Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 54

Eindelijk terug uit Gambia. een (verlengde) vakantie met een heleboel hoofdbrekens. de foto hierboven zegt genoeg……

Vijf weken is lang en dat levert uiteraard een lang verhaal op, reden te meer om het zoveel mogelijk in te korten en toch te proberen alle gebeurtenissen op een rijtje te zetten. Aankomst vliegveld Banjul maandag 31 oktober, nog geen container. Deze was op 19 september verzonden en had er dus kunnen zijn. Onze hotelkamer voldoet niet (onder de kapotte airco kun je douchen) en we krijgen een andere kamer.

Dinsdag 1 november

Eerst maar naar het tuinenprojekt in Gunjur waar we Lamin ontmoeten en een gesprek met hem hebben. Het Diana Nursery schooltje in Brufut is wegens vakantie gesloten en de door ons gesponsorde politie-agent Ebrima Sanyang is niet op z’n post is Sanyang. We waren al van plan een kijkje te nemen bij de door Sanex gesponsorde waterpomp in Jambanjalli. We hadden er over gelezen en wilden dit zelf wel eens zien. Even buiten het dorp vinden we de waterpomp. Een grandioos initiatief, de vrouwen hoeven geen uren meer te lopen met een tankje drinkwater. Dit water komt van een diepte van zo’n honderd meter en is dus zuiver en schoon drinkwater. Een goed geconstrueerde handpomp, niet kapot te krijgen, welke door een gambiaans bedrijf wordt onderhouden. nu echt eens een goed projekt, pluim voor Sanex!

Aan het eind van de middag overhandigen wij een laptop aan de manager van het New Jeswang ziekenhuis. Onze computerman Frank heeft deze laptop opgeknapt en leeggemaakt. Ousman is in z’n nopjes!

Aan het eind van de dag wéér een andere hotelkamer omdat in kamer 2 ook de airco niet te repareren is.

2 november

Géén container en dus gaan we maar een bezoekje brengen aan Peter en Irene. Een Nederlands stel dat we kennen van vorige jaren en waarmee we een kijkje gaan nemen in een verffabriekje. Eindelijk hebben we nu de derde kamer in het hotel waar zowaar alles werkt.

3 november

Géén container, we gaan inkopen doen voor de tasjes die we aan de leraren willen geven. Tevens kopen we een kadootje voor Marie Joof, de verloskundige uit Brufut waar we uiteraard op bezoek gaan. ’s Avonds krijgt Ebrima (de politieman voor wie wij de vervolgopleiding betalen) z’n laptop (Frank).

   

4 november

Géén container. We hebben dagelijks contact over de container en er wordt steeds beloofd: vanavond, morgen, anders overmorgen…… We willen een fiets kopen maar daar zien we vanwege de kwaliteit maar van af. We sturen wel iets behoorlijks vanuit Nederland. De meeste fietsen vallen van ellende uit elkaar en er wordt nog een aardige prijs voor gevraagd. We gaan rijst en olie kopen voor onze Lissa en brengen dat ’s middags naar Nema Su. We zien voor het eerst de nu bijna 4-jarige Lissa en nog steeds is ze niet op haar gemak bij het zien van blanken. We laten haar maar een beetje met rust. De vader van Lissa heeft z’n woord gehouden en met het geld dat we vorig jaar achterlieten het hele huisje van gladde cementmuren voorzien. Alleen de achterzijde nog niet want hij kwam wat cement tekort. Wij hadden beloofd het huisje te schilderen aan de binnenzijde als de muren glad zouden zijn dus dat doen we ook. In 11 uur tijd, verdeeld over een paar komende dagen en het laatste stukje samen met Sylvester, schilderen we de hele binnenkant blauw, niet onze kleur maar de keuze van de familie.

Dan naar de Diana Nursery school (die we vorig jaar hebben geschilderd ) en ook daar zijn de afspraken nagekomen. Het speelgoed van vorig jaar is er nog, het kastje staat keurig in het kantoor van de hoofdmeester, de wandplaten hangen er nog allemaal én de moestuin staat vol met o.a. cassaveplanten. Op het terrein staan trouwens ook een bananen- en een sinasappelboom. Helemaal goed. Wij houden dus ook onze afspraak en gaan een elektriciteitsaansluiting regelen.

zaterdag 5 november

Géén container. We brengen een bezoek aan het New Jeswang ziekenhuis en ontmoeten Ida, de verpleegster die ons vorig jaar zo goed heeft geholpen. Voor haar hebben we een computer, tenminste, die zit nog in de container. Verf gehaald voor het huisje in Nema Su en begonnen met schilderen. Het knapt er zienderogen van op.

    

zondag 6 november

Tabaski, een Islamitische offerdag. Iedereen die het zich kan permitteren offert een geit. Kinderen bedelen er lustig op los en als ze een paar muntjes hebben gaan ze een ijsje eten bij Parisienne. Gaan we ook maar doen. Lekker gezwommen en ’s avonds een drankje met Ous (onze taxichauffeur van het eerste uur ) bij Lana’s bar in Serrekunda. Je kijkt je ogen uit, zeker op zo’n dag als Tabaski….

maandag 7 november

Nog steeds géén container, we worden er kriegelig van…. Dan maar schilderen in Nema Su en ’s avonds lekker eten bij Parisienne.

dinsdag 8 november

– géén container – We moeten gaan improviseren en besluiten alvast de rijst (Wilma, Rien en Maï en wijzelf), de limonade en thee te gaan kopen voor de inmiddels 174 gezinnen rondom het huisje van Lissa in Nema Su. Tevens kopen we nog wat kadootjes voor verloskundige Marie Joof. Ook een tube zalf voor het broertje van Lissa die een ontstoken been heeft (Rien en Maï). We brengen het allemaal naar het huisje van Lissa’s ouders. ’s Middags kopen we ook nog 120 kg. uien.

woensdag 9 november

In de koele schaduw van een van de enorme bomen verdelen we de 120 kilo uien voor de 174 gezinnen en brengen ook die naar Nema Su. Dan gaan we door naar het vliegveld om onze vrienden Sylvester en Cecilia Ruijs uit Nijmegen (die ook vorig jaar met ons in Gambia waren) op te halen. Ze landen keurig op tijd en we brengen ze naar hun fraaie hotel (Lemon Creek). We drinken koffie bij Parisienne en eten een hapje bij Yasmine.

donderdag 10 november

– ondanks alle toezeggingen – nog altijd géén container maar….hij komt eraan (?) We gaan met Bakebba, de hoofdmeester van de Diana Nursery school naar de elektriciteitsmaatschappij Nawec in Serrekunda en nemen vandaar Alagie van de Nawec weer mee naar Brufut alwaar hij de afstand van de elektriciteismast tot aan het schooltje moet meten. Hadden we zelf ook voor hem kunnen doen, maar goed…. We brengen hem, met onderweg een koud drankje, weer terug naar Serrekunda. Na wat gebabbel tussen Lizet en Alagie belooft hij de aansluittermijn van een maand of 6,7,8,9 weken terug te brengen tot 14 dagen. Kost wat maar daar heb je dan ook wat voor…. We besluiten de rest van de dag te genieten van het zonnetje ( 36 graden)

vrijdag 11 november

– geen container –
We gaan ’s ochtends als eerste naar de Nawec om de rekening voor de elektriciteit te betalen (Maartje Segers, Marlies en Wim) Dan naar Nema Su waar we met Syl en Cecilia de pakketten met uien, rijst, thee en limonade gaan samenstellen. Meteen de eerste helft van de pakketten uitgedeeld en bij elk gezin het aantal kinderen en baby’s én de leeftijden genoteerd.

    

Druk, druk, druk en warm! Versleten komen we terug in het hotel en eten een broodje. Dick wil z’n handen gaan wassen en ontdekt in de toiletpot een grote krab, een héle grote die via het riool in het toilet is terecht gekomen. Eerst schrikt het beest en verdwijnt maar je hoort hem krabben in de afvoerpijp en even later is hij er weer. We nemen foto’s. Het personeel van het hotel geeft ons een stok en de instruktie om het beest te meppen als hij uit de pot komt. Zelf nemen ze de kuiten…

     

We hebben de vuilnisbak op de gesloten toiletdeksel gezet, de deur van de badkamer gesloten en gebarricadeerd met een stoel. En toen maar gaan slapen. De volgende morgen komt de loodgieter het beest verwijderen.

zaterdag 12 november

Laatste pakketten in Nema Su uitgedeeld en nog wat aan het huisje van Lissa geschilderd, samen met Sylvester

.  

We zijn op bezoek geweest bij Mariama (die inmiddels wéér zwanger is), het gezinnetje dat Cecilia en Sylvester regelmatig van kleding, voedsel, speelgoed etc. voorzien. Erg gezellig.

  

We hebben ook nog wat spulletjes uitgedeeld aan gezinnetjes en zijn met de politieagent Ebrima gaan eten bij Parisienne.

zondag 13 november

We hebben de laatste 20 compounds in Nema Su genoteerd (het zijn er inmiddels 174!) en gaan dan lekker zwemmen en eten. De dag eindigt met een lekke band, een probleem dat dankzij een aantal behulpzame Gambianen snel is opgelost.

  

maandag 14 november

– nog altijd geen container-
We gaan boodschappen doen voor de laatste 20 pakketten voor Nema Su, schilderen het huisje af en verdelen de laatste twintig pakketten.

  

dinsdag 15 november

– het gaat vervelen, nóg geen container.
We kunnen er niet achter komen waar de container zich bevindt en we worden door jan en alleman aan het lijntje gehouden. Maar we doen nuttige dingen, we kopen medicijnen voor Ousman van het New Jeswang ziekenhuis (Henriette en Frans).

We gaan naar de Sukuta Upper Basic School om voor Momodu, het oudere broertje van Lissa, de rest van het schoolgeld voor dit jaar te betalen. Vader heeft zelf al 300 dalassi betaald en wij betalen de andere 1370 dalassi (momenteel ongeveer 32 euro)

Dat is de eerste van de vier kinderen die dit hele jaar naar school kunnen. We kopen een mooi servies voor Marie Joof en gaan dit, met diverse spulletjes (Rien en Maï en wijzelf) voor haar nieuwe huis dat nu ongeveer voor de helft af is, bij haar brengen.

  

We drinken koffie en het is vanouds gezellig. Raad eens wie we er tegenkomen…? Ebrima, de lilliputter. Zo klein als hij is, voetballen is zijn passie en dat doet hij dan ook vol overgave met zijn korte beentjes.

  

dit is ebrima nu, kent iedereen hem nog? dit was hij 3 jaar geleden

Ook Thea Mom komt weer eens met een aantal dames langs. Als we in het hotel terugkomen zit Lamin (van de tuinen in Gunjur) ons op te wachten. We drinken wat in het hotel en hij en één van de security-jongens Youssouf van het hotel eten wat. We kletsen tot een uur of half twaalf.

woensdag 16 november

We gaan koffie drinken bij Helene, de Nederlandse vrouw die de autoverhuur in Gambia regelt en waar we al vaker een auto hebben gehuurd. Ze is toevallig ook in november in Gambia. We halen Sylvester en Cecilia op en gaan wat drinken bij Peter en Irene in Bakau.

We gaan boodschappen doen (rijst, limonade, koekjes en lollies) voor het gezinnetje van Syl en Cecilia en brengen dat meteen naar de familie. Cecilia heeft ook nog kleding e.d. voor dit gezin (Syl en Cecilia).

Wederom een feestje!

  

donderdag 17 november

We gaan met Peter en Irene een kijkje nemen bij de Santo Su Nursery school in Brikama, de school die we als eerste hebben geschilderd.

  

We hebben nog niets bij ons want de container is er nog steeds niet. Ttevens nemen we een kijkje bij de meubelmakers-school van Benny Ahlers in Brikama, drinken koffie bij Parisienne en gaan vervolgens nog maar even zwemmen.

vrijdag 18 november

Er begint zich een kleine ramp af te tekenen want er is nog steeds geen container. Elke dag weer zijn we op de losplaats en elke dag is er weer een ander verhaal. A.s. donderdag zijn de presidentsverkiezingen dus als de container er vóór die tijd niet is gaat er weer een aantal dagen verloren.

Maar nee, zeker vóór die tijd zal de container er zijn. We besluiten onze vakantie met een week te verlengen en boeken een ander hotel voor de 5e week. Ook moesten we de huurtermijn voor de auto verlengen. Een appartementencomplex bekeken voor eventueel een volgende keer maar geen echt succes. Gegeten bij Yasmine en koffie gedronken in het hotel van Syl en Cecilia.

zaterdag 19 november

De omgezette vlucht betaald en naar de apotheek voor medicijnen voor het verlengde verblijf.

zondag 20 november

Een bezoek aan een kippenfarm en daarna naar Bakau.

maandag 21 november

Clinic day in Brufut bezocht en gesproken met een aantal Nederlandse dokters die daar op bezoek waren. Ze waren niet blij met de kwaliteit van de gezondheidszorg maar konden door het ontbreken van apparatuur ook niet veel doen.

  

Na het ziekenhuis rijden we naar het Diana Nursery schooltje en daar hebben ze toevallig bezoek van 2 groepen Engelse studenten die op studiereis zijn. Bij de leiding zijn diegenen die het schooltje 11 jaar geleden hebben opgericht en gebouwd en die zelf ook nog elk jaar terug komen. Ze betalen o.a. elk jaar het salaris van de leraren en brengen veel spullen mee voor de school en kleding voor alle kinderen.

  

Tot onze niet geringe verbazing valt ons nog iets anders op…….. er lopen draden van de electriciteitspaal naar het schooltje en als we beter kijken hangt er ook een meter. Het schooltje heeft dus stroom. Afgelopen vrijdag aangesloten. Alagie van de Nawec heeft dus woord gehouden. Geweldig!

   

Overigens hadden we Bakebba al eerder wat geld gegeven voor reparatie van het dak mede vanwege het gevaar van een lekkend dak en stroom. De eerste helft was gedaan toen we aankwamen in Gambia maar voor de tweede helft was geen geld meer. Dat hebben wij betaald (hiervoor gebruikten we een gedeelte van het door Maartje Segers gesponsorde bedrag) en nu zitten de kinderen dus het komende regenseizoen in ieder geval weer in een droog lokaal.

   

Sylvester en Cecilia hebben vast wat lekkers meegenomen voor alle kinderen en een groot dominospel voor het schooltje. Hiermee kunnen de kinderen zowel spelen als leren tellen etc.

  

dinsdag 22 november

Een dag gezwommen en ’s avonds een barbeque in het Lemon Creek hotel.

woensdag 23 november

Zonder dat we een container hebben gezien brengen we Syl en Cecilia naar het vliegveld, zij gaan al weer naar huis. Om twee uur vertrekt het toestel van Arke en om een uur of 5 in de middag krijgen we een telefoontje dat ze alweer in een hotel in Banjul (de hoofdstad van Gambia) zitten. Tijdens de start is een lampje gaan branden in de cockpit en de piloot heeft de start afgeblazen. Daarbij heeft hij zo hard af moeten remmen dat de banden het hebben begeven en er moeten nieuwe banden uit Nederland komen. Uiteindelijk, ’s nachts om drie uur vertrekken onze vrienden naar Nederland.

donderdag 24 november

Presidentsverkiezingen, dus weer geen container. Niemand weet waar de container is en wanneer hij aankomt maar wij wel.

CMAU4223060 (40HC): Discharged at terminal of BANJUL
Customs Number: N/A
Move(s) to Date Location Vessel Voyage
13 Sep 2011 20:14
Empty delivered to shipper ROTTERDAM DELMAS LIBREVILLE ZO197S
22 Sep 2011 10:54
Received for export transfer RIDDERKERK BOXFORD ZO213S
01 Oct 2011 06:00
Container in transit for export RIDDERKERK BOXFORD ZO213S
03 Oct 2011 12:35
Ready to be loaded ANTWERP BOXFORD ZO213S
10 Oct 2011 00:57
Loaded on board ANTWERP BOXFORD ZO213S
24 Oct 2011 00:01
Discharged in transhipment ABIDJAN BOXFORD ZO214N
26 Oct 2011 00:01
Re-loaded on board ABIDJAN CMA CGM BUENOS AIRES WG188N
31 Oct 2011 08:00
Discharged in transhipment DAKAR CMA CGM BUENOS AIRES WG188N
14 Nov 2011 08:00
Re-loaded on board DAKAR SAN FRANCISCO BJ212N
Current Move Location Vessel Voyage
15 Nov 2011 17:09
Discharged BANJUL SAN FRANCISCO BJ212N

Lizet heeft op internet bovenstaande informatie gevonden waaruit blijkt dat de container niet in Gambia is geweest, maar wel in Ivoorkust, daarna terug naar Dakar waar hij 14 dagen op de kade heeft gestaan en toen weer is ingescheept naar Banjul alwaar hij op 15 november is gelost. Iedereen vertelt iets anders, niemand weet iets.

We gaan maar pakketjes maken voor de familie van de moeder van Lissa, in Sanchaba. We gebruiken de rest van de rijst, de uien, de limonade en hebben voor diverse maten nog wat kleding. In de auto met Lissa, haar moeder en vader en zusje Suntu én onze tolk Lamin naar Sanchaba waar we een leuke middag hebben. Één van de familieleden heeft in Veendam gevoetbald en spreekt zelfs een beetje Nederlands.

  

Op de terugweg krijgt de hele familie een flesje koude limonade (hier niks bijzonders maar daar wordt het gelijk een feestelijk uitstapje!)

   

Wij eten iets in ons hotel en gaan daarna nog op de koffie bij Peter en Irene die a.s. zaterdag terugvliegen.

vrijdag 25 november

We gaan maar weer proberen info te krijgen via internet, dat kan eigenlijk alleen goed bij Parisienne, het restaurant waar we al jaren komen. Altijd de airco aan, lekkere koffie, lekker eten, lekkere gebakjes en lekker ijs. En soms trakteert de baas!

Daarna rijden we naar Sanyang en ontmoeten Ebrima, de politieman, met hem gaan we wat drinken op the Plantation waar we vanaf a.s. maandag de laatste week zullen verblijven. Later in de middag gaan we een kopje koffie drinken bij Miep Broos, een Nederlandse vrouw die in Gambia woont en een stichting bestiert. Haar man is afgelopen Kerst overleden en ze heeft het er niet makkelijk mee. We kletsen wat met haar en het wordt een gezellige middag.

Nog even naar de losplaats en er wordt ons verzekerd dat de container nog die avond komt maar ook dat is weer een smoes. Het zal zaterdagochtend 26 november worden.

Zaterdagochtend horen we dat het rond 14.00 uur zal worden dus maar weer koffie drinken bij Yasmine. We zijn om half drie weer terug bij de losplaats maar we zijn alle verhalen ook spuugzat. En nog geen container. We parkeren de auto midden op de losplaats, zetten de motor uit en gaan allebei onderuit…. wachtend op de container. 4 weken lang zijn we aan het her-plannen. Als de container er morgen niet is dan moeten we zó gaan doen, als hij er na het weekeinde niet is moeten we zó gaan doen, en dan maar weer plannen en organiseren. De mogelijkheden raken op… En dan, even na drie uur, zaterdagmiddag 26 november, we denken even dat we beginnen te hallucineren maar het is écht waar ……. draait een gigantische container de losplaats op. Leuk, maar er moeten er vijf komen! We hebben dit jaar 6,5 kuub verstuurd, een dure grap die mede mogelijk werd gemaakt dankzij de bemoeienissen van Sahira (transportsubsidie) en de donatie van Hennie van Ofwegen. Het restant hebben we uiteraard zelf betaald.

  

Even later komt de tweede container. De containers moeten ter plekke worden gelost, komen niet van de vrachtauto af en rijden leeg weer terug naar de haven. De deuren van de eerste container gaan open en ………………….onze 112 dozen staan precies voor de deur.

   

We hebben inmiddeloverleg met hoofdmeester Bakebba , besloten de hele partij dozen naar de Diana Nursery School over te brengen. daarvoor hebben we een vrachtwagentje nodig maar we weten inmiddels hoe dat moet en binnen de kortste tijd staan alle dozen (in 2 ritten ) in de Diana Nursery school. Er zijn uiteraard geen kinderen in de school dus we kunnen op ons gemak sorteren en we maken een begin met het vullen van de tasjes voor ons dorpje Nema Su.

    

Rijst, thee, limonade en uien heeft iedereen al gehad en nu krijgt elk gezin nog zeeppoeder, een goed gevulde toilettas, schrobborstel, een nagelverzorgingssetjekleding, speelgoed, een keukenset (mes, schaar etc) Er is stroom en dus licht en dus kunnen we even doorgaan en het schiet zowaar lekker op.

zondag 27 november

De eerste 100 tasjes voor Nema Su afgemaakt en meteen naar Nema Su gebracht. We gaan alle moeders van een polsbandje met nummer voorzien waarna ze hun tas kunnen afhalen. De eerste honderd zijn binnen de kortste keren uitgedeeld

.    

De overige moeten wachten tot maandagochtend omdat we niet alle tassen in één keer konden vervoeren. Na het uitdelen terug naar de Diana Nursery school en de auto opnieuw volgeladen voor maandag. maandag 28 november Vroeg opgestaan en als eersten ontbeten. Spullen ingepakt want we verkassen vandaag naar The Plantation, een soort bungalowparkje in Brufut. Daarna bijtijds naar Nema Su om de laatste 74 tassen uit te delen.

We gaan in de Diana Nursery school de tasjes voor de kinderen van die school maken (120) want die willen we dinsdagochtend uitdelen als de school uitgaat. In alle tasjes zit een schrift, een surprise-ei, stickers, een gevulde pennendoos, een goed gevulde snoepzak (Karin Farla en Saskia Lansbergen), een modern leitje, voor de jongens een auto (Sylvester en Cecilia) en voor de meiden een puzzle (Sylvester en Cecilia) of een kleurboek, tandenborstel met tandpasta (dankzij de medewerking van een heleboel tandartsen), voor allemaal hebben we een hollandse leeuw met ketting (Sylvester en Cecilia) om om je nek te hangen, uiteraard een knuffel en een beker. Voor de kleintjes is dat een dierenbeker ( Veronique, John, Miranda e.a.) (die van McDonalds enzo, je kent ze wel).

  

Dinsdag om 13.00 uur als de school uitgaat krijgen ze in de beker lekkere koele limonade. We hebben dit keer gekozen voor flessen Fanta, vorig jaar hadden we een heuse tap maar dat durven we nu met z’n tweetjes niet aan. Leuk, maar te bewerkelijk. ’t Is weer een feestje en de inhoud van de tasjes wordt grondig bekeken en gelijk in gebruik genomen. ook voor de drie onderwijzers hebben we een tas met van alles en nog wat. Een ehbo-tas, cassavemeel, suiker, t-shirts, een rol koeken, een fles shampoo, een pot mayonaise enz.

Dinsdagavond gaan we eten en kletsen met Ousman ( de manager van het New-Jeswang ziekenhuis), Ous ( onze eerste taxi-chauffeur) en onze politie-agent Ebrima. Uiteraard bij Parisienne.

Tussen de bedrijven door maken we de tasjes voor de Santo Su nursery school (187 kinderen) , de school die wij als eerste hebben geschilderd. Na drie jaar ziet het schilderwerk er nog zeer acceptabel uit, zeker binnen. De lokalen ogen fris en de stickers die wij drie jaar geleden aanbrachten zitten er nog altijd. Verder is er weinig veranderd. In het afgelopen jaar hebben slechts 5 toeristen het schooltje bezocht….

Woensdagochtend om 13 uur gaat de school uit en krijgen ook die kinderen hun tasje én limonade in de beker. Ook hier weer een 12,13 flessen van 2 liter Fanta. De vulling van deze tasjes is ongeveer gelijk aan die van de Diana-school.

  

En ook voor de leraren weer een tas. Voor de hoofdmeester hebben we nog een verrassing want hij kan één van de voetbalteams aankleden met een fraaie RABO-BANK outfit.

      

We betalen het schoolgeld voor Dick z’n nieuwe vriendin, de 12-jarige Sonna,

ze is niet weg te slaan en wil mee naar Nederland. Geduld meid…. maar ze kan in ieder geval naar school. Als we terugkomen wil ze graag een fiets.

Woensdagmiddag gaan we languit op de ligstoel aan het zwembad, we hebben geen puf meer. Woensdagavond drinken we op het terras van The Plantation met de enige mede-bewoner van het hotel Martin v.d. Velde uit Vlaardingen een wijntje. Martin is bij verloskundige Marie Joof (die nu we in the Plantation vertoeven onze buurvrouw is) een keuken aan het bouwen. Een projekt dat hij helemaal zelf betaalt en uitvoert. Naast het nieuwe huis van Marie staat een schoon gebouwtje, geheel betegeld en met gasbranders. Veel opbergruimte voor de grote pannen en een aanrecht met stromend water. Binnnenkort gaat het roethok, waar nog altijd werd gekookt op houtvuur, tegen de vlakte. Een héle verbetering En twee petjes af voor Martin.

  

Donderdagochtend 1 december moéten wij die nieuwe keuken even gaan bekijken en schenkt Marie Joof een heerlijk kop koffie voor ons in. We rijden naar de school van Lamin, de jongen (15) die ons vorig jaar al en nu weer al die tijd heeft geholpen met de tasjes enz. enz. We betalen ook voor hem het schoolgeld voor de rest van het jaar (Wilma).

We hebben nog een vierde kind op school geplaatst. Alle weken dat we in Brufut waren hing daar een meisje voor de deur van de school. Later bleek ons dat haar moeder was overleden en zij werd verzorgd door andere vrouwen uit dezelfde compound. Maar die kunnen niet het schoolgeld voor haar betalen dus dat hebben wij gedaan. Ze krijgt ook twee schooluniformpjes en hoort er nu helemaal bij.

  

Overigens gaan Syl en Cecilia voor Fatou het schoolgeld betalen.

We zijn een stukje het binnenland ingereden en hebben bij een flink aantal gezinnen kleding en speelgoed uitgedeeld. Bij een van de achteraf-hutjes treffen we een leuk gezinnetje dat dolblij is met alle spullen die ze krijgen. Even verder een vader en twee zoontjes met een ezelkar, ze lopen gedroogde palmbladeren te verzamelen. Ook voor die jochies kleding en speelgoed.

  

’s Avonds nemen we een glaasje wijn bij het huisje van Martin en Thea (de Nederlandse reisleidster van Travelpoort en vriendin van Marie) en haar broer Tom Mom die bij z’n zus op vakantie is, komen ook even langs.

Vrijdagochtend, we lopen op onze knietjes, gaan we voor de laatste keer naar Nema-Su en hebben een voetbaloutfit voor Mamodou en voor Lamin, onze tolken van de laatste weken. Keiblij! Passende voetbalschoenen en nieuwe broek en shirt.

We hebben geen bal maar ze krijgen wat geld om samen een goeie bal te kopen. Wel hebben we nog de laatste spulletjes voor Fanta, Bubakar, Momodu, Musa, Suntu en Lissa:

  

We nemen afscheid van de beide jongens, van het gezin van Lissa en van de vele dorpsbewoners die altijd weer komen aanrennen als ze onze auto zien. Abaraka barke. God bless you. Have a long live! Bye,bye. Alles klinkt door elkaar. Er staan wel zo’n honderd moeders en kinderen. Een dikke zoen van de moeder van Lissa, een stevige hand van vader én ja hoor….een breedlachende en zwaaiende Lissa..

  

uit alle huisjes waar we langsrijden komen moeders om te zwaaien en ons gedag te zeggen. Leuk afscheid van misschien wel één van de armoedigste plekken die we kennen…

We rijden terug naar de Diana Nursery school en kunnen de hoofdmeester verblijden met één van de computers (via Frank (Fam v.d.Eeden)) die we voor hem hebben. We sluiten hem voor hem aan en hij gaat meteen aan het werk. ” I am in heaven” laat hij ons weten.

   

We hebben geen tijd om ook de andere computers en naaimachines (Leo en Corrie) te installeren dus dat moet even wachten. We hebben onze auto weer vol met kleding, kadootjes en speelgoed en rijden nog wat het binnenland in en dan is zo’n auto gauw leeg. Lekker zwemmen en om 20.00 uur gaan we slapen.

Zaterdagochtend 3 december gaan we bij de Diana Nursery school kleding uitdelen maar dat wordt een volksoploop waar we op een gegeven moment, voor ieders veiligheid, een eind aan moeten maken. We pakken één van de elektrische naaimachines uit zodat ze die ook alvast kunnen gebruiken. We laden de auto weer vol met kleding én met de voetbalschoenen voor het voetbalteam van Ebrima. Dan rijden we naar het Kololi Health Centre, een kraamkliniekje opgezet door een nederlands echtpaar Jan en Didi Steenhuis. Naast het health centre bestaat dit project tevens uit een opleidingsvcentrum voor vrouwen en een kleuterschooltje. Mooi project. We hebben enkele dozen met o.a. kraammatrassen, verband e.d. (Jeanne en Sjaan) voor dit health centre.

  

Vervolgens gaan we nog naar het oogziekenhuis maar vanwege een nationale feestdag is er niemand aanwezig. We laten de spullen (Jeanne en Sjaan, Wilma) achter bij een securitymannetje aan de poort die ze de eerstvolgende werkdag persoonlijk zal afgeven.

Vorig jaar hadden we beloofd dat als het team van Ebrima toen zou winnen wij dit jaar voetbalschoenen voor het hele team zouden meebrengen. We zullen het er niet meer over hebben hóe ze gewonnen hebben maar de voetbalschoenen hebben ze deze keer (dankzij de grandioze medewerking van Marlies, Colinda en Gerard en vele anderen) gekregen.

  

Nog wat gegeten bij Yasmine en een wijntje op ons terras met Martin en Marie.

Zondag 4 december, onze laatste dag en eerlijk: voor het eerst in 15 jaar zijn we blij dat een vakantie erop zit. We zijn tot boven onze knieen afgesleten, we zijn onderhand moe van het gebedel (we kunnen nu eenmaal niet élke Gambiaan helpen) en we willen wel eens een schoon bad en een normaal bed. Zonder de eeuwige herrie van de airco en de waaier. Je hebt ze allebei nodig voor de temperatuur en de muggen maar echt rustig is het niet ’s nachts. We verlangen naar een stukje hygiene en eindeljk weer eens een behoorlijke weg. Er is echt geen enkele goede weg in Gambia. Er zijn stukken geasfalteerd maar zelfs op die wegen moet je bedacht zijn op kuilen en bulten. Direkt naast het asfalt zitten gaten van soms wel een halve meter diep. Het aantal verkeerslichten is de laatste jaren aanzienlijk toegenomen maar als ze al werken zijn er veel weggebruikers die zich er niets van aantrekken. Er zijn veel meer onvoorstelbaar dure auto’s maar er zijn ook veel meer onvoorstelbaar slechte auto’s bijgekomen. Echt levensgevaarlijke voertuigen. Het aantal taxi’s dat we hebben gezien dat bijv. wielen verloor is bijna niet meer te tellen. De auto’s blijven gewoon op de weg staan evenals het grote aantal volledig verrotte vrachtwagens. Auto’s en fietsers rijden in het aardedonker (wegen zijn niet verlicht op een enkele keer een klein stukje na) zonder enige verlichting. Écht geen enkele brandende lamp, alles kapot. Zondagmorgen gaan we eerst nog even koffie drinken bij Marie samen met Martin. We hebben nog wat “kerst”cadeautjes voor de kinderen en kleinkinderen van Marie.

  

En zondagmiddag….. we hebben nog één afspraak en we rijden dus naar het tuinenprojekt in Gunjur. Ooit opgezet door een Nederlandse stichting en we waren een aantal jaren geleden bij de opening uitgenodigd. We hebben een doos vol klein tuingereedschap en voor alle vrouwen die er aan het werk zijn kleding en een gevulde toilettas. Ook voor de kinderen hebben we iets leuks. We vinden het prettig dat alles in alle rust verloopt, iedereen heeft iets gekregen en de bedankjes zijn niet van de lucht. Een leuke afsluiting van 5 hectische weken.

  

We rijden terug naar ons hotel, op de laatste 25 km. nemen we nog 3 politiecontroles voor lief en nemen nog een laatste wijntje met Martin .

maandagochtend 5 december

Koffers pakken (gauw klaar) , afscheid nemen op de Diana Nursery school waar we plm. 25 dozen hebben opgeslagen voor de volgende keer, de autohuur afhandelen bij een gezellig bakje koffie en dan naar het vliegveld. Heerlijk aan een milkshake op het terras en vervolgens vliegt exact op tijd Arke-fly ons in 6 uur naar Nederland. Onze auto staat bij een hotel op schiphol en om 23.30 zijn we thuis. Onze buurtjes hebben 5 weken op ons huis en op de vissen gelet. Daar hoeven we ons nooit zorgen om te maken maar het is toch fijn om thuis te komen en te zien dat alles er picobello bijstaat. Bedankt Henriette en Frans!!

Even bijkomen maar… een dag of tien voor kerst vertrekt er nog een transport naar Irak dat daar vóór Kerstmis nog zal aankomen. We verrassen een schooltje met 40 leerlingen met voor elke leerling een mooi kado. Allemaal per leerling uitgezocht en verpakt. Met een lekkere zak snoep erbij.

    

Deze pakketten maken we op vrijdag 9 en zaterdag 10 december en we brengen ze a.s. dinsdag naar Zoetermeer waar het transportbedrijf ze afhaalt. De foto’s uit Irak komen later.

Vlak vór dat wij naar Gambia vertrokken hebben we ook nog een stevige bijdrage geleverd aan een transport van 1000 dozen kleding naar Roemenie. Dit transport wordt verzorgd door de stichting Kansarmen Roemenie (website) Deze kleding wordt verspreid onder de bevolking van één van de vele arme gebieden in Roemenie.

en dan nog dit: IN KLEDING DIE WIJ HEBBEN UITGESORTEERD HEBBEN WE EEN SLEUTELBOS GEVONDEN MET DIVERSE SPECIALE SLEUTELS. WE DACHTEN TE WETEN VAN WIE DE KLEDING WAS MAAR DIT BLIJKT NIET ZO TE ZIJN. VOLGENS ONS ZAT DE SLEUTELBOS IN EEN DONKERGEKLEURD JONGENSJACK. DE FOTO GAAT HIERBIJ.

ALS U WEET WAT VERDER NOG AAN DE SLEUTELBOS HANGT DAN IS DIE VAN U EN ZULLEN WE ZORGEN DAT U HEM ZO SNEL MOGELIJK WEER IN BEZIT KRIJGT.

Mogen we iedereen bedanken die er op welke wijze dan ook aan heeft meegewerkt om deze Gambia-reis te doen slagen. Uiteraard onze reisgenoten Sylvester en Cecilia maar ook alle mensen die spullen hebben meegegeven of een eigen projekt hebben gefinancierd danwel hebben meebetaald aan een van onze activiteiten (Jes Mols, Marlies en Wim, Michiel en Monique, Bertus en Tineke, Frans en Henriëtte, John en Jolanda, Gerrit en Hadewych van Grol, Mariska, Jan en Toos Schopenhouer, Ilse en Christ, Helma, Gerian en Willem, Frank en Annemarie, Wilma, Hennie van Ofwegen, Thea Dinissen, Joke en Günther Meidl, Jeanne en Sjaan, een heleboel tandartsen, Rabobank, Ernst de Haas, mevrouw Poel, Edgar van Berkel, Miranda Kal, Karin Farla en Saskia van Lansbergen, Corine Angenent, Nel en Gert, Leo en Corrie, “De Paddestoel”, De Pelgrimshoeve, Sahira, Esther en Jacqueline……… en dan zijn we er ongetwijfeld enkele vergeten, sorry sorry sorry. Iedereen zal begrijpen dat het niet meer mogelijk is om van alle item’s een foto te maken maar we hebben geprobeerd zoveel mogelijk in beeld te brengen. Uiteraard gaan we u binnenkort informeren over onze verdere plannen.

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp