middag gaat Dick met de hoofdmeester en z’n vrouw naar de stampend drukke Serrekundamarkt om inkopen te doen voor de warme maaltijd tijdens de feestdag van morgen.

    

Ook hier hebben we weer zo’n 90 tasjes voor de kinderen, allemaal goed gevuld. Alles is klaar voor de grote dag van morgen. We gaan naar ons hotel, banen ons een weg door de insekten (er zijn er ongelooflijk veel, allemaal kleine zwarte torretjes, je kunt niet eens met goed fatsoen in het zwembad). De mensen van het hotel vegen er hopen van bij elkaar.

MAANDAG 15 NOVEMBER. Het grote feest bij de Diana Nursery School in Brufut.

Er is muziek, er is drinken, er kan gespeeld worden. Veel vrouwen zijn al bezig met de voorbereidingen van de warme maaltijd. Lizet heeft speelgoed meegenomen van thuis en nog wat bijgekocht en we hebben een groot aantal ballen. En een echt voetbaldoel (Nel). Er wordt aan één stuk gedanst en gezongen waarbij ook Joke, Thea, Cilia, Sylvester en Lizet zich niet onbetuigd laten.

Dick maakt wijselijk de films. Alle kinderen krijgen een sporttenue over hun uniform aan (Karin (Brandevoort)) en iets te drinken in een beker die ze mogen houden en welke later die dag nogmaals wordt gebruikt voor de limonade.

Tasjes worden uitgedeeld, (met schrift, Lizet heeft weer kleurboeken en leerboeken gemaakt, pen, potlood, tandenborstel en tandpasta (Kooistra Dokkum BV, Jeroen), een houten puzzel, een vliegtuigje voor de jongens en een springtouw voor de meiden (allemaal van Rinus), voor allemaal een knuffel en een zak snoep (Nel en Corrie, Karin)en dan………… de warme maaltijd. Kip met een soort mie en uien en gebakken aardappelen (Marlies en Wim, Jes). Met z’n vieren uit één schaal en allemaal met hun eigen klauwtjes. En een beker heerlijke Baobab-drank als toetje.

Een dankwoord van de hoofdmeester en van Lizet en Dick, kadootjes voor de onderwijzers en kadootjes voor de aanwezige “kooksters” besluiten deze heerlijke dag. Vermoeid gaan we wat drinken en eten bij Yasmina.

’s Avonds nog even 5 balen (250 kg.) rijst gekocht voor de volgende dag.

Dinsdag 16 november. We gaan vandaag naar onze Lissa in Nema Su. Ook hier weer als een volslagen verrassing. De begroeting is allerhartelijkst. Lissa speelt toneel en begint alweer te janken bij het zien van een blanke. Kijkt wel stiekem tussen de vingertjes door naar ons. We hebben voor alle families in het dorp (plm. 140) een bak met rijst (1,5 kg) en een tasje met huishoudelijke spulletjes. Zeep, thee, een droogdoek, een houten slacouvert, een paar wasknijpers en uiteraard een balpen en een kladbloc. En niet te vergeten een schaar.

Om de enorme volksoploop van vorig jaar te voorkomen gaat Lizet samen met Cilia en een jongetje (Lamin) uit Nema Su die alle families kent en goed engels spreekt langs alle hutjes en geeft iedereen een gemerkt visitekaartje. Daarmee kunnen de moeders naar de auto komen en krijgen ze hun rijst en tasje. Dat werkt perfekt. Maar als we het speelgoed aan de kinderen willen uitdelen lijkt het wel weer alsof ze uit de bomen vallen. Een klein soort van chaos maar ook dat overleven we. We hebben al wel het bed bij ons voor de familie van onze lissa maar nog geen matras en vertellen hen dat we later in de week nog terug komen. We hebben voor moeder een nieuwe (2e hands uiteraard) telefoon en voor het gezin een lamp met zonnecel zodat ze ’s avonds licht hebben. Als de lamp tenminste werkt want we hebben hem maar weer terug genomen. Geeft alleen in het licht licht, in het donker niet. Het paneeltje laadt niet op. Met dank aan Ikea, we komen hem wel ruilen.

Later die dag zijn we nog even bij Mariama met de zieke Jarai gaan kijken. Jarai was inmiddels een beetje opgeknapt. Cilia en Sylvester hadden een tas vol met spulletjes voor de kinderen (stiften, gummen, kleurpotloden etc.) en ook kregen alle kinderen in de compound wat ondergoed van Lizet. Helemaal blij natuurlijk. Inmiddels heeft Mariama al een brief geschreven naar Cilia en Sylvester die ook nog aangekomen is in Nijmegen.

Woensdag 17 november hebben we helaas afscheid moeten nemen van Cilia en Sylvester. We hebben alles in het werk gesteld om ze nog een weekje in Gambia te houden. Een bommelding vonden we net te ver gaan..

Toen het vliegtuig was vertrokken stond onze auto met een lekke band op het parkeerterrein. De wielmoeren niet los te krijgen maar twee stevige jongens hebben dat voor ons opgelost (vrijwillige donatie plm. 5 euro ) .

Verder een rustig dagje.

Donderdag 18 november nog wat dingetjes voor aan de muur van de Diana school gekocht en naar de prijzen van zaden geinformeerd. En naar de prijs van cement.

We zaten toch in Bakau en wisten dat de Irene en Peter van Klaveren daar in een hotel zaten. Deze mensen zijn 2 jaar geleden mee naar Nema Su en naar de Santo Su school geweest. Ja, inderdaad, die Peter en Irene.

Ze waren wel in het hotel maar op dat moment niet aanwezig. We hebben wat kinderkleding uitgedeeld bij gezinnen, twee ballen gekocht voor de jeugd op het dorpsplein in Bakau en bij Parisienne pizza gegeten. Dan terug naar Bakau en we treffen Peter en Irene. Uitgebreid gekletst en koffie gedronken. Zij reizen de volgende dag weer naar Nederland na hun 15e bezoek aan Gambia. Zij doen ook altijd veel voor Thea, Marie en Brufut.

Vrijdag 19 november hebben we ’s ochtends eerst onze auto omgeruild. We hadden een andere auto meegekregen gedurende de tijd dat de auto met de lekke band gerepareerd werd. Vervolgens in de omgeving van Farajo wat babykleding uitgedeeld bij gezinnen en dozen met spullen opgehaald in het New Jeshwang ziekenhuis. Vervolgens heeft Dick in Brufut nog een heel stuk geschilderd en hebben Thea, Joke en Lizet nog het een en ander opgehangen en wat bankjes en tafeltjes gerepareerd.

Zaterdag 20 november zijn we voor het eerst zo’n 100 km. het binnenland ingereden waar de armoede zo mogelijk nog groter is dan aan de kust. We hebben veel kleding etc. uitgedeeld en voor diverse volksoplopen gezorgd. Maar wel leuk allemaal en veel dankbare mensen.

Om een uur of zes komt onze vriend politieman Ebrima Sanyang de voetbaltenues ophalen die z’n team gaat passen en zondagmiddag om 15 uur zal dragen tijdens een spannende match. Lekker met hem en Joke en Thea gegeten in ons hotel. Hij is 22 en het was voor hem de eerste keer dat hij in een hotel kwam en daar gegeten heeft.

Zondag 21 november . Eerst zijn we ’s morgens naar een tuinenprojekt in Sanyang gaan kijken. Dit projekt is van een Nederlandse stichting uit de plaats waar Thea woont . Zij kent de stichting én de mensen die zich hiervoor inzetten. De tuinen zagen er bedroevend uit. Hoog en veel onkruid en weinig gewas. Verwaarloosd en o.a. een groot zonnepaneel met installatie gestolen. Hier zal onder deskundige leiding nog heel erg veel moeten gebeuren. Het viel Thea ook tegen wat ze daar aantrof na wat ze in Nederland over dit project gezien had. Vervolgens gaan we koffie drinken in het naast ons gelegen hotel Coco Nut. Een prachtig 5-sterren hotel met een geweldig mooi aangelegd park. Om 14.30 komt Ebrima ons ophalen voor de voetbalwedstrijd. We rijden naar Abuko waar hij woont bij zijn stieffamilie. Alle meisjes hijsen we in een mooi jurkje (Peter en Anneke) en we delen wat speelgoed uit. Kinderen ook weer blij.

 

Om 17.00 uur zien we ons eerste voetbalteam van deze weken in tenue in Abuko. Geregeld door politieman Ebrima Sanyang. Ons team trots in de mooie outfit maar ze staan op een gegeven moment wel met twee punten achter. We denken even aan een gesprekje en een kleine tip voor de scheidsrechter (dat noemen ze omkoperij…) maar Lizet besluit te beloven om voetbalschoenen mee te brengen bij winst. De wedstrijd eindigt dan ook met 3-2 voor ons team. Volgende keer hebben we dus 20 paar voetbalschoenen nodig! Het hele team krijgt ook nog een poloshirt van die bekende gloeilampenfabriek (Silvester en Cilia) Voor alle spelers na afloop weer een drankje maar er is iets waar we niet op gerekend hebben. De aanvoerder neemt het woord, bedankt ons en biedt ons een echt Gambiaanse outfit aan. Past nog ook! Alleen al het gebaar vinden we grandioos en we houden de kleding aan als we koffie gaan drinken bij Parisienne.

Maandag 22 november gaan we naar de opslag in het ziekenhuis in New Jeshwang om spullen uit te zoeken voor de volgende dag. Op de binnenplaats zitten drie vrouwen met kind. We geven wat babykleding en binnen een zucht zitten en staan er minstens 100 moeders met kind. ’t Lijkt wel een truc van Hans Klok. Zo zie je niemand en zo ziet het letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen. We proberen samen met verpleegster Aida nog wat uit te delen maar moeten daar op een gegeven moment een eind aan maken. We gaan nog medicijnen kopen voor Marie Joof en hebben nog wat kleding uitgedeeld bij diverse gezinnetjes.

Dinsdag 23 november gaan we naar Marie Joof in het ziekenhuis in Sukuta om Thea en Joke een “tracking-day” mee te laten maken. Dat is de zuigenlingenzorg c.q. consultatiebureau in een buitenpost van Brufut waar Marie met enkele verplegenden van het Brufut ziekenhuis elke veertien dagen een dag zit. Van deze buitenposten heeft ze er nog een stuk of tien die ze elke veertien dagen 1x aandoet. Bij aankomst zit het daar al stamp en stampvol met wachtende moeders met baby’s. We zien al direkt dat wij daar zelf geen kleding gaan uitdelen want dat kan nooit goed gaan. Maar Marie neemt de touwtjes in handen en vele pakketjes babykleding en speelgoedjes komen terecht bij de moeders die dat het hardst nodig hebben. We nemen nog even een kijkje in het ziekenhuis en verbazen ons er weer over hoe dit in deze tijd nog kan bestaan.

Marie heeft deze dagen overigens hulp van een aantal stagiares en verpleegsters uit Denemarken en Nederland. We hebben wat boodschappen gedaan en ’s middags zijn we bij Marie Joof thuis de medicijnen gaan afgeven die onze Thea voor haar heeft gekocht. (ONZE Thea is vier weken met ons in Gambia, Thea Mom is de reisleidster die in Gambia woont).

Woensdag 24 november. Lizet heeft een knallende koppijn. Gaat ’s morgens nog wel even mee naar Brufut maar neemt voor de rest van de dag vrijaf. Samen met Thea en Joke ga ik naar de Santo Su Nursery school waar ik in drie kwartier de beschadigingen op de voorgevel bijschilder.

Hierna hebben we de overhandiging van de voetbaltenues aan het Santo-Su voetbalteam en zijn we getuige van een spannende match. Ook hier wint ons team met 3-2. We sluiten deze dag af met een drankje voor de spelers.

Donderdag 25 november, de tijd gaat hard. We gaan bij Lissa in Nema Su nog een kan olie brengen en het bed in elkaar zetten. We hebben in Gambia ook een matrasje gekocht en ze zijn er hartstikke blij mee. Kinderen hoeven niet meer op de grond te slapen. Lissa wil nog steeds niet naar blanken lachen……

Mooie lappen stof gekocht die volgens het Tye and Dry systeem zijn bedrukt. Heel bijzonder en uiteraard autenthiek. Dus geen Vlisco-batik. We hebben ze zelf zien maken (zie foto’s) en weten dus zeker dat dit originele handgemaakte doeken zijn.

Het gezinnetje kan weer een tijdje eten…

Vrijdag 26 november We kopen bij de plaatselijke timmerman een kastje voor het kantoor van de hoofdmeester van de Diana School. Het is nog niet helemaal klaar, moet nog geschilderd en van slotje voorzien maar we beloven het zaterdagochtend op te halen. We gaan kleding en speelgoed uitdelen in Brikama. Moeten diverse keren verkassen omdat het aantal mensen rond de auto gewoon te groot wordt.

Zaterdag 27 november eerst nog wat kleertjes uitgedeeld in Bijilo en dan het kastje opgehaald en naar Brufut gebracht. Met wat beter materiaal de wandplaten opnieuw opgehangen.

 

Even een frisse duik om vervolgen naar Serrekunda te gaan. Onze vriend Ousman wacht ons op, we drinken wat en dan rijden we naar een voetbalveld waar we twee teams gaan aankleden. Het wordt een happening.

Bij voorbaat staat vast dat wij nu niet kunnen verliezen want wij staan achter beide teams. Tot donker wordt er gevoetbald, zo nu en dan rijdt er een vrachtwagen dwars over het veld of loopt er een verdwaalde wandelaar. Als er een team op verliezen staat zie je dat team ineens uitgebreid met twee extra spelers. Moet allemaal kunnen. Uiteindelijk wint de Uprising-ploeg met 3-1 van de Ibotown ploeg. Ook hier hebben we weer gezorgd voor een drankje na afloop en we eten nog wat bij Parisienne met Ousman.

Zondagochtend 28 november redelijk vroeg op. Cement gekocht voor de vader van Lissa. Hij wil graag de ruwe muren van het huisje pleisteren. Wij betalen de cement en beloven hem dat als de volgende keer dat we komen de muren zijn gepleisterd wij ze zullen schilderen. Stok achter de deur.

We zijn er bijna zeker van dat dat goed gaat komen.

We geven hem ook de trap die we bij het schooltje hebben gebruikt.

Over toneelspelen gesproken: als we voor de laatste keer afscheid nemen hangt Lissa bij moeder op de rug en lacht en zwaait! Zodra we nog even stoppen is dat weer over maar als we echt wegrijden is het weer lachen en zwaaien! Nog geen drie jaar!

Maandag 29 november gaan we de laatste kleertjes uitdelen in het ziekenhuis in New Jeshwang. Het is nog drukker dan vorige week. Met veel geduw en getrek lukt het toch om alles eerlijk verdeeld te krijgen. We hebben de zus van Ousman een paar keer in de deuropening geplaatst en dat helpt. Ze is dan ook bijna twee deuren breed. Leuk mens.

We hadden voor dit ziekenhuis ook nog 2×30 euro (1x van Henriëtte en Frans) medicijnen en er zijn dit keer wat dure medicijnen mee gekocht, waaronder penniciline. Wij wilden uiteraard iets betalen voor de opslagruimte maar daar was niet over te praten. Daarvoor hebben wij dus medicijnen gekocht en overhandigd.

We hebben een doos met nog wat schildersmaterialen in de opslag laten staan voor volgend jaar, geven netjes de sleutel terug en nemen afscheid van het personeel.

We komen langs het nieuwe ziekenhuis van Serrekunda (door de overheid gebouwd). Het ziet er prachtig uit maar de meeste mensen in Serrekunda gaan nog steeds naar het oude vieze ziekenhuis op de markt in Serrekunda. We brengen een grote hoeveelheid brillen naar de oogkliniek in Serrekunda waar ze er erg blij mee zijn. Kunnen ze veel mee doen. We spreken af volgende keer weer een partij mee te brengen. De brillen worden gemeten op sterkte en komen beschikbaar voor de armsten. Dan gaan we zaad kopen voor de tuinen in Gunjur en brengen deze meteen nog even weg. De dames zijn onderweg even in hun middagdutje gevallen. Lamin is erg blij met dit gebaar en zal ons een overzicht van de extra opbrengsten door deze gift verstrekken aan het einde van het seizoen. Als dat de moeite waard is kunnen we hier de volgende keer eventueel ook eens wat meer doen.

Na ons avondeten (weer in Parisienne waar we inmiddels ongevraagd korting krijgen) komt een jochie van een jaar of 13 /14 naar Lizet toe en vraagt haar of ze een brood voor hem kan kopen want hij heeft honger. We gaan met hem naar de supermarkt (we geven nooit geld, weet u nog en trouwens, ook mét geld mag hij niet naar binnen) maar daar hebben ze alleen grote broden . Bij de buren zoekt hij een klein broodje uit ( 20 dal = 50ct). Bij de kassa mag hij van ons de 30 dal. wisselgeld houden.

Thank you, thank you en hij verdwijnt in het donker.

Dinsdagmorgen 30 nov. nog even naar ons schooltje in Brufut. We geven ze zaad om zelf plantjes te kweken. Er staan al aubergines op het schoolplein. Nu krijgen ze zaad voor worteltjes en tomaten. We trakteren de kinderen nog op een pakje drinken en koekjes. We spreken af dat als we terug komen en de plantjes groeien (moeten dus elke dag water krijgen) waaruit ze wat inkomsten kunnen genereren dat wij dan een aansluiting op het elektriciteitsnet betalen. Een grote wens van hen om het schooltje beter te kunnen gebruiken en self-supported te maken. Maar duidelijk…..volgende keer geen plantjes, geen stroom! We nemen afscheid en bellen nog even met Bakebba die vandaag niet in Brufut is.

Even een kijkje bij de apen in het Senegambiahotel, afspraken gemaakt voor de teruglevering van de huurauto en dan nog even op zoek naar het huis van Theo en Miep. Weet U nog: waar de buurtkinderen in het zwembad mochten zwemmen. Theo is zeer ernstig ziek en huis en auto in Gambia staan te koop. Het leven is hard….soms wel héél hard. Theo en Miep, we denken aan jullie. Inmiddels weten we dat Theo is overleden. Héél veel sterkte met zo’n enorm verlies voor allereerst zijn familie en zeker ook voor Gambia.

Later op de avond nog een cappucino bij Bini’s en daar treffen we Thea Mom met Marie. De zoon van Marie is behoorlijk ziek en ligt in het ziekenhuis. Marie haalt eten voor hem want daar moet je in een Gambiaans ziekenhuis zelf voor zorgen. We wachten momenteel nog op bericht van Thea hoe het gaat met Marie’s zoon en of hij inderdaad malaria heeft. Ook van Thea en Marie nemen we afscheid.

Het is woensdag 1 december, nog even aan het zwembad en dan naar het vliegveld.

’s Nachts om 01.30 staan we weer in het ijskoude Helmond. Een verschil van een kleine 50 graden.

We hebben erg veel om over na te denken. We hebben veel gedaan, we hebben veel zin en onzin gehoord, we hebben veel nuttige en een heleboel absoluut weggegooid-geld- zaken gezien. We hebben (ook onze vier medereizigers ) goederen gezien die door Nederlanders zijn ingezameld, voor veel geld verzonden naar Gambia die daar finaal staan weg te rotten. Dure investeringen die staan te verpauperen etc…..

Wat wij zeker weten is dat alle goederen die U aan ons heeft meegegeven en die wij zelf hebben meegenomen persoonlijk door ons zijn overhandigd aan in totaal zo’n 950 personen. Moeders, vaders, leraren, zieken, voetballers, baby’s, kinderen, schoolkinderen enz.We weten inmiddels ook dat juist de manier waarop wij dit doen ook door degenen die de spullen krijgen extra wordt gewaardeerd omdat de Gambiaan zelf zegt dat hij liever spullen krijgt waarmee hij inkomsten kan genereren dan dat hij geld krijgt.

We weten zeker dat de school is geschilderd want dat hebben we met z’n zessen gedaan.

ZO ZAG HET ERUIT

  

 

ZO ZIET HET ER NU UIT

Nu kijken wij terug op 4 fantastische weken!

Joke heeft ons het volgende geschreven over hoe zij deze reis beleefd heeft:

Hallo Lizet en Dick,
Nog bedankt voor jullie gezelligheid, we hebben het erg leuk gehad. Voor ons was Gambia voor de eerste keer. Het was een hele belevenis, leuk om het mee te maken. Al de kinderen en de mensen zijn geweldig. Het land spreekt me niet zo aan, erg vies, voor ned. begrippen niet te begrijpen. De mensen leven nog in vreselijke omstandigheden, maar volgens mij misschien net zo gelukkig. We hebben 79 verhuisdozen overal bezorgd. Ziekenhuizen en vooral prive bij mensen. Zoals babykleertjes speelgoed etc. We hebben ook een schooltje bezocht en van binnen en buiten geverfd, wat een hele klus was in die vreselijke warmte. Verder hebben we nog medicijnen gekocht, rijst uit gedeeld, thee doeken, houten lepels, schriften, potloden, te veel om allemaal te noemen. Het was een geweldige ervaring.
Leuk om mee te maken.
Heel veel groetjes Joke Meidl

En Thea schreef over hoe zij deze reis beleefd heeft

Terug vanuit Gambia, waar we zijn geweest met Lizet en Dick een stel uit duizenden. Ze hadden alles geregeld!! Wij, Joke en ik hoefden maar te vragen, wat moeten we doen, en de opdracht kwam. Zoals vandaag dit morgen dat. Wat resulteerde in een schooltje opknappen, tasjes inpakken, pakketjes uitdelen, voetbalwedstrijd meemaken, ziekenhuizen bezoeken. Op bezoek bij vrienden en kennissen. Koffie gaan drinken bij voor hun bekende adressen Voor ons een hele leuke ervaring, de beestjes en de vlinders op de koop toe. Maar ook het warme weer speelde parten. Een maand om op terug te kijken. Bedankt dat we dit hebben mogen mee maken.
Thea Dinnissen

Sylvester en Cilia schreven ons ook hun ervaring voor wat betreft deze reis:

Hoi Lizet,
hierbij mijn inbreng wat betreft zoals wij het hebben ervaren. Ik vind het moeilijk om iets te schrijven maar dit is er uit gekomen.
—————-
Het was fantastisch dat we Dick en Lizet hebben mogen en kunnen helpen met hun aktiviteiten hier in Gambia.. Ook met Joke en Thea was het leuk en goed samenwerken. Als je de 80 dozen met goederen ziet staan, besef je pas hoeveel werk het geweest moet zijn voor Dick en Lizet om dit te organiseren om dit allemaal in Gambia te krijgen. Het was een redelijk strak programma met weinig tijd voor andere dingen. Maar we zijn blij dat we dit hebben kunnen doen.. We hadden dit voor geen geld willen missen. Je moet soms wel sterk in je schoenen staan als je ziet wat voor een ellende er is als je iets verder kijkt dan je hotelletje. Wij hebben in ieder geval genoten en gaan volgend jaar zeker weer terug, hopelijk weer samen met Dick en Lizet (als ze ons er nog bij willen hebben), om de mensen in Gambia een steuntje in de rug te geven.
Sylvester en Cilia

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp