Stichting www.gambiaenpolen.nl

wat we zélf doen in Gambia, Polen én Nederland

Nieuwsbrief 77, april/mei 2017

17 april tot en met 8 mei

3 weken Gambia, anders dan anders.

We gaan er toch altijd weer naar toe met in ons achterhoofd de vraag: wat zou er overgebleven zijn van alle dingen die we de laatste keer hebben gedaan. Is er nog iets heel, want Gambiaanse kindertjes hebben niets en kennen dus ook niet de waarde van wat wij neerzetten. Daarbij worden de drie lokalen van de Jarju school door zo’n tweehonderd kinderen intensief gebruikt. We bereiden ons altijd voor op het ergste. Dan kan de teleurstelling nooit al te groot zijn. U kunt zich niet voorstellen wat een fijn gevoel het dan is als je de poort van de school opendoet en je ziet dat alles er keurig bijstaat, de school, de klassen, het meubilair, de schoolborden, het speelgoed, de speeltuin en de bankjes buiten. Niks mis mee.

Direct na aankomst (dinsdag 18 april) hebben we de dozen die we per container hebben verstuurd, opgehaald uit de opslag. Ook daar weer een fijn gevoel want onze vaste containervervoerder heeft er ook nu weer voor gezorgd dat alles netjes, compleet en onbeschadigd voor ons klaarstaat. Nou doen we daar wel alles aan door het allemaal goed te verpakken maar toch…

Onze vaste vrachtwagenchauffeur heeft alles in twee ritten naar de nieuwe Jarju school gebracht. Het was nog paasvakantie dus we hadden fijn even de ruimte om alles uit te pakken en te sorteren. Alle kledingpakketten, de cadeautjes voor de moeders en de schooltasjes voor de kinderen zo op z’n plek in het kantoor dat het gemakkelijk kan worden uitgedeeld aan de 125 schoolkinderen met hun moeders. Dat is ongeveer de helft van alle kinderen maar de andere helft heeft deze cadeaus in november 2016 gehad.

Maar eerst iets anders: we gaan woensdag 19 april op bezoek bij het kindertehuis Sinchu Allagie in Old Yundum, een wijk dicht bij het vliegveld. Een kindertehuis waar we al jaren komen, gesticht door Sia Jongeneel. We zeiden het al eerder, een geweldig project, gesticht en geleid door een geweldig mens. Echt helemaal goed voor elkaar. Alles wat nodig is om kinderen een goed tehuis te bieden. Sia’s echtgenoot Gert-Jan was jarig, voor de vijftigste keer en wij waren uitgenodigd om deze feestelijke dag mee te vieren. Een uitnodiging waar we zeer vereerd mee waren. Sia en Gert-Jan wonen in Luxemburg maar zijn een groot deel van het jaar te vinden in het kindertehuis waar ze ook een eigen woning hebben. Deze hernieuwde ontmoeting had echter een zeer emotioneel karakter. Sia is meer dan “een bekende” geworden. Sia doet en denkt in veel dingen zoals wij, of andersom. We hebben gelijke ideeën over een aantal belangrijke zaken. En hebben daar vaak over gepraat.  Sinds November 2016 is Sia echter zeer ernstig ziek. We willen niet in details treden maar elke dag is er één. Ze liet ons weten dat ze graag een tafeltennistafel voor buiten wilde hebben omdat een aantal van de kinderen in het tehuis toch wat ouder worden en ze de mooie speeltuin op het terrein toch wat beginnen te ontgroeien. We hebben met haar afgesproken dat we daar voor gaan zorgen en ze heeft ons beloofd deze tafel bij ons volgende bezoek in okt./nov. in ontvangst te nemen. Ze ziet dit als haar volgende referentiepunt.  We denken aan haar en zijn blij deze fijne dag met haar en haar man en alle kinderen nog te hebben beleefd en fijn met haar te hebben kunnen praten.

Sia, we denken aan je en we hopen dat Onze Lieve Heer jou tot de zeldzame uitzondering kiest. Als er iemand is die dat verdient ben jij het wel. Weet dat wij onze kennismaking met jou en de daarna volgende bezoeken aan het kinderhuis altijd één van de mooiste ervaringen in Gambia hebben gevonden.

Alleen al het bovenstaande maakte deze drie weken in Gambia anders dan anders. Wat ook anders was, ik (Dick) ben me er terdege van bewust dat ik in september 70 wordt en een heel klein stapje terug geen overbodige luxe is. Daarmee bedoel ik alleen maar dat ik het tillen van balen rijst en cement ( 50 kg.) tegenwoordig graag aan de jeugd overlaat. En een beetje meer hulp accepteer bijv. bij het laden en lossen van onze dozen. Da’s toch regelmatig enkele duizenden kilo’s.

Geen paniek, ik mankeer niks maar wil dat graag nog een poosje zo houden. We hebben nog wilde plannen voor de toekomst en gaan eigenlijk nog meer doen dan vroeger. Dat kan als we het maar goed organiseren. En daar zijn we samen toch wel goed in geworden.

We gaan donderdag 20 april eerst naar de nieuwe Jarju school om onze dozen verder uit te pakken en te sorteren. Daarna naar de Diana school in Brufut o.a. om daar het feest van volgende week t.g.v. het twintigjarig bestaan van de school te bespreken. Dan kopen we wat drinken en lekkernijen en gaan voor de eerste keer naar ons gezin in Nema Su. Iedereen blijkt gezond maar helaas is de jongste zoon nog steeds in Algerije. Hij probeert per boot naar Italië te komen. We hoeven U niet te vertellen dat dat steeds weer een hachelijke onderneming is. Er is ons al vaker gevraagd hem financieel te helpen maar dat weigeren we principieel. Wij willen aan deze levensgevaarlijke actie absoluut niet meewerken. Overigens heeft de nieuwe president Adama Barrow afgelopen weken 150 van deze jongelui met dezelfde plannen teruggehaald uit Libië.

Vrijdag 21 april gaan we eerst babykleding uitdelen in het Sukuta Health Centre waar we al jaren komen en dan naar het Bakoteh Hospitaal waar ongewenste kindertjes worden binnen-gebracht. Er ligt nu o.a. een meisje dat door de moeder zwaar is verminkt in een poging haar te vermoorden.

      

We gaan hierna kleding uitdelen in het binnenland en terug op de Jarju school gaan we de trampoline ingraven die we van Tjallien hebben meegekregen

.

Zaterdag 22 april gaan we eerst tasjes maken op de Jarju school en daarna gaan we met Mr. Lawrence ( hoofd/eigenaar van de CCI school ) naar de NAWEC, de staatsmaatschappij voor elektra en water waar we een appeltje mee te schillen hebben. De betreffende personen zijn echter niet aanwezig.

We gaan dan kleding uitdelen in Kotu en bekijken daar het bouwterrein van een school die door kennissen gebouwd gaat worden.

Omdat honger nog steeds een issue is in Gambia hebben we besloten de komende weken veel rijst uit te delen en de eerste baal rijst gaat naar de familie van Pascaline, het meisje waarvoor we al jaren schoolgeld betalen. Momenteel werkt ze, in afwachting van haar opleiding tot verloskundige, als vrijwilligster in het Bakoteh ziekenhuis.

We hebben voor de Jarju school en de Diana school mooie spandoeken laten maken waarop wij de grote sponsors hebben vermeld. Vaak wordt dit op de muren geschilderd maar als die muren opnieuw moeten worden geschilderd kun je ook die dure belettering opnieuw doen. Vandaar dat we hebben gekozen voor deze mooie spandoeken. Sneuvelt er eens een dan heb je voor drie tientjes een nieuw.

Vandaag, zondag 23 april hangen we het eerste doek op aan de Jarju school en gaan daarna boodschappen doen.

 de officiële naam van de Jarju school

Al enige tijd geven we bij onze bezoeken een persoonlijk cadeau aan de verloskundige Marie Joof die we al jaren kennen. We gaan dit cadeau in de middag brengen op haar compound. Gelukkig is ze thuis en we drinken een lekker kopje koffie, kletsen wat en hebben uiteraard weer een aardigheidje en wat lekkers voor de aanwezige kinderen. Altijd een feestje!

Marie Joof kletst ook wat met “onze” Pascaline over haar privekliniekje. Ze maakt afspraken met Pascaline dat die haar tijdens haar opleiding ( Marie blijkt op dezelfde school haar verloskundigenopleiding te hebben genoten als waar Pascaline naar toe gaat!) in de weekeinden gaat helpen. Pascaline helemaal blij! Van een vrouw met 50 jaar ervaring kun je uiteraard heel wat leren.

Na dit bezoek gaan we voor het eerst lekker zwemmen in het hotel-zwembad (zwemmen we nu in water of in chloor?….het zal wel nodig zijn!)

Maandag 24 april terug naar het staats-waterbedrijf de NAWEC. Vorig jaar hebben we een hoop geld betaald aan dit bedrijf voor aanleg van water op de Jarju school. Veel geld omdat de aansluiting moest worden gemaakt op de hoofdleiding die wat verder van de school ligt. Dat is tot onze ontstentenis nog niet gerealiseerd en we hebben een bespreking met de betreffende hotemetoten, ook de accountant komt erbij en er wordt ons beloofd dat er nu snel actie ondernomen gaat worden. Snel is in Gambia over het algemeen toch nog redelijk traag.….….…. maar we houden moed.

We gaan het zeil monteren op de trampoline op de Jarju school en deze wordt gelijk fanatiek in gebruik genomen.

We gaan het spandoek aan de Diana school aanbrengen en dan naar een ziekenhuisje in Batakunku waar op dat moment geen baby’s blijken te zijn. Dus wordt het uitdelen op compounds wat verder vanaf de weg het binnenland in.

We besluiten de dag met een verfrissende duik.

Dinsdag 25 april gaan we de brieven en certificaten maken die we donderdag nodig hebben op het feest van de Diana School. De juffrouw in de printshop kan maar tot acht tellen en we hebben tien afdrukken nodig. Als ze het eindelijk begrijpt valt de stroom uit en dat gebeurt nog een paar keer.

Dan blijken de cartridges leeg te zijn en uiteindelijk werkt alles, behalve de blauwe cartridges. Een kniesoor die daarover valt. Dan nog een engelengeduld om ze geplastificeerd te krijgen maar echt…..donderdag kunnen we uiteindelijk de gewenste tien exemplaren ophalen! Hopen we dan maar.

We gaan bij de Jarju school de kleding uitdelen aan 125 leerlingen en hun moeders. We hebben alles keurig op volgorde en maat staan dus dat levert niet al te veel problemen op en het kantoor is is één keer leeg. De lege dozen vliegen de één na de ander naar buiten en worden direct weggegrist. Want ook de lege dozen worden hergebruikt.

Omdat iedereen inmiddels wel een beetje doorheeft hoe we werken en dat er voor iedereen iets is zijn deze uitdeeldagen niet meer zo chaotisch als vroeger. Iedereen wacht op z’n beurt en de bedankjes zijn niet van de lucht.

De hoofdmeester van deze Jarju school krijgt een Iphone en een Ipad (Hester en Melvin). Ook krijgt hij 30 lesmappen die we speciaal voor deze school hebben gemaakt. We gaan kijken hoe ze ze gaan gebruiken en aan de hand daarvan zullen we in de toekomst zeker méér van dit lesmateriaal maken.

Woensdag 26 april, het kantoor is leeg en we kunnen het binnen afschilderen. Hierna halen we verf voor het kantoor en een klas van de Diana school.

Donderdag 27 april gaan we met een baal rijst naar ons gezin in Nema Su, ze vragen om een tafel. Al 9 jaar zitten we als we op bezoek zijn op het randje van het bed. Kinderen hebben geen tafel om bijv. huiswerk te maken. We gaan op zoek naar een tafel. We delen kleding uit in Sukuta en Yundum, brengen een bezoekje aan een winkeltje van een Nederlandse kennis. Het is echt waar, de tien certificaten zijn klaar en we kopen ook maar meteen een tafel.

Omdat we morgen gaan knutselen op de Jarju school kopen we ook 300 donuts en limonade.

Vrijdag 28 april, knutselen op de Jarju School. We beginnen met de 2 klassen met de grootste kleuters en maken vogelnestjes ( van Corrie en Leo). Zoiets komt altijd langzaam op gang maar we hebben hulp van Pascaline, van moeders en oud leerlingen en uiteindelijk zit iedereen met de tong uit de mond te frutselen. En uiteraard zijn er de uitschieters die er iets echt moois van maken.

  

Koek en een drankje tussendoor en de kinderen hebben de ochtend van hun leven. Ik kan van alles bedenken maar nooit opschrijven hoe dat er aan toe gaat. Kinderen hebben nog nóóít zoiets gedaan.

Hebben nog nooit een schaartje vastgehouden. Ga er maar aan beginnen! En tóch bereiken we altijd resultaat.

Het derde lokaal van de Jarju school hetwelk het laatste gereed is gekomen moet nog wat worden aangekleed en zoals de eerste twee lokalen hangen we ook hier feestelijke lampions op. We hangen in de drie lokalen whiteboards op.

“Onze” Pascaline gaat binnenkort haar opleiding tot verloskundige beginnen en woont dan intern op de school. Deelt daar een kamer met een medestudent en moet daar zelf voor haar eten zorgen. En voor de inrichting van de ruimte. We kopen als eerste een matras voor haar.

Zaterdag 29 april een tafel ophalen voor Fanta ( Nema Su) en gelijk brengen. In Sukuta en Sanschaba kleding uitdelen en 5 spiegels kopen voor het douchegebouw bij de Diana school.

Voor Pascaline een kooktoestelletje met gastank gekocht.

We gaan proberen de kinderen van de diverse scholen aan te leren hun troep niet op de grond te gooien en kopen als eerste drie grote afvalmanden met plastic vuilniszakken voor de Jarju School

Zondag 30 april. Spiegels en whiteboards opgehangen bij de Diana School. Wat boodschapjes gedaan voor Pascaline en verder een rustige vrije dag.

Maandag 1 mei gaan we inkopen doen op de markt in Serekunda voor het feest morgenmiddag op de Diana school. Groenten, rijst, kip, olie en brandhout. Alles wat nodig is om ruim tweehonderd kinderen, genodigden en ouders een warme maaltijd te geven. De moeders beginnen aan de voorbereidingen van de maaltijd, o.a 25 kilo uien pellen en snipperen….

de marktvrouwen nemen hun kinderen ook mee naar het werk…..

Buba, de zoon van de hoofdmeester van de Diana School, heeft van ons een aantal playstations gehad waarmee hij een business gaat beginnen, een soort gamehal. Stelt U zich er niet al te veel bij voor. De beschikbare ruimte is pakweg 2×3 m2. Hij moet echter de gekregen apparatuur laten omzetten naar Afrikaanse waarden en is daarvoor meegereden naar Serekunda. We kopen limonade en een versnapering voor de volgende ochtend, de knutselochtend bij de Diana school.

‘t is 1 mei, maar op deze dag viert de Nederlandse gemeenschap Koningsdag met een markt op een groot parkeerterrein voor de Gambiaanse Pannenkoekentent van TeJo ( uit Ik Vertrek ).

Gezellig druk, misschien mede omdat ik dat een dag van tevoren nog op het Gambia Prikbord heb vermeld. Pannenkoeken, poffertjes, uiteraard een carbootsale maar ook Gambiaanse lekkernijen. En een schminkstand. Pascaline vindt het prachtig.

    

‘s Avonds maakt Lizet op onze hotelkamer twee voorbeeldjes voor het knutselen van morgenochtend.

Dinsdag 2 mei, het wordt een drukke dag. Zoals overigens elke ochtend om 06.15 op. Snel ontbijtje en aan de slag.

We gaan knutselen met de 120 kinderen op de Diana school. 120 kleine kleutertjes krijgen een plaatje karton, één kant zilver en één kant goud. En op elke tafel een ruime hoeveelheid glitterfoam figuurtjes en Collall lijm. Ze mogen maken wat ze willen, we hebben alleen om aan te geven wat er kan twee voorbeeldjes gemaakt. Er wordt eerst wat argwanend gekeken maar als we er een paar helpen zien ze van elkaar wat de bedoeling is en gaan ze uiteindelijke allemaal aan het werk. De minst actieve helpen we een handje zodat iedereen erbij betrokken is. We delen wat lekkers uit en hebben voor allemaal een lekker bekertje limonade.

  

Opvallend detail: de kinderen zijn normaal “nogal” luidruchtig maar als ze bezig zijn met onze spullen dan kun je de vogeltjes horen fluiten. Doodstil ! Héérlijk!

Aan het eind van de ochtend mogen ze allemaal hun werkstuk mee naar huis nemen en loopt het hele zandpad vol met glunderende kids. Prachtgezicht. Dit blijft echt één van de leukste dingen om te doen.

Als de kinderen naar huis zijn gaan we honderden ballonnen opblazen want vanmiddag is er groot feest.

10 oudleerlingen van de 20 jaar bestaande school krijgen een certificaat. Een van die oud-leerlingen heeft een studiebeurs van de Staat verworven en de beste resultaten op de Gambia University.

Diverse – lange – toespraken en daarna lekker eten voor een hele massa mensen.

Lizet mag de meeste certificaten uitreiken ( zij is secretaris!) en als aangename verrassing komt ook verloskundige Marie Joof, die trouwens twee zandpaden verder woont, ons bezoeken en reikt één van de certificaten uit.

          

De tien studenten krijgen allemaal  een kado en een tas met kleding van Lizet alsmede een speciaal gemaakt T-shirt en ook voor de 3 V.I.P.’s hebben we een tasje met het één en ander. Schrijfblok, fraaie balpen enz.

De middag is nog lang maar wij zijn wel aan een bakkie toe en verlaten het feestterrein om een uur of zes.

Woensdag 3 mei. Knutselen bij de CCI school. Met de allerkleinsten matjes geknipt van vouwblaadjes en de wat groteren gaan met kralen aan het werk en maken de mooiste dingen! 5 klassen doen we vandaag, de oudsten gaan a.s. vrijdag dromenvangers maken.

        

Donderdag 4 mei. Eerst een paar opdrachtjes voor prijsjes. Dan knutselen met de allerkleinsten op de Jarju School, we houden ons hart vast want met deze hele kleintje s hebben we nog nooit iets gedaan. Maar met de hulp van de onderwijzeressen, moeders en oudleerlingen gaat alles op rolletjes. Ze smeren alles vol, plakken hele vellen vol  (allemaal makkelijk uitwasbaar) en vinden het geweldig. Ook hier weer de creatievelingetjes die leuke dingen maken. Trots als een aap gaan ze met hun werkstukken naar huis

      

Wij gaan ‘s middags naar een kippenfarm van een Nederlander die daar woont en naar Belgische vrienden in het zuiden van Gambia. Een heerlijke dag.

Vrijdag 5 mei, weer een spannende dag. We gaan met de klassen 3,4,5,6 dromenvangers maken op de CCI school.we hebben de avond ervoor zelf even geoefend, weten hoe het moet maar echt eenvoudig is het niet. We moeten veel helpen maar ja, ook hier weer zijn de creatieve uitschietertjes die er iets moois van maken en de anderen ook helpen. Aan het eind van de ochtend hebben we heel wat mooie werkstukjes die ze mee naar huis mogen nemen en ze krijgen ook nog een nieuw compleet setje mee naar huis om het geleerde thuis nog eens in praktijk te brengen. We hebben er nog een aantal over en die krijgen de oudste bezoekertjes van de bijbelklas van morgen.

   

Dan wéér een verhaal, we maken wat mee in die paar weken. Onze Pascaline heeft de afgelopen nacht in een ziekenhuis gewerkt als vrijwilliger, we hadden het er al over. Voor de hele kleintjes in dat ziekenhuis wordt ‘s morgens op een houtvuur de pap gewarmd. Voor de enige keer die dag. ‘s middags is het misschien nog wel warm genoeg maar in de nacht krijgen die kleintjes een koude fles. Er is een gastank ( leeg) en daar zit een brander op ( kapot). Pascaline vertelt ons deze situatie en laat ons weten dat de directeur heeft gezegd geen geld te hebben voor een gasfles.

Dat kan toch niet bestaan? Jawel, dat bestaat echt in Gambia. En daar wordt héél veel over gepraat maar met praten regel je geen gasfles. We hebben de gasfles en de brander meegenomen en een uur later teruggebracht. Nieuwe gevulde gasfles en nieuwe brander. Kosten 675 dalassie oftewel 13,50 euro. Eten we wel een ijsje minder. Graag gedaan.

We gaan bij hen thuis afscheid nemen van de familie van Pastor Lawrence, hoofd van de CCI school. We bespreken de activiteiten voor okt./nov. als we er weer zijn. In ieder geval hebben we dan weer twee uitgebreide creatieve dagen op zijn school. Via e-mail gaan we details regelen. Ook hier laten we 50 kg rijst achter, weten we zeker dat ze weer een maand kunnen eten.

We kopen plastic bakken voor de Jarju school zodat ze hun voorraadje schoolspullen, de schriften, pennen, markers, linealen etc. etc. die we voor hen hebben gekocht, stofvrij kunnen opbergen.

We brengen ze naar de school en nemen daar de laatste 20 nog niet gemonteerde tafels en bladen mee die we morgenochtend gaan monteren op de Grace Baptism School in Brufut.

En dan, eindelijk, PANNENKOEKEN ETEN! Bij TeJo, bekend van het programma “Ik Vertrek”.

Een jaar geleden waren we er ook met Pascaline. Het ziet er allemaal keurig uit en van de pannenkoeken blijft geen kruimel over. Echt lekker! Zal wel vaste gewoonte worden.

Zaterdag 6 mei gaan we de laatste 20 tafels monteren op een school die eigenlijk niet in ons pakket voorkomt maar ja, er komt steeds weer iets anders op je pad. Vorig jaar al een aantal tafels gebracht en nu dus de laatste. Komen we vast nog wel terug.

   

We gaan taart kopen en een kruiwagen. Niet voor die taart, die gaan we met het hele gezin, nu dus aan tafel!!, nuttigen in Nema Su. Dan moeten er dus bordjes en vorkjes en bekertjes en limonade mee. Ze vinden het geweldig en wij ook, de taart dus.

De kruiwagen wordt gebruikt om jerrycans met drinkwater te halen want er is nog steeds geen stromend water in huis (behalve dan in het regenseizoen, over de vloer….).

De taart is een beetje een goedmakertje want we kunnen dit jaar niet met de familie gaan zwemmen omdat het kikkerbadje veel te diep is voor de kleintjes en dus veel te gevaarlijk. Volgende keer weer.

    

We nemen afscheid van de familie en kopen weer een aantal mooie tye and dye doeken. Ook hier weer een baal rijst en een grote kan olie. Ook weer een maand te eten.

Zondag 7 mei, we verlangen naar huis, naar ons bad en ons eigen bed, naar fris en clean. Van drie weken in de botsautootjes wordt je ook niet echt vrolijk. We hebben gelukkig niet gebotst maar het verkeer is echt één grote kermis. Als een taxichauffeur een klant denkt te ontdekken ziet hij verder niets meer, ook niet als hij moet keren op de doorgaande weg…..

  

En dan missen we nog iets en misschien wel het meest. Een klein manneke van 2 jaar, “onze” Lex.

We gaan hem dinsdagmiddag bij verrassing uit de opvang halen. We zijn benieuwd naar z’n reactie.

Terug naar ons verhaal, het wordt een bijzondere dag.

Tijdens de bouw van de Jarju school hebben we kennis gemaakt met, de hoofdonderwijzer van een kleuterschool met op dit moment zo’n 120 kids. Gevestigd sinds 18 jaar in één van de huizen op een compound met meerdere gezinnen. Je snapt niet hoe ze die 120 kinderen ‘s ochtends in dit hok gewrongen krijgen. Amper licht, amper lucht, mensonterend.

    

We hadden dit nog niet gezien maar de hoofdmeester had ons gevraagd of we voor hem ook zo’n mooie school als de Jarju school zouden kunnen bouwen.

Dus niet!! Ten eerste hebben we de Jarju school als uitzondering gebouwd, we renoveren liever één van de vele leegstaande, half afgebouwde, soms verlaten gebouwen. Daarbij komt dat de Jarju school uiteindelijk, zonder meubilair, toch een kleine 20.000 euro heeft gekost en dat doe je niet iedere dag. We hebben hem dat dan ook duidelijk gemaakt.

Maar de man is vasthoudend en liet ons nu weten dat hij een stuk grond met een vervallen gebouw kan huren. Hij kan dat betalen van de schoolgelden.

Of we mee wilden en in ieder geval wilden kijken. Dat beloven we en als hij vertrekt zingt hij nog even met de kinderen:

Dom dom dom van ons of……..?

‘t Gebouw ziet er niet uit maar heeft voldoende mogelijkheden voor renovatie en we hebben ter plekke bestuursoverleg gehouden ( Lizet en ik, zonder bijbehorend duur dinertje en dure bezichtigingen en vergaderingen door diverse figuren zoals meestal gebruikelijk) en besloten deze school te helpen, dus te renoveren. Gaan we in okt./nov. doen en we hopen hem zelfs in die vier weken in ieder geval bruikbaar te maken.

         

  

Doen we  naast   alle andere activiteiten. We denken dat we met zo’n 4200 euro alles voor elkaar kunnen krijgen dus als iemand ons wil helpen, graag!!

Een paar maanden geleden stond er een moeder met twee kids bij ons thuis voor de deur. Met een mooie vrijwel nieuwe fiets. Maar niet de fiets die de kinderen in gedachten hadden. Of wij er iets mee konden? We hebben hem opgestuurd en afgelopen zondagmiddag cadeau gedaan aan Pascaline die er nu dagelijks mee naar het ziekenhuis fietst waar zij als vrijwilliger werkt. Keibedankt, mede namens Pascaline!!

  

In de middag lekker gezwommen met Pascaline en Modoulamin, een andere scholier die wij helpen.

En dan de laatste dag. Weer om 06.15 op. Een heleboel balen rijst kopen voor de leraren en medewerkers van de Jarju school. We hebben altijd een geschenkje voor iedereen maar er is vaak honger. Dus deze keer rijst hetgeen zéér wordt gewaardeerd. Ook voor een buurman, JeanPaul die veel van m’n sjouwwerk heeft overgenomen.

Een laatste groet aan de kinderen die zeer luidruchtig wordt beantwoord én zo’n tweehonderd handjes! Heerlijk!

We rijden nog even naar het New Yeswang Hospital. Helaas is Ousman Gaye (de manager van het ziekenhuis én de man die ons ooit heeft gewezen op de belabberde staat van de Jarju School) niet aanwezig. Wél is Ida Jallow er, één van de gedreven verpleegsters die we alweer heel wat jaartjes kennen.

We spreken met haar af dat we in okt./nov. voor alle moeders die op de consultatieochtend komen weer babykleding hebben. Thea Dinissen en Joke Meidl hebben ons jaren geleden geholpen op z’n ochtend en kunnen zich die nog wel herinneren. Druk druk druk maar.….….…..mooì!

Even tussendoor: niet alles is positief. We zijn met Pascaline aan het zwemmen in het hotel. Pascaline kan niet zwemmen maar dobbert en plonst er lustig op los. Pascaline is ruim 21 maar lijkt 15.

Er zijn wat alleen reizende heren in het hotel. Die komen even zwemmen. Een ervan wil Pascaline wel leren zwemmen en de rest kijkt toe. Als men verneemt dat zij voor verloskundige studeert en 21 is zegt de man: je liegt. Als ik vertel dat ze niet liegt zegt hij: 21, veel te oud en is weg.….….….… ook dat is Gambia.

‘t is maandagmiddag 3 uur.

Huurauto (3 weken probleemloos gereden met een fijne ruime auto!) terugbrengen en onze drie weken zitten erop. Nog even snel een duik en met de bus naar het vliegveld. Vier en een halfuur wachten maar met gezellige mensen en een lekkere milkshake aan en op tafel is dat ook weer snel voorbij.

    

Vlotte terugvlucht, een onvoorstelbare chaos op Schiphol en om een uur of half elf rijden we van de luchthaven af. Meteen even bij ma langs en dan Lex ophalen. “OMAAAAAAAAAAA!!!!, DIIIIIIIIICK!!!!!!” dat maakt zo’n dag toch tot de mooiste!

Groetjes van Lizet en Dick

Wie geeft ons de zak?

Wilt u ons helpen met 1,2,3 of misschien wel meer zakken cement? Maakt U dan s.v.p. zoveel maal 5 euro over op onze rekening:
NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. wie geeft ons de zak

Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie plan

Wat is dat? In de afgelopen tijd hebben wij gemerkt dat je met 1500 dalassie erg veel kunt doen. Het DDDVD-plan betekent dan ook niet meer dan: Doe Dit Door Vijftienhonderd Dalassie. Als u iets wilt doen en u kunt niet met ons mee dan kunt u uw eigen project kiezen. Dat kost u 1500 dalassie, dat is omgerekend 33 euro. De naamswijziging is een gevolg van de snelle devaluatie van de dalassie.
Hoe werkt het:
U kiest uw eigen project, u maakt 33 euro (of een veelvoud daarvan) over en wij regelen in Gambia bij ons eerstvolgende bezoek het door u gekozen project. U kunt uw eigen project betalen door het overmaken van 33, 66, 99 …. euro op bankrekeningnummer NL38 RABO 1159 3315 37 t.n.v. stichting www.gambiaenpolen.nl o.v.v. uw eigen project. Na onze terugkeer krijgt u van ons het aankoop/betalingsbewijs van het door u gekozen project evenals foto’s met een beschrijving. Aankomende projecten leest u altijd op onze actueel pagina.
Het moge duidelijk zijn dat wij alle kosten zoals de reis en verblijfskosten, taxikosten enz. enz. voor eigen rekening nemen. Wij genieten ook nog van een paar dagen vakantie. Daarbij blijven wij ook een aantal projecten voor eigen rekening nemen. Er staat bij onze projecten geen post algemene kosten want die zijn volledig voor onze rekening. Spreekt het bovenstaande u aan dan zien wij graag welk project het uwe wordt. Voelt u zich echter in geen geval verplicht! Wij willen niet anders dan dat u weet wat wij doen en wat ú eventueel kunt doen in Gambia. Zijn er vragen, u kunt ons altijd bereiken. U bent van harte welkom!

Groetjes
Lizet Mols en Dick Schildkamp