Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 7 14 september 2008

Terug uit Gambia

Graag geven wij u een verslag van de afgelopen, op z’n zachtst gezegd, enerverende week. Een week die begon met een stinkende hotelkamer waar de airco niet werkte, de koelkast niet kon worden aangesloten en waaruit je de kluis zo onder je arm meenam. Eerlijk is eerlijk, direct na onze aanmerkingen kregen we een andere kamer, twee keer zo groot, schoon, met airco en een goede koelkast en een verankerde kluis! Het heerlijke ontbijt elke ochtend met veel vers fruit maakte alles goed! Wat we niet hadden willen meemaken is het ongeluk waarbij een oudere man op een natte straat slipte met z’n motortje en ter plekke overleed. We hebben ook een keer met onze ingehuurde mercedes-taxi muurvast in de blubber gezeten. Voor ons een aparte belevenis, voor de chauffeur ook! Maar ter zake: we hebben alles wat we wilden doen kúnnen doen. Vrijdagavond aangekomen, hotelkamer in gebruik genomen, de inhoud van onze 6 fikse tassen gesorteerd en…slapen. Zaterdag tevergeefs gewacht op onze gereserveerde taxi…en dus een andere gebeld. Koffie gedronken met Thea Mom om onze activiteiten voor zondag door te spreken en ’s avonds in het hotel gegeten.

Zondagochtend op weg naar Marie Joof voor de overhandiging van de voetbaltenuetjes (Decathlon, Interpolis en Adriaaans Bouwbedrijf BV). Echt een groot feest voor de voetballertjes en voor ons. Alle twintig keurig in het blauw-wit en allemaal ( op twee na ) een paar keurige voetbalschoenen (geschonken door fam Janssen (Mierlo), Jolianne, Myrna en Olaf, Hélene (Lommel), Steve, Peter, Marc en Karla, Anita, fam.v.Lieshout, SV Valkenswaard). De keeper in een volledige outfit en we hadden twee nieuwe opblaasbare ballen (Nel, Venlo) met een pomp, een vaantje en voor allemaal een medaille (SV Valkenswaard) . Ook hadden we limonade en wat lekkers meegenomen zodat het echt een feestelijk gebeuren werd. De twee jongens die geen passende schoenen hadden krijgen die alsnog begin november als we daar weer zijn.

Voor de overige kleintjes op de compound hadden we uiteraard weer wat knuffels bij ons (Michel, Nel, Corrie, v.d. Pol) voor Marie zelf de nodige babykleertjes voor haar privé-kliniekje (Daisy, Jeanne, Mia, Nel, Wies) Onze steun en toeverlaten in Gambia, Thea Mom en Marie Joof hadden alles perfect voorbereid. Marie houdt het beheer over de tenues, gaat ze allemaal van naam voorzien en voor elke wedstrijd kunnen ze bij haar worden afgehaald.

Zo zullen ze zeker een langer leven hebben. Onze dank aan Marie Joof, wij zorgen wel voor het waspoeder!

Maandagochtend naar de kliniek in Brufut. We hebben Baboukar (chauffeur ambulance) de 1000 dalassie overhandigd die we nog hadden van de vorige keer om de tank van de ambulance met diesel te vullen (Ben en Joke). Verder hadden we nog een volle tas met verband, gaas (Wies, Bertha) en nog een heleboel ander materiaal w.o. een bloeddrukmeter (Manja en Vinnie) om hier achter te laten. De tegels die we begin dit jaar in de douche hebben gelegd liggen er nog steeds, elke dag wordt de douche gebruikt. Alleen het schoonhouden is een absolute ramp. Thea heeft ons later verteld dat zij een dag voor onze komst opdracht heeft gegeven om deze sanitaire ruimte die wij zo schoon hadden achtergelaten weer toonbaar te maken. Misschien kunnen wij er in november aan meewerken dat het ziekenhuis een grote schoonmaakbeurt krijgt.

Hierna naar het Serekunda Health Centre waar we begin dit jaar geschilderd hebben. Dat was zeker nog duidelijk te zien. Maar ook hier: dat we hebben schoongemaakt zie je beslist niet meer! Een kwestie van opvoeding, maar daar heb je wel een lange adem voor nodig, De dag afgesloten met een bezoek aan het Jammeh-foundation health centre in Bundung waar we een aangenaam en interessant gesprek hadden met de direkteur. Dit ziekenhuis wordt zwaar gesteund door een Rotterdamse stichting welke voor vrijwel de totale inrichting heeft gezorgd alsmede de opleiding van het personeel. Deze stichting financiert ook nog het vrouwen-tuinbouwproject in Brufut. Petje af voor deze stichting!!

Dinsdagochtend naar de Santo-Su nursery-school in Brikama, het schooltje dat wij in november gaan schilderen. Bij aankomst overzagen we direct een ramp: tijdens een zware storm is afgelopen week een groot deel van de ommuring omgewaaid. Veel werk en weer onverwachte kosten voor de hoofdmeester.

Duidelijke afspraken gemaakt. We beginnen op zaterdag 1 november en de speeldag met de kinderen is op woensdag 19 november. Dit ter gelegenheid van de ingebruikneming van de gerenoveerde school.

Hierna, eindelijk, naar Nema Su (eigenlijk Sukuta Nema dus we gaan die officiële naam ook maar meteen gebruiken). Zoals gezegd: het is regentijd en dit dorpje is dan uiterst moeilijk bereikbaar. Dat weet onze chauffeur nu ook. Na een aantal zéér diepe plassen zaten we op een gegeven moment muurvast in de modder. Met dank aan een aantal dorpsbewoners en kinderen die de auto weer op het droge hebben gekregen. Onze chauffeur (beste jongen, alleen elke keer te laat) is vast de hele nacht bezig geweest om de auto weer schoon te krijgen. In Sukuta Nema troffen we vrijwel als eerste onze Lisa. Ze ziet er blakend gezond uit maar is in haar eenkennige fase zodat het wat langer duurde voordat er een lachje af kon. Uiteraard hadden we weer de nodige kinderkleertjes meegenomen (Daisy, Jeanne, Mia, Nel, Wies) en voor Lisa een heel leuk pakje. We hadden genoeg kleertjes om ook een aantal andere gezinnetjes te verrassen (Daisy, Jeanne, Mia, Nel, Wies). Bij de ouders van Lisa hebben we ook weer een baal rijst en een kan palmolie achtergelaten. Voor onze “tolk” Fatou ( 15 jaar en inmiddels getrouwd) hadden we een leuk Europees jurkje meegenomen en voor Ebrima (de batik-maker) een Manchester United voetbalshirt en wat katoen (Wies) om batik van te maken. Hij heeft beloofd deze de volgende keer als we komen klaar te hebben. Het is steeds weer een hele happening, ook voor ons, als we in Sukuta Nema zijn. Hierna naar de garage voor een reparatie aan de taxi en daarna gegeten en veel gekletst met Thea. Afgesproken dat als het even kan we aan het eind van de week nog een kop koffie gaan drinken bij Thea thuis.

Woensdag met Ousman Gay (werkzaam voor het New Jeswang healt centre) bij de farmacie in Serekunda medicijnen gekocht van de 2000 dalassie die we daarvoor nog beschikbaar hadden (Annemarie, Rien en Maï) (in eerste instantie bestemd voor Brufut maar omdat Thea o.a. voor haar zestigste verjaardag een aantal schenkingen had gehad voor de noodpot kan zij zich even redden met de medicijnvoorraad). Voor 2000 dalassie ( plm. 66 euro) kan je toch echt veel kopen. Wij hebben nu drie soorten penicilline aangekocht (voor kinderen en volwassenen) die ze heel goed konden gebruiken. Het New Jeswang Health Centre ligt in een zeer arme buurt. Krotten en onbegaanbare zandweggetjes. En dan ineens…een keurig onderhouden, door de bevolking zelf gebouwd en onderhouden,ziekenhuisje. Ousman Gay kan z’n werk doen dankzij de niet aflatende hulp van een groep Noorse sponsoren. We kregen een rondleiding en zagen hoe het óók kan! Opgeruimd en schoon. Wederom: PETJE AF!!

Donderdagochtend hebben we heerlijk aan het zwembad gelegen en ’s middags hebben we koffie gedronken bij Thea thuis. Zij vertelde ons over een gezinnetje dat zij de vorige dag had geholpen via de noodpot ( een financiele buffer die door haar familie en relaties wordt gevoed) . In één jaar tijd kende dit gezin 5 sterfgevallen. De kinderen moesten naar school en Thea heeft het daarvoor benodigde schoolgeld betaald. Wij hebben ze door middel van een baal rijst weer voor enige tijd van voedsel voorzien. ’s Avonds hebben we op onze hotelkamer 29 pakketjes (schrift, notitieblokje, speeltje (auto’s en knuffels van Fred, v. Bussel, Ton, Geraldine,Michel, Priscilla, Mieke, Nel), pen, potlood, ballon en wat lekkers) (dit was nog over van onze vorige reis en was beschikbaar gesteld, althans het geld ervoor, door Frank en Michiel) gemaakt voor de kinderen van de volgende ochtend.

Vrijdagochtend op naar het gemeentehuis in Kanifing (KMC, Kanifing Municipal Council) . In aanwezigheid van de burgemeester en een aantal vooraanstaande personen krijgen uiteindelijk 31 kinderen schoolgeld voor het komende leerjaar. Dat komt niet van ons maar wij vertegenwoordigden deze dag Nel van de stichting Sharanie die er zelf niet bij kan zijn. Na veel toespraken wordt het schoolgeld overhandigd en krijgen de kinderen (wel van ons) het pakketje dat wij gisteren hebben gemaakt. We hebben gelukkig ook nog genoeg materiaal om de twee extra leerlingen een pakketje te kunnen geven. Na een uitvoerig dankwoord aan Nel, de stichting Sharanie en de daarvan aanwezige vertegenwoordigers vertrekken we, we drinken de zoveelste Fanta op een levendig terrasje en onze chauffeur brengt ons naar de luchthaven waarvandaan ArkeFly ons weer veilig naar Amsterdam brengt.

Een week die we, misschien nog wel meer dan de eerdere bezoeken, niet licht zullen vergeten. Vooral de gesprekken die we met diverse mensen mochten voeren hebben ons er eigenlijk alleen maar van overtuigd dat we ook werkelijk doen wat we graag wíllen doen:

EEN HEEL KLEIN BEETJE “HAPPINESS” , AL IS HET MAAR VOOR EVEN, MAAR LIEFST VOOR IETS LANGER!

En dan als laatste maar niet als onbelangrijkste: We hebben nog behoefte aan enkele sponsors voor het schilderwerk van het schooltje in Brikama in november. We zijn al een heel eind op weg met het aantal sponsors (Thea, Bram, Hester, Jes, Annemarie, Wilma, Wim en Betsie, Jan en Netje, John en Agnes, Rien en Maï) maar we zouden een uitbreiding met enkele sponsors erg op prijs stellen om alles te kunnen realiseren.

Lizet en Dick

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp