Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 57

Voor je het weet ben je alweer thuis…. en ook al bijna weer weg……

18 dagen Gambia waarin we héél veel leuke dingen hebben kunnen doen!

Gelukkig hadden wij ons op het meest ongunstige scenario voorbereid en dat was maar goed ook want we hebben geen container gezien.

De eerste (verstuurd op 28 februari jl.) is 27 april jl. gelost maar toen zaten wij al in het vliegtuig en de tweede container wordt verwacht op 1 mei (verstuurd op 26 maart jl.). Dus we moeten weer gauw terug!

Zoals gewoonlijk laten we jullie weten wat we hebben meegemaakt, in dagboekvorm maar we proberen het wat beperkt te houden.

11 april
Aankomst vliegveld 14.00 uur, aankomst hotel 15.00 uur, om 16.00 wordt onze huurauto gebracht. We gaan boodschappen doen en zien een stoet auto’s. Op één van de auto’s president Jammeh samen met de president van Taiwan die een bezoek brengt aan Gambia. We zullen deze stoet de komende weken vaker zien, het gezelschap logeert in het mondaine Coconut-hotel. Meteen maar even een kort bezoek aan Mariama die er weer een dochtertje bij heeft. Het moppie heet Cilia.

12 april
Voor ons eerste bezoek naar de Diana School in Brufut. We werken tot 15.00 uur aan de electra (alle benodigde spullen beschikbaar gesteld door te Helmond

We brengen de 25 meter lange kabel aan tussen de school en het internet-cafe waarvoor we een dorpsbewoner bereid vinden om in de enorme sinaasappelboom te klimmen.

   

We kopen nog wat klein materiaal, doen boodschappen en gaan vroeg slapen.

13 april
We gaan naar de compound van Mariama waar het weer een feestje wordt. Syl en Cecilia hebben een grote doos spullen voor “hun” gezin.

Dan door naar de Diana School. We leggen licht aan in het kantoor van de hoofdmeester en maken de stopcontacten af in het nieuwe internet-gebouwtje. Dit voor de gehele gemeenschap toegankelijke internet-cafe, waarvan de baten ten goede komen aan de Diana school hebben we kunnen laten afbouwen dankzij een gift van 250 euro, de helft van de opbrengst van de op 12 april jl. gehouden Bag2School-aktie van de Openbare Basisschool Helmond. Jaarlijks wordt de helft van de opbrengst van de actie geschonken aan een goed doel en dit jaar was de keuze gevallen op onze activiteiten in Gambia en Polen. Grandioos initiatief waarmee wij en vooral de Diana Nursery School ontzettend blij zijn. Keibedankt hiervoor. Zo’n initiatief mag best navolging krijgen want we hebben nog zóóóóveel plannen.

Omdat een toevallig aanwezig Engels stel toeristen die in The Plantation hun vakantie vierden (voor de eerste keer in Gambia) spontaan aanboden de dakplaten te betalen konden wij van de 250 euro de dakspanten (palmsticks), het stucwerk, de verf, de vloerbedekking én de cementvloer voor zowel het internetcafe als voor het aangrenzende naaiatelier betalen (waar de moeders kunnen werken aan door ons, mede dankzij Corry en Leo Arnout beschikbaar gestelde machines).

In de tussentijd hebben Lizet en Cecilia de dozen van vorig jaar geinventariseerd én de beide lokalen van het schooltje schoongemaakt. Als alle stof en zand uit de lokalen is verwijderd ziet het er weer fris en fleurig uit. We hangen ook alvast slingers op. Lizet en Cecilia halen de kinderen die voor de school hangen naar binnen en delen aan hun schoenen en de laatste kledingpakketten uit de container van november uit. Die zijn alvast weer opgeruimd en de kinderen zijn er weer mee geholpen. Dank aan Nel, Corrie, De Paddestoel e.a. We beëindigen de dag met een heerlijke strandwandeling, een broodje en gaan weer bijtijds slapen.

14 april
We zijn om 09.00 uur op de Diana School, kopen 5 zakken cement voor de vloer van het naaiatelier en het laatste stucwerk. We laten dit bezorgen en 10 minuten later staat de ezelwagen voor de deur met twee man personeel, de ezel niet meegerekend. Bezorgkosten 62,5 eurocent…….

  

De stucadoors gaan aan het werk . Sylvester maakt de buitenlamp af en Dick begint aan het schilderwerk. Dat gaat vlot en we kunnen ’s morgens de binnenkant van het internetcafe afmaken. Lizet en Cecile maken de lokalen verder af.

We kopen nog wat materiaal zoals een trap en pluggen en gaan dan naar huis een lekker broodje eten, zwemmen en zonnen. We genieten, zoals vaker deze weken, van het happy hour (van 5 tot 7) en doen boodschappen voor de familie van Ebrima1.

15 april
We vertrekken vroeg naar Sanyang waar we Ebrima1 oppikken om een bezoekje te brengen aan z’n moeder. Waren we al eerder van plan maar was er nog niet van gekomen. Z’n familie woont in Wassadu. Onderweg stapt ook nog een halfzusje in dat van (paas)vakantie bij een tante weer naar huis gaat. Het blijkt een eindeloze rit over zeer slechte stukken weg maar we komen er uiteindelijk en worden hartelijk ontvangen. We hebben cadeautjes, kleding enz. meegenomen en uiteindelijk loopt het bezoek uit op een ware volksoploop.

We maken het niet te lang en brengen Ebrima1 terug naar Sanyang.

We gaan op de terugweg wat drinken bij The Plantation, het resort waar we vorig jaar de week verlenging doorbrachten.

Dan nog even terug naar de Diana School waar we, om alle verhoudingen weer even op scherp te stellen, een pittig gesprek hebben met de hoofdmeester. Soms moet dat, helaas, héél erg duidelijk maken hoe we het willen zodat alle sponsors en ontvangers er het meeste profijt van hebben. We willen zoveel mogelijk kunnen doen met onze middelen. Het is hem overduidelijk duidelijk. We hebben de stucadoors betaald en gaan zwemmen en zonnen.

16 april
We moeten de ruit van het linkerportier van onze huurauto laten maken en maken van de gelegenheid gebruik om in de direkte omgeving een schooltje te bekijken samen met Joe. We hebben al het één en ander gezien maar het blijkt dus steeds weer erger te kunnen. Een schooltje dat ons aanspreekt omdat het een combinatie is van nursery (kleuter) en primary (lagere) school. Het kleuterschool-gebouw is nog van leem en kan maar voor de helft worden gebruikt omdat het andere deel op instorten staat.

     

De rest van de school is één grauwe ellende. De bouw zelf is van redelijke kwaliteit maar er is geen stucwerk en er is geen kleurtje te vinden. We praten met de hoofdmeester en beloven nog een keer terug te komen.

Dan gaan we even naar Abuko waar de containers moeten aankomen maar er is niemand, ook geen container. Terug naar het hotel, we genieten van de middag aan het zwembad, een drankje, we voeren de apen en eten lekker in het hotel.

17 april
We zijn weer om 09.00 uur bij de Diana School. We gaan voorbereidingen treffen voor twee leuke dagen op school. We bevestigen nog een basketball-net aan de buitenmuur.

    

Ook zetten we de materialen klaar voor de volgende dag en gaan daarna naar de Brufut Lower Basic School om te regelen dat Fatou, snel naar deze school kan. Ze is al 11 en eigenlijk dus al veel te oud voor de Diana-school.

Omdat we toch in de buurt zijn kijken we even in het Brufut Health Centre waar we ooit de douchebak (ons eerste karwei) maakten. Het is er netjes opgeruimd maar er is op dat moment niemand die we kennen.

We gaan boodschappen doen. Syl en Cecilia kopen 120 pakjes limonade voor de volgende dag. Ook kopen we een watermeloen om uit te testen hoeveel we er nodig hebben voor de maaltijd van donderdag. Een lekker bakkie bij Parisienne en dan zwemmen.

18 april
De kinderen komen vandaag weer naar school na de paasvakantie. De klasjes en het terrein zijn keurig opgeruimd, we hebben nieuwe haken in de muren geboord om allerlei platen netjes op te hangen. De leraren hebben van het karton van de lege dozen die wij achterlieten lesmateriaal gemaakt.

    

Wij hebben voor deze eerste schooldag een knutselochtend georganiseerd, voor de pauze de ene klas en na de pauze de andere. Maar we starten de ochtend met een tandenpoetsdemonstratie!!

We gaan vingerverven, vouwbladen tot matjes knippen, lieveheersbeestjes knippen en plakken en popjesslingers kleuren en knippen. Dat klinkt eenvoudig maar de meeste kinderen op deze school hebben nog nooit een schaar gezien laat staan vastgehouden, knutselen doen ze nooit, er zijn geen materialen en kleuren alleen als wij kleurboekjes meebrengen. Daar komt nog bij dat we ook de leraren enthousiast moeten maken want ook voor hen is dit nieuw. Maar….het wordt een feest! Voor de kinderen én voor ons, een happening om nooit te vergeten. Heerlijk om te zien hoe de slimsten dingen oppakken, hoe ze zelf gaan experimenteren. Sylvester leeft zich uit met het vingerverven, Cecilia doet de vouwmatjes, Lizet de lieveheersbeestjes en Dick de popslingers.

De berg troep op de grond groeit met de minuut maar dat is geen probleem. Geen kind verveelt zich of wil naar buiten.

    

Cecilia en Syl hebben voor alle kinderen een pakje drinken en een lollie en echt…..het gaat veel beter dan verwacht. Om 13.00 uur gaan de kinderen naar huis, mét hun gemaakte “werkstukken” (de vingerverf-schilderijen hangen aan de slingers om te drogen) en wij (samen met de leraren en een paar vrijwilligers) ruimen de troep op.

Syl en Cecilia gaan de kosten van de schooluniformen voor Fatou voor de komende drie maanden regelen.

We brengen Syl en Cecile naar het hotel, kunnen ze lekker nog een middagje van de zon genieten en wij gaan boodschappen doen voor morgen. Want donderdag hebben we een feestje met de kinderen omdat zaterdag Syl en Cecilia naar huis gaan.

We kopen in totaal 24 kg. watermeloenen (!) (met de opbrengst van een spontane lege flessenactie van Lisa Dethmers en vriendin hebben we dit gedeeltelijk betaald), brood, kaas, bekertjes yoghurt, pakjes limonade en drievaksbordjes, Ook aluminium bakjes voor de gesneden meloen.

’s Avonds op onze kamer in het hotel maken we de 110 sandwiches, lekker wit brood met een dikke plak kaas en maken we 24 bakken watermeloen.

Even iets geheel anders: zou het dan toch waar zijn dat mannen knapper worden naarmate ze ouder worden:

   het is te hopen dat deze 2 hééél oud worden…….

19 april
Om half negen komen de kinderen binnen op de Diana school en we gaan in twee klassen tegelijk maskers maken. Knippen, prikken, kleuren, elastiekjes erin… het is allemaal nieuw voor de meesten.

Graag willen we vermelden dat we voor deze activiteiten een grote hoeveelheid materiaal hebben gekregen van Hester van Rijn van:

Tegen de pauze zijn bijna alle maskers klaar en worden ingeleverd omdat ze anders om 12.00 uur alweer beschadigd zijn. In de pauze maken Syl en Cecile de laatste maskers af, vegen we de lokalen wat aan en zetten de maaltijd klaar. Alles keurig schoon en fris, iedereen een eigen bordje en een lepel, kom er maar eens om in Gambia. Eigenlijk hebben we dat alleen ooit gezien in het kinderhuis van de Sisters of Mercey. Aan het eind van het half uurtje pauze staat tot onze opluchting alles gereed en laten we de kinderen één voor één binnen (normaal dendert de hele meute de klas binnen) en krijgt iedereen een plaatsje. Tot onze verbazing wachten ze netjes met beginnen maar als dat dan mag zijn de bordjes snel leeg. De watermeloen is bijna overal als eerste aan de beurt.Twee kindertjes lusten geen kaas maar daar zijn dan wel andere liefhebbers voor. alles gaat schoon op. We moeten ze helpen met de bekertjes yoghurt en ook de rietjes in een pakje drinken kennen ze niet.

                   

Écht een feest om te zien.

Na het eten allemaal naar buiten mét de maskers, waar de muziek wacht. drie djembé-spelers mét een danser maken er een geweldig slot van de ochtend. De moeders komen op de muziek af en ook die trakteren we op drinken, watermeloen en koeken. Echt geweldig en we proberen het ook zelf zoveel mogelijk mee te beleven en ervan te genieten.

De kinderen én wij gaan voldaan naar huis.

’s Middags gaan we lekker bijkomen aan het zwembad.

20 april
We gaan foto’s maken en nog eens even goed rondkijken bij het schooltje dat we vorige week voor het eerst hebben gezien en praten nog even uitgebreid met de oprichter/hoofdmeester.

Dan een goede bak koffie met een lekker gebakje bij Parisienne waarna we teruggaan naar Brufut en Syl en Cecile het schoolgeld voor Fatou gaan betalen. Bij haar thuis langs en ook dat wordt weer een feestje want we hebben nog een heleboel leuke dingen voor de familie w.o. kleding en barbies (Jes en Corrie) etc..

’s Middags zwemmen en ’s avonds met z’n vieren een afscheidsetentje bij Henri’s. Dat smaakt!

21 april
We gaan ’s ochtends even sigaretten kopen, ontmoeten Jan Steenhuis en z’n vrouw waarmee we een uurtje bijkletsen en om 11 uur zien we Ebrima1 bij Parisienne om af te spreken voor het afgeven van de voetbalkleding voor zondag.` We kopen een baal rijst en een kan olie voor Lissa in Sukuta Nema waar we morgen voor het eerst naar toe gaan. We gaan in Brufut de voetbalkleding voor zondag ophalen en kleden en passant daar ook nog even een nieuw team aan.

met dank aan SV Valkenswaard Dan terug naar ons hotel waar we afscheid gaan nemen van Syl en Cecile die om 20.00 uur terugvliegen. We hebben de afgelopen tien dagen véél meegemaakt, véél leuke dingen gedaan en óók nog een beetje vakantie gehad. We maken alweer plannen voor de volgende keer. Ze hebben een voorspoedig terugvlucht en komen veilig thuis.

SYLVESTER EN CECILIA RUIJS, BEDANKT VOOR ALLES!

22 april
We zijn ’s morgens even een kijkje wezen nemen op een rommelmarkt (ja, ook die bestaan tegenwoordig in Gambia). Uiteraard vrijwel altijd georganiseerd door buitenlanders die hun overtollige spullen proberen te verkopen aan mensen die nóg minder hebben…… Deze keer georganiseerd door een vereniging van Indiërs die de opbrengst bestemden voor een van hun eigen goede doelen. Je snapt er geen hout van maar de prijzen liggen ongeveer op action-niveau. Wij zouden dat op een rommelmarkt niet eens betalen. En dan ook nog 25 eurocent entree. Lachen!

We hebben na veel gezoek een setje kop en schotels voor Fatoumata gekocht.

We zijn om 12.00 uur bij het gezinnetje in Nema Su. “Onze” Lissa kan nu ook breeduit lachen, zeker als ze de foto’s ziet van de laatste keer, we hebben een mooi album van haar gemaakt.

We geven de rijst en de olie, hebben wat spulletjes voor de kinderen en spreken met Fatoumata af dat zij, samen met Lissa en onze tolk Lamin1 mee mag naar een echte grote supermarkt. Daar is ze nog nooit binnen geweest, heeft het alleen eens gezien op TV. Morgen gaat het gebeuren. Om half vier zijn we in Abuko waar we een voetbalteam voorzien van een outfit.

(sorry, we kunnen niet meer achterhalen van wie we deze gekregen hebben maar uiteraard wel bedankt.)

Het zijn de tegenstanders van vorig jaar van het team van Ebrima1 Ook hebben we wat te drinken en te snoepen en voor een aantal spelers voetbalschoenen. Voor Ebrima1’s team hebben we ook nog trainingshesjes.

We praten nog wat met Ebrima1 en eten nog wat bij Yasmina. In het hotel nog een lekker bakkie koffie op de kamer.

23 april
Met Fatoumata, Lissa en Lamin1 op weg naar de supermarkt. Ze mag van ons uitzoeken wat ze graag wil hebben voor een vast bedrag en ze struint met Lissa de winkel door.

          

Uiteindelijk bij de kassa blijkt ze, zoals alle vrouwen, teveel te hebben gekocht maar het verschil is klein en ze mag het allemaal houden. Feest! We gaan wat drinken bij Yasmina en ook dat wordt een uitje. Lissa lepelt de koffie van moeder op, tenminste nadat er nog de nodige scheppen suiker bijgaan.

  

We rijden terug naar Sukuta Nema en gaan regelen dat Lissa en Aminata de volgende dag naar de kleuterschool kunnen. Vlak bij huis en voor 165 dalassie per kind incl. een schooljurkje zijn ze onderdak tot aan de grote vakantie.

Op de terugweg een verfroller gekocht en 14 meter zeil voor het internetcafe (kwaliteit behangpapier maar er is niet beter en de Gambianen hebben het over prima kwaliteit, vooruit maar). Om 13.00 uur beginnen we met schilderen en om 17.00 uur is alles klaar, de naaikamer van binnen en het hele gebouw van buiten geschilderd. Lamin2 helpt ons goed mee. Een manneke dat eerst kijkt hoe het moet en het dan zelf gaat proberen. Wij zorgen ervoor dat hij volgend jaar naar school kan.

  

Bus verf bijgekocht en alles afgemaakt. Broodje en eigengezette koffie op de kamer en pitten!

24 april
We gaan in Abuko maar weer eens kijken hoe het met onze container is. We krijgen een uitgebreide rondleiding op de kippenfokkerij meer er is nog geen container. We gaan boodschappen doen voor Marie Joof en nemen maar weer eens een bakkie bij Parisienne.

We rijden door naar de Diana school en leggen de vloerbedekking in het internet-cafe én in het naaiatelier. We moeten 4 meter bijhalen en maken het karwei ’s middags af.

Dan gaan we even wat drinken en kletsen op The Plantation want de eigenaren gaan donderdag naar huis.

Na dit afscheid gaan we naar verloskundige Marie Joof. Ze nodigt ons direkt uit voor de koffie en we kletsen weer wat af. Voor Marie hebben we een flinke tas met levensmiddelen en verzorgingsartikelen en voor de kinderen wat te drinken en te snoepen.

  

Voor de aanwezige moeders een toilettasje met inhoud. We krijgen natuurlijk het jongste kleinkind van Marie in onze armen gedrukt (10 dagen oud). Na deze vermoeiende dag eindelijk slapen.

25 april
Op ’t gemak wakker geworden en naar de Brufut Lower Basic -school voor de rekening en e-mail gegevens van de school. Daarna een hartig gesprek met Bakebba en Kalidou op de Diana school.

Om een uur of twee gaan we een kijkje nemen bij de school in Brikama, onze allereerste school. Daar kunnen we deze keer niets voor doen maar dat is niet zo’n ramp want de kinderen zijn al naar huis. We treffen één van de leraren en praten wat. We beloven deze school volgende keer weer in onze planning op te nemen.

Terug naar de Diana school en met de hoofdonderwijzer naar Senegambia waar we een draadloos netwerk voor het internetcafe kopen. We drinken wat met hem en Lamin2 bij Yasmina en gaan even wat opzoeken op internet in ons hotel. De verbindingen met internet worden met de dag trager. We brengen de hoofdmeester terug naar Brufut en doen wat boodschappen.

26 april
Weer even naar Abuko kijken waar de container blijft maar er is niemand. Dan maar even internetten bij Parisienne want op de meeste andere plaatsen is geen verbinding te krijgen. Even geld wisselen en een wandelingetje door het Senegambiagebied en het mooie Senegambia-hotel. Meestal veel apen maar nu alleen maar gieren. Drankje bij Yasmina. En dan………., we hadden het plan al zo lang! Tot nu toe was het om diverse redenen niet mogelijk: we halen in twee groepjes het gezin van Fatoumata op uit Nema Su en brengen ze naar het zwembad van ons hotel. Ook Lamin1 is erbij om te tolken. 7 Kinderen die nog nooit een zwembad hebben gezien, nog nooit aan het strand zijn geweest, vader en moeder die nog nooit een hotel aan de binnenkant hebben gezien. Ze kijken hun ogen uit. De oudste twee jongens trekken de bovenbroeken uit en plonzen in het zwembad, de derde schaamt zich daarvoor en durft daarom niet in het water. In een onbewaakt ogenblik springt hij in z’n lange broek in het zwembad. De drie meiden zitten op het trappetje (voor de kleinste twee is het bad te diep en die houden we goed in de gaten) maar Suntu is de grootste, kan net staan en vertrouwt geheel op Dick en plonst en spettert dat het een lust is.

  

    

Een feest voor iedereen dat groter wordt door een flesje limonade voor iedereen en één, twee, drie grote schalen friet en een grote schaal rijst. We hebben nog wat knutselspul voor de kleintjes en tot slot maken we een strandwandeling met de hele familie.

 

We kunnen beschrijven wat we willen maar dat had u echt moeten meemaken. Dit soort dingen vergeet je echt nooit meer. Een topdag! We nemen afscheid voor deze vakantie en de hele familie maakt de terugreis naar huis in een taxibusje.

Graag even een pluim voor de medewerkers van het Lemon Creek Hotel!

Nog even naar de Diana school waar we twee computers installeren (Frank, Marly en Arie) en afscheid nemen.

  

27 april
Auto wassen, inleveren, lummelen en om 12.10 in de bus naar het vliegveld. 16.20 stijgt de ARKE machine op en dankzij wind mee zijn we 5 en een half uur later op Schiphol. Door het tijdverschil landen we om 00.02 uur. Die twee minuten ziet het reisbureau als onze 18e vakantiedag. Je moet maar durven!

We hebben 18 dagen (17 dagen en 2 minuten) een schitterende vakantie gehad. Ongebruikelijke dingen gedaan (maar wat is er leuker en we zijn er aardig goed in geworden), veel mensen blij gemaakt, honderden blije smoeltjes gezien én veel plannen ontwikkeld voor de volgende reis.

We hebben geen containers gezien en dat geeft ons nog een hoop extra regelwerk maar alls komt goed. We laten u binnenkort weten hoe we dat precies gaan doen.

Eerst gaan we a.s. zaterdag naar Roemenie om “onze” speeltuin op te bouwen. We laten u weten hoe dat verlopen is!

LAATSTE NIEUWS
Zoals iedereen weet houden we alle activiteiten graag zelf in de hand en we hebben dan ook besloten om op 15 juni a.s. nog een weekje terug te gaan naar Gambia om de spullen die inmiddels zijn aangekomen zelf allemaal op de juiste plek te brengen, af te geven en te installeren. We kunnen nog gebruiken:
overtollige webcams;
overtollige headsets voor de computer;
gebruikte mobiele telefoons;
(wel allemaal werkend uiteraard en voor de telefoons simlockvrij a.u.b.)
voetbalkleding voor jongens (maat 152 tot 176);
voetbalschoenen;
jongens- en meisjesfiets (leeftijd ong. 13 jaar);
voetballen;
plastic shampoo, doucheschuim e.a. flessen met afsluitbare dop 175 tm 250 ml.
Voor alle overige plannen kijk regelmatig op onze actueelpagina.

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak