Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 28

Van 9 tot en met 23 oktober, twee weken Gambia, twee fantastische en wederom onvergetelijke weken!

Eerlijk is eerlijk, we gingen toch wel met gemengde gevoelens voor de 5e keer naar Gambia. De vele negatieve verhalen die de laatste tijd op het internet te lezen waren maken het er nou niet echt aantrekkelijker op om naar dit deel van Afrika af te reizen. Dit ging er allemaal mee deze keer:

bijzondere rompertjes (Maï)  rompertjes allerlei (mevr. Veraart)  t-shirtjes maat 62 (Jacqueline)

verband en ander medisch materiaal (Jeanne)  sportkleding jongens en meisjes (Karin)

MAAR…. we kunnen alleen maar stellen dat wij van al die negatieve verhalen niets maar dan ook niets hebben gemerkt. We hebben diverse gesprekken gevoerd, zijn zelf wezen kijken naar projecten van anderen en echt, we hebben alleen maar mooie dingen gezien en meegemaakt. Uiteraard, net als in ons landje is er in Gambia het afgelopen jaar het een en ander gebeurd. Maar laten wíj hier nu eens een aantal pósitieve dingen uitlichten. Gambia wordt schoner, dat is echt te zien. Langs de wegen heeft het leger de afgelopen weken de begroeiing gekapt, er wordt vuilnis opgehaald. We hebben gezien dat er met zeer zwaar materieel wordt gewerkt om de wegen begaanbaar te maken. Het elektriciteits en drinkwaternet wordt uitgebreid, de hal van het vliegveld wordt opgeknapt, er zijn ziekenhuizen opgeschilderd. We hebben een werkelijk grandioos mooi nieuw schooltje bekeken dat door een Nederlandse mevrouw is gebouwd. Keurige lokaaltjes, schone en moderne toiletten en wastafels met stukjes zeep en een spiegel. Chapeau!! We zijn naar het Nederlandse tuinenprojekt in Gunjur geweest en onder de leiding van de nieuwe manager wordt er hard gewerkt met als resultaat een behoorlijke opbrengst aan gewassen zoals uien en tomaten. Vooral de uien brengen momenteel een goede prijs op. Het hotelpersoneel van het Sunset Beach hotel, waar we nu al drie keer zijn geweest is altijd even hulpvaardig en vriendelijk, (ze worden trouwens doorbetaald in de maanden dat ze niet op hun werk hoeven te verschijnen omdat er geen werk is voor allemaal in het regenzeisoen), het strand voor het hotel wordt dagelijks schoongemaakt, er wordt veel onderhoud aan het hotel gepleegd enz. En……. onze autoverhuurder kwam weer stipt op tijd en keurig zijn afspraken na.

WAT HEBBEN WE UITGESPOOKT?
We hebben meer kunnen doen met uw en ons geld dan vorig jaar want we kregen maar liefst 39,5 dalassie voor één euro ( in 2008 was dit maar 32 dalassie!) We gaan even in ’t kort door de afgelopen twee weken.

VRIJDAG 9/10
aangekomen, koffers uitgepakt, nog even aan het zwembad gelegen en wat inkopen gedaan.

ZATERDAG 10/10
Aankomstmeeting in ’t Senegambia-hotel. Hernieuwde kennismaking met Thea Mom, inmiddels een goede vriendin van ons. Even ’t hotel bekeken en oog in oog gestaan met de apen! Bloedheet, dus nadat we met Thea wat afspraken hebben gemaakt voor de komende weken hebben we de middag besteed aan zonnen en zwemmen!

ZONDAGOCHTEND 11/10
Voor inkopen naar de Serrekunda markt. Dat waren we snel afgeleerd want het was zóóó heet dat zelfs de Gambianen er behoorlijk last van hadden. Dus uitgeweken naar de supermarkten die van airco zijn voorzien. En dan blijkt dat we met een beetje handelen nog goedkoper uit zijn ook!

Inkopen gedaan voor de 240 snoepzakken (de puntzakken hadden we uit Holland meegebracht) voor het schooltje dat wij vorig jaar hebben geschilderd in Brikama. Die inkopen doen wij verspreid over 5 supermarkten, alle in het toeristische strookje langs de kust.

MAANDAG 12/10
Hebben we een gedeelte van de dag besteed aan het maken van de snoepzakken en verder gekletst met Peter en Anneke (in het hotel aan het zwembad ontmoet en echt, je kwam er niet meer vanaf…….!!), gezwommen, wat gegeten enz. zoals echte vakantiegangers betaamt.  

DINSDAGOCHTEND 13/10
Naar onze school in Brikama. Zoals gewoonlijk ook weer een volkomen verrassing!. We werden zeer vriendelijk ontvangen en tot onze grote verbazing maar evenzo grote opluchting zag het schooltje er nog keurig uit. De hoofdmeester had, zoals hij had beloofd, de naam van de school opnieuw aangebracht. En….in zijn hokje hangt nog altijd keurig de lijst met namen van alle mensen die dat karwei destijds mede mogelijk hadden gemaakt. Beetje stof zo hier en daar en een enkele beschadiging maar nog steeds “shining walls”. Alle aanwezige kinderen kregen een goed gevulde snoepzak (Jes, Marlies). Er waren er op dat moment zo’n 180 aanwezig.

Hierna voor het eerst naar ons nieuwe projekt in Brufut, de Diana Nursery School. Vorig jaar hadden we daarvoor geen tijd meer maar een bevriend Nederlands echtpaar (Sylvester en Cilia) heeft daar toen foto’s voor ons gemaakt waardoor we al een beetje een idee hadden waar we terecht kwamen. Na een gesprekje met één van de aanwezige leerkrachten gaan we woensdagochtend terug met een traktatie voor de kinderen. In de middag gaan we inkopen doen voor de wat grotere kinderen.
We komen de WOENSDAGOCHTEND 14/10 terug met voor alle kleintjes (50 stuks) weer zo’n heerlijke snoepzak en voor de wat groteren (34 stuks) een schrift, een pen en een potlood (v.d. Heijden) en een snoepzak (Jes, Marlies).

  

De eerstvolgende keer gaan we van dat donkere hok een glimmend schooltje maken (kijk maar eens naar de muren op de achtergrond van de foto), twee lokalen en een kantoortje!! van de hoofdmeester. We maken met Bankebba Jabbi (hoofdmeester en broer van een ober in het hotel) afspraken voor de volgende keer.

WOENSDAGMIDDAG drinken we na een spannende rit koffie bij Thea. De regen heeft de toch al in erbarmelijke staat verkerende binnenpaadjes veranderd in een soort cross-country circuit. Kuilen, geulen en héle diepe plassen. We rijden achter een taxi aan en zijn blij dat we bij Thea zijn. Vlak voor haar huis heb je nog een soort riviertje waarin precies een doorgang is gemaakt waarvan je geen tien centimeter kan afwijken. Maar het lukt. En terug ook. (De volgende dag zitten twee bush-taxi’s vast in die doorgang en moeten er met man en macht worden uitgeduwd, de derde heeft er een hele dag gestaan met de neus omhoog en de kont muurvast in de blubber). Aan het eind van de dag een bezoek aan verloskundige Marie Joof. Zij ontvangt ons als gewoonlijk met koffie en een stralende lach. We hebben foto’s voor haar van ons vorige bezoek, we hebben een tas vol gaas en verband (Jeanne, Wilma) etc. en een heleboel mooie kleertjes voor pasgeboren babytjes (Jacqueline, Mevr. Veraart, Maï).

   

We spreken met haar af om a.s. dinsdag met haar naar de hulppost te gaan in Tanji om eens te zien hoe het er op zo’n dag aan toe gaat. Ook brengen we nog een kort bezoekje aan het health centre in Brufut waar het er naar Gambiaanse begrippen geweldig uitziet in vergelijking met de eerste keer dat wij er kwamen. Dit mede dankzij de steun en erkenning die dit kliniekje uiteindelijk krijgt van het Gambiaanse ministerie van gezondheid. Ook zijn er Aziatische sponsors geweest die een en ander hebben gefinancierd. En dit alles dankzij het niet aflatende doorzettingsvermogen van Marie en Thea. Er werd geschilderd aan buiten- en binnenkant, kranen zijn gerepareerd, er zijn nieuwe verlosbedden op de verloskamers gekomen, stalen nachtkasjes zijn geplaatst, nieuwe uniformen voor het personeel, etc. Oftewel, vooruitgang is hier duidelijk te zien. Alleen diesel voor de ambulance is nog steeds een probleem. In het regenseizoen is malaria nog steeds de grootste boosdoener en heeft de ambulance zo’n 30 euro per dag nodig voor alle ritten naar het ziekenhuis in Banjul. Echter er is slechts voor 30 euro diesel per wéék beschikbaar. Om die reden en om allerlei andere redenen heeft Thea een Noodpot waaruit de kosten voor de diesel van de ambulance en andere noodzakelijke uitgaven op het gebied van gezondheid en overleven worden betaald. We zijn dan ook zo vrij om haar laatste nieuwsbrief over de Noodpot hier in te voegen. Als iemand zich aangesproken voelt …………


18 augustus 2009

Aan alle vrienden, kennissen en familie van Thea Mom.

De tijd vliegt voorbij, het is weer de hoogste tijd om jullie te schrijven en te vragen weer met mij als het ware op bezoek te gaan bij Thea op haar verjaardag om haar te feliciteren met alweer een tropenjaar erbij. Gelukkig houdt het werk haar jong en geniet zij nog steeds van het wonen en werken in Gambia.

Haar verjaardag is in de afgelopen jaren een bijzondere dag geworden dankzij de giften die zij mocht ontvangen voor de Noodpot. Dit heeft er voor gezorgd dat er ook in de afgelopen periode weer veel hulp gegeven kon worden en dit dank zij jullie allemaal!

Ik realiseer mij terdege dat het in deze verwarrende tijd misschien moeilijk is om de Noodpot te blijven steunen maar ik waag het toch wetende dat de economische crisis dubbel hard aankomt in landen als Gambia. De prijzen rijzen de pan uit daar, er komen minder toeristen dus ook minder inkomsten en minder hulp. Vooral nu de regentijd weer in aankomst is en de vraag naar medicijnen zal toenemen is de Noodpot van groot belang.

Daarom ben ik zo brutaal om jullie te vragen vooral nu deze verjaardag niet te vergeten en Thea blij te maken met een donatie voor de Noodpot. Misschien reis je zelf in de komende maanden naar Gambia, kan ik je zeer aanbevelen, zodat je zelf kunt zien en ervaren wat er daar allemaal gebeurt en wat de Noodpot betekent voor zoveel Gambianen.

Doe je ook dit jaar weer mee?????

Geef jezelf een goed gevoel op 18 augustus en stort je bijdrage op: rek nr. 69.62.38.209 t.n.v. Mevr, Thea Mom ING Bank Hoorn o.v.v. Noodpot Gambia.

Namens Thea, vroedvrouw Marie en al haar patiënten, Dank, Dank, Dank.

Tom Mom.


DONDERDAGOCHTEND 15/10
komt Thea na haar werk een babbeltje maken in het restaurant van ons hotel, waarna we naar de apotheek in Serrekunda rijden om inkopen te doen voor Marie. Voor 2600 dalassie (2 x 33 euro) (Nel en Bianca, v.d. Heijden) hebben we weer een doos vol met diverse medicijnen o.a. malariemedicijnen, paracetamol, anti-biotica, vitaminecomplexen etc. We kopen ook 10 kg. Omo voor Marie want zij wast en onderhoudt de voetbaltenues. Dan lekker luxe koffie drinken bij “le Parisien”, een airconditioned restaurant met heerlijk gebak waar we vorig jaar gratis konder internetten. Nu kan dat ook in ons hotel.

VRIJDAG 16/10
wordt onze auto omgeruild voor een hardtop Suzuki Vitara, nemen we afscheid van inmiddels goede kennissen Peter en Anneke

en hebben we een afspraak met onze Gambiaanse vrienden Ous (onze taxichauffeur van het eerste uur en Ousman, de manager van het New Jeswang Health Centre. We eten en drinken wat en hebben een uitgebreid gesprek.

Van Ousman krijgen we een lijstje met hoognodige medicijn-wensen voor zijn health centre. Tevens spreken we af om de laatste donderdag met hen naar NemaSu te gaan waar “onze” Lissa woont.

ZATERDAGOCHTEND 17/10
wederom naar de apotheek in Serreunda om de wensen van Ousman te vervullen.

We kopen voor zijn health centre ook voor 2600 dalassie (Annemarie) een knappe hoeveelheid medicijnen.

ZONDAG 18/10
gaan we eerst op zoek naar een ziekenhuisje maar kunnen dat niet vinden. Dan maar naar de net geopende school in Batukunku. Grandioos! Verder naar de tuinen in Gunjur. Via een supersmal weggetje konden we de tuinen bereiken.

Lizet had nog een hoop foto’s van het openingsfeest van vorig jaar en er waren een aantal vrouwen aan het werk die op de foto’s stonden.

Duidelijke vooruitgang t.o.v. vorig jaar!

MAANDAGOCHTEND 19/10
naar het health centre van Ousman Gay in NewJeswang. We overhandigden hem de medicijnen die we vorige week gekocht hebben en een hele grote tas vol met gaas en verbandmiddelen (Jeanne), spuiten en nog meer medicijnen die we uit Nederland hebben meegebracht. We hebben ze letterlijk zelf in de medicijnkast geplaatst.

     

MAANDAGMIDDAG naar de markt in Serrekunda, één grote blubberbende.

Maar we móeten 160 stuks verpakkingen hebben. Hoe en wat weten we ook nog niet precies. Na een heleboel winkeltjes, evenzoveel drukte van ontelbare handelaren en een hoop gepingel hebben we niets gevonden. Maar Lizet heeft nog een winkeltje gezien. Weliswaar een handel in telefoonkaarten en accessoires maar voor de deur ook nog wat plastic materiaal. En daar staat een set van drie plastic bewaardozen mét afsluitbare deksel. Eén set. En eigenlijk willen we alleen de middelste maat hebben! Na druk gepraat en afdingen en uitleggen waar het voor is, kopen we uiteindelijk 160 dozen in dat ene formaat hetgeen betekent dat een aantal mannetjes naar de groothandel rent, terug komt met enkele dozen sets en uit alle sets die middelste doos gaat halen. Dit herhaalt zich uiteraard nog vele malen.
 

Iedereen kijken want alles gebeurt voor de deur. Lizet telt en telt en eindelijk staan daar de 160 dozen met deksels (Annemarie)! Betalen en wegwezen! Kijk bij donderdag waarvoor dit allemaal is….

DINSDAGOCHTEND 20/10 zullen we vooprlopig niet meer vergeten.
We gaan met verloskundige Marie Joof naar één van de buitenposten van het Brufut healtch centre in Tanji. Bij aankomst om 08.30 zitten daar al vele tientallen zwangere vrouwen en vrouwen met hele kleine kindjes ….. onder de boom. We hebben echt van half negen tot half drie aan één stuk zitten kijken naar het werk van dit unieke mens. Ze kent iedereen, weet alles van iedereen. Veel van de hele jonge moedertjes heeft ze zelf op de wereld geholpen. Moeders met een 8e zwangerschap (en pas 29 jaar) komen in de 34e week van hun zwangerschap voor het eerst op kontrole. Ook hele jonge meiden van 15 of 16 komen tegen het eind van de zwangerschap voor het eerst. In de kamer van Marie staat een grote emmer met deksel waarin water en bovenop de deksel een kom. Voor één dalassie moeten de vrouwen wat water drinken om de medicijnen die ze krijgen door te slikken. Die dalassie is voor de werkster van het ziekenhuis die voor dat water zorgt. Niet iedereen kan die dalassie betalen en Lizet schiet er een paar voor. Babytjes van 4 dagen oud komen voor controle, stijf gewikkeld in batik- en/of andere lappen……..het is 35 graden en wij geven bijna stoom af. De ukkies worden uitgepakt en één heeft net zulke witte vingertjes als wij. In die grote zwarte handen van Marie is dat een prachtig gezicht. Die kindertjes kleuren vanzelf bij. Lizet heeft een hele grote stapel babyshirtjes in maatje 62 (Jacqueline) en Marie weet precies wie die goed kunnen gebruiken.

 

Ze vindt het leuk als Dick ze zelf aan de moeders geeft. Blije gezichten en veel abarrakah ( dank je wel). Rond half drie brengen we Marie naar de visafslag in Tanji waar je net als de vis zelf ook wordt gerookt. Een ongelooflijke stank tot in de verre omtrek. We rijden snel naar ons hotel voor een koele duik. Onderweg nemen we alvast twee balen rijst mee voor donderdag. ’s Avonds gaan we de eerste 100 dozen rijst afwegen op een parkeerplaats bij een inmiddels gesloten supermarkt.

WOENSDAGOCHTEND 21/10
lekker zwemmen en zonnen en in de namiddag nar Marie Joof. Zij heeft een dertigtal jochies geselecteerd die van ons een short en shirt krijgen (Karin) om in te spelen, voetballen of iets dergelijks.

Groot feest weer op de compound van Marie waar uiteraard de koffie weer klaar staat. Marie krijgt de 10 kg. Omo, een grote doos met geneesmiddelen en voor haar zelf hebben we ook een kadootje in de vorm van lekkere flessen zeep, shampoo, deodorant e.d. Dat kan ze wel waarderen en ze verdient het dubbel en dwars. We komen niet bij haar weg zonder te beloven volgende keer te blijven eten. Marie maakt voor haar Hollandse gasten Hollands eten. Dick moet er toch nog even over nadenken. WOENSDAGAVOND de laatste twee balen rijst gekocht, olie en kaarsen en de laatste 150 dozen rijst afgewogen en ingepakt. De security op de parkeerplaats houdt ons van een afstandje in de gaten….na de laatste doos rijst toch maar even uitgelegd wat we aan het doen waren!

En dan…DONDERDAG 22/10, MISSCHIEN WEL DE MEEST SPANNENDE DAG IN DE BIJNA 2 JAAR DAT WE DIT WERK DOEN!
We hebben al eens eerder gezegd dat we, om ons gezinnetje in Nema Su niet al te veel te isoleren, iets voor het hele dorp zouden willen doen. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan in die zandbak. Het leek ons tot nu toe een onmogelijkheid . Uiteindelijk hebben we uitgevogeld dat het dorp bestaat uit 53 compounds. Maar ja, uit hoeveel gezinnen bestaat één compound? We hebben in overleg de schatting gemaakt dat gemiddeld 3 gezinnen per compound het maximum is. Dus 159 gezinnen met naar we denken zo’n 600 kinderen. Vandaar die 160 tupperware dozen. Thea had ons namelijk al gezegd dat ze superblij zijn met iets voor de “keuken”. Dus nu twee vliegen in één klap. Want elk gezin krijgt zo’n bewaardoos met een kilo prima rijst. En daarbij een plastic kadozak met een pak groene thee, een flink stuk heerlijke zeep (niet om kleding te wassen maar het lichaam) en een zakje poeder waar ze limonade van maken. Maar nu nog brengen. We hebben gelukkig de onmisbare hulp van onze vrienden Ous en Ousman die ter plekke bekend zijn. En als we eindelijk bij NemA Su zijn (de weg er naar toe is een absolute ramp), staat daar FATOU, het meisje van veertien dat bij ons eerste bezoek aan dit dorp zo graag met Dick mee naar Nederland wilde. Ze is inmiddels 6 maanden moeder van een prachtig jochie. Fatou kent alle families. We beginnen…een aantal mensen draagt een stapel dozen rijst, de tas met zakjes thee enz. gaat mee en natuurlijk de camera. We sjokken door de zandbak van compound naar compound met zo’n 50,60,70 kinderen achter ons aan. Bloedheet….. maar geweldig. Iedereen hoogverbaasd (we zitten echt in één van de slechtste gebieden waar de Toubabs (blanke mensen) maar liever omheen rijden) en veel, veel dank. Zingen en bidden. Tegen drie uur in de middag kunnen we niet meer op onze benen staat, er zijn liters water naar binnen gegoten maar ook dat werkt niet meer maar..het is ons gelukt. Eén grote happening en dan arriveren we eindelijk bij “onze” Lissa. Ze is kerngezond maar houdt nog steeds niet van “blank”.

Heel stiekem kijkt ze steeds naar ons maar als we terugkijken is het brullen. We praten wat met haar ouders (deze “leven” van de verkoop van Batik, zijn begonnen met één lap, zijn een hele dag bezig met die te batikken en te drogen, verkopen die de volgende dag op de markt voor ongeveer 7 euro en kopen daarvan weer een nieuwe lap, verf etc. Van de rest moeten ze leven met 6 kinderen) Via Ous en Ousman komen we dit te weten want ze spreken geen woord Engels. Ze krijgen van ons een baal rijst en olie en kunnen daarvan weer even eten. Ook hebben we kaarsen voor ze meegenomen. We willen een batikdoek kopen maar ze hebben er maar één en die is nog niet droog. We betalen hem maar vast voor de volgende keer. En volgende keer betalen we hem wel weer… Ook Fatou krijgt kaarsen en wat extra rijst en thee voor haar geweldige hulp. En uiteraard een speeltje voor haar zoontje, wat t-shirtjes voor hem en ook t-shirtjes voor de overige kinderen in haar compound. Bij haar koopt Lizet wel een Batik-lap. We nemen afscheid maar beloven zo snel mogelijk terug te komen. We zijn allebei dik tevreden dat dit bijna onmogelijke plan toch gelukt is en gaan nog wat eten en drinken met Ous en Ousman. Ook van hen nemen we afscheid. Snel naar ons hotel voor een koele duik. Na de nodige flesjes drinken beginnen we weer een beetje op verhaal te komen.

VRIJDAGOCHTEND 23/10
rijden we nog enkele woonwijken in en verdelen de laatste restanten snoep, koek en rijst onder een aantal grote families. Was vorig jaar één van de leukste momenten en nu weer. Blije en dankbare gezichten. Om twaalf uur de kamer af (reisbureaus vinden nog steeds dat ze je op de laatste vakantiedag waarvoor je gewoon betaalt om 10 uur of in dit geval om 12 uur op straat kunnen zetten. Nu kwam het niet zo ongunstig uit maar je zult maar aan het eind van de avond vertrekken. Sta je met drie kleine kinderen in de brandende zon. Kun je bij de toch al extreem hoge reisprijs nog eens een dag kamer bij gaan huren. Arke geef eens een goed voorbeeld! ) Onze “werkvakantie” zit er op. Alleen maar fijne ervaringen . We gaan gemotiveerder terug als dat we heen gingen. We hebben alles en meer kunnen doen als dat we van plan waren. Méér kun je je niet wensen!

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp